Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Αλήθεια πήγε κιόλας 10?

     Είναι μερικές φορές που οι ώρες περνούν σα δευτερόλεπτα. Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα που τρομάζεις και αναρωτιέσαι πως αυτό είναι δυνατό. Εμένα προσωπικά μου έρχεται να πιάσω τον κ.Χρόνο και να τον ρωτήσω για πού ,άραγε, το ΄βαλε και τρέχει σα κυνηγημένος . Σε προσπερνάει απαξιώνοντάς σε και τρέχει. Απλά τρέχει. Ο προορισμός του άγνωστος.
     Κι εσύ μένεις εκεί και εύχεσαι να γύριζε πίσω για λίγες ακόμη στιγμές. Αλλά στο κάτω-κάτω δεν φταίει ο χρόνος,ας μην το κατηγορούμε..εκέινος έχει σταθερό το περπάτημά του και περνά πάντα με τους ίδιους ρυθμούς. Εσύ και η παρέα σου μάλλον ευθύνεστε. Γιατί σκέψου. Πόσες φορές πέρασε γρήγορα το μάθημα των θρησκευτικών?   Χμ.. μάλλον καμία. Πόσες φορές όμως παρακάλεσες για λίιιγη ακόμη ώρα μ' ένα αγαπημένο πρόσωπο?

     Ας παραδεχτούμε λοιπόν πως το φταίξιμο είναι δικό μας, ολόδικό μας. Και φταίει κι εκείνο το ξεχωριστό πρόσωπο που κάνει τις ώρες δευτερόλεπτα, τις μέρες ώρες και πάει λέγοντας..

    Αφού ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα μαζί του και πάντα θέλεις κι άλλο, το πρόσωπο για σένα είναι πολύτιμο. Ο χρόνος καταστρέφεται όταν είσαι κοντά του και εσύ περνάς τόσο όμορφα . Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που άνθρωποι δυστυχισμένοι περνούν τη ζωή του σκοτώνοντας χρόνο! Εύχεσαι να μπορούσαν να σου δώσουν λιγάκι απ' το δικό τους, αφού έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος.
    Όλοι ΄τον ίδιο χρόνο διαθέτουμε. Είναι όμως κι αυτοί οι αξιοζήλευτοι κάποιοι που τον χρησιμοποιούν τόσο εκνευριστικά ευτυχισμένα! Κι η επιλογή είναι γι ακόμη μια φορά δική σου. Μπορείς να περάσεις καλά ,έχοντας πρώτα βρεί τον "πολύτιμό" σου ή να συνεχίσεις να σκοτώνεις τις ευκαιρίες σου μέχρι να βρεθεί κάποιος να "σκοτώσει" εσένα απαλάσσοντας σε απο τη μιζέρια σου!


  Υ.Γ.  Δεν ξέρω για σένα  μα εγώ επιλέγω φανατικά την πρώτη κατηγορία 

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Συνέχισε!

"Πάλι."
"Συνέχισε"
"Ακόμη μια φορά"
"Μη σταματάς"

Λέξεις και φράσεις που κάποτε άκουγα καθημερινά από τις προπονήτριές μου.
Είναι αλήθεια πως η ρυθμική μου έμαθε πάρα πολλά. Ήδη από μικρή ηλικία είχα μάθει να προγραμματίζω και να οργανώνομαι , αλλιώς πως θα τα έβγαζα πέρα με την τετράωρη καθημερινή προπόνηση και το σχολείο? Η επιμονή κι η υπομονή μου έγιναν συνήθεια. Πείσμα και πάλι πείσμα - εντάξει, αυτό ίσως και να επηρέασε λιγάκι τον τώρα εαυτό μου! - . Πείσμα γιατί δεν πρέπει να σταματήσω.  Πείσμα γιατί πρέπει να κουραστείς για να πετύχεις. Και νομίζω πως είμαι τυχερή που το έμαθα από τα 8 μου.

Γνώριζα πως κάθε μέρα στις 5 παρά έπρεπε να βρίσκομαι στο γυμναστήριο. Αν αργούσα, θ' άκουγα κατσάδιασμα. Από τότε δεν αργώ ποτέ στα ραντεβού μου. Συνέπεια.

Γνώριζα πως αν δε βάλω τα δυνατά μου στις προπονήσεις , οι αγώνες θα είναι χαμένοι από χέρι. Και ποιός θα θυσίαζε αμέτρητες ώρες απ' τη ζωή του αν δεν είχε τη φιλοδοξία για ανταμοιβή των κόπων του? Κανείς, άρα από τότε έχω τυπώσει καλά στο μυαλό μου πως "τα αγαθά κόποις κτώνται". Προσπάθεια/Φιλοτιμία/Φιλοδοξία/Σκοπός

Ζύγισμα πριν και μετά την προπόνηση για να φανεί το ποιός "ίδρωσε" και ποιός όχι! Που σημαίνει δύο πράγματα : Μη φας του σκασμού πριν έρθεις και δούλεψε πολύ πριν φύγεις! Που σημαίνει τι? Δε θα φας πολύ και θα κουραστείς κατά τη διάρκεια για να είσαι εντάξει στις σχέσεις σου με τη ζυγαριά! Αποτέλεσμα : Για να πάρεις αυτό που θες μπορεί να χρειαστούν θυσίες.

Τραύματα στους αστραγάλους, η μέση πονάει,τα γόνατα,οι αρθρώσεις.. Ένα σαράβαλο! Μα τόσο ενεργητικό και χαρούμενο σαράβαλο στοιχηματίζω πως δεν έχεις ξαναδεί.. γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε η γυμναστική αυξάνει την έκκριση σεροτονίνης που συμβάλει στην καλή διάθεση. Ένα χαρούμενο σαράβαλο λοιπόν. Δεν είναι κακό.

Απογοητευόμουν αν κάτι δεν έκανα καλά μα ήξερα πως δεν έπρεπε να σταματήσω. Και συνέχιζα να χορεύω και να χορεύω κι ας είχα κάνει του κόσμου τα λάθη. Το πριν δε μετρούσε. Ήταν κάτι συντελεσμένο άρα δεν μπορούσα να το αλλάξω. Μπορούσα όμως να εκτελέσω με επιτυχία την επόμενη άσκηση. Κι ίσως έτσι να μπορούσα να επανορθώσω για τα προηγούμενα λάθη. Φανταστείτε
να σταματούσα τη στιγμή μετά το λάθος και να το σκεφτόμουνα. Όχι μόνο ο χρόνος δε θα γύριζε πίσω μα εγώ θα έχανα τη στιγμή και τη στιγμή μετά από αυτή τη στιγμή και άντε μετά να μπεις σ' ένα πρόγραμμα!

Πάντα μου άρεσε όταν κάποιος παρομοίαζε τη ζωή με το χορό ,γιατί μου μιλούσε σε μια οικεία γλώσσα και η παρομοίωση αυτή ήταν πραγματικά επιτυχημένη. Όπως ακριβώς ,λοιπόν, δεν διανοείσαι να σταματήσεις κατά τη διάρκεια μιας χορογραφίας γιατί θα χάσεις βαθμούς, έτσι και απ' τη ζωή σου δεν πρέπει να χάνεις ούτε μια τόση δα στιγμή! Γιατί αυτή τη φορά οι βαθμοί παίρνουν τη μορφή ευκαιριών..προσώπων.. κι άλλα σημαντικά!

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Κοιτώντας παλιές φωτογραφίες

   Κοιτώντας παλιές φωτογραφίες συνειδητοποιείς πόσα άτομα πέρασαν απ' τη ζωή σου..
Κι είναι περίεργη αυτή η στιγμή. Γιατί κάθε πρόσωπο ξεχωριστά ισοδυναμεί μ' ένα κάρο αναμνήσεις και συναισθήματα που είχες ξεχάσει ή θάψει βαθιά μέσα σου. Τη στιγμή αυτή λοιπόν τα συναισθήματα ξυπνούν ,θυμίζοντάς σου τα πάντα μ΄ένα "καλημέρα" τους.
  Κι αρχίζεις να θυμάσαι ξανά.. πως περνούσες μαζί τους την κάθε σου μέρα, πόσες ατέλειωτες συζητήσεις είχατε μαζί, πόσα όνειρα.. πόσο τους αγαπούσες. Γιατί τους αγαπούσες,το ξέρεις αυτό. Κι ίσως ακόμη να τους αγαπάς. Κι ίσως να μη θέλεις. Γιατί ζεις στον κόσμο των "ίσως" και δεν ξέρεις αν !ίσως! κι αυτοί ακόμη σε νοιάζονται.
  Κοιτάς και ξανακοιτάς τις φωτογραφίες κι αναρωτιέσαι πως από εκεί είσαι εδώ και πόσα πολλά μπορεί να αλλάξει τελικά ο χρόνος. Ίσως κάποια θα ήθελες να τα ξαναζήσεις μα δεν είσαι σίγουρος , δεν ξέρεις. Ίσως κάποια δε θες να τα θυμάσαι μα δεν γνωρίζεις το τρόπο να λησμονείς. Ίσως πάλι δεν ξέρεις τίποτα κι απλά μένεις εκεί ,περιμένοντας μια φωτογραφία να σου μιλήσει.
  Στην πραγματικότητα συνομιλείς διακριτικά με τον τότε εαυτό σου. Τον συναγωνίζεσαι. Κι ελπίζεις φυσικά να τον κερδίσεις. Σε οτιδήποτε σου κατέβει στο μυαλό απαιτείς να είσαι καλύτερος ή πιο ευτυχισμένος. Γιατί αν όχι, θα θελήσεις να γυρίσεις πίσω. Κι όλοι ξέρουμε πως τα πισωγυρίσματα πολύ πονούν! Πόσες πόρτες, άραγε, θα βρεις κλειστές?
  Μα κι αν ακόμη είναι ανοιχτές,θα διστάσεις να μπεις, έτσι δεν είναι? Μα πόσο δειλός είσαι..
Δεν σε κατηγορώ, όχι.. Μα αφού γύρισες που γύρισες ,αν δεις φως, μπες. Γι' αυτό δε γύρισες άλλωστε? Για να βρεις ξανά εκείνο το φως που σε οδηγούσε και τόσο σου άρεσε η πορεία που σου φώτιζε..
   Αν δε θέλεις να γυρίσεις στα άτομα και στην εποχή που τραβήχτηκε η φωτογραφία, τότε νομίζω πως είσαι σε καλό δρόμο . Κι αυτό γιατί προτιμάς τον παρόν σου, πράγμα που δείχνει μια κάποια εξέλιξη! Δε σου απαγορεύει κανείς να νοσταλγείς, μα το να θες να γυρίσεις είναι άλλο πράγμα..Σημαίνει πως κάτι λάθος έκανες που έφυγες ή που άφησες να σε αφήσουν . Κι σε κανένα δεν αρέσουν τα λάθη..
  Μη στεναχωριέσαι όμως όποια και να 'ναι η κατάσταση σου γιατί σίγουρα κάτι θα μάθεις κι απ' αυτό. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως απ' όλα τα σχολεία, η ζωή απέχει κατά πολύ!

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Η μαγική σου συνταγή

  Ίσως είναι από τη μαμά σου ,τον αδερφό σου, τη φίλη σου ή τη γιαγιά που έχει το ψιλικατζίδικο απέναντι απ' το σπίτι σου. Δεν έχει μεγάλη σημασία. Το συμπέρασμα είναι ένα : Από όπου κι αν έρθει μόνο καλό θα σου κάνει..
  Ίσως δεν κατάλαβες για τι πράγμα μιλάω, αλλά θα το πιάσεις σε λίγο.
  Κάποιοι λένε πως μπορεί να αποτελέσει θεραπεία . Λύτρωση. Ίσως ακόμη και να προκαλέσει τη μακροζωία.
  Τώρα σου θυμίζει κάτι, έτσι δεν είναι?

  Φυσικά και μιλάω για το χαμόγελο.
Μια κίνηση 17 μυών. [ Ας έχουμε το πίσω μέρος του μυαλού μας πως για να συνοφρυωθούμε χρειαζόμαστε 43! ]
  Ίσως να μην συνειδητοποιείς πόσο καλό σου κάνει,αλλά είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου. Πιο φτηνό απ' οτιδήποτε μα παράλληλα τόσο ακριβό που λίγοι κατάφεραν να το "αγοράσουν". Οι περισσότεροι το νοικιάζουν. Ίσα να ξεγελάσουν τον εαυτό τους πως το απέκτησαν κι αυτοί το πολυπόθητο για λίγο.

 Για ελάχιστους αποτελεί τρόπο ζωής. Αυτοί είναι κι οι πραγματικά ευτυχισμένοι. Είναι αυτοί που θα ξυπνήσουν με το χαμόγελο στα χείλη για μια ακόμη μέρα,γιατί την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι παλεύουν ακόμη και γι' αυτή. Είναι αυτοί που θα νιώθουν ευγνωμοσύνη που έχουν φαγητό στο τραπέζι τους και θα χαμογελάσουν και γι΄αυτό. Γιατί αυτό το τόσο ασήμαντο, το τόσο καθημερινό και αδιάφορο για κάποιους αχάριστους ,είναι γι' αυτούς ευλογία. Και το να νιώθεις ευχαριστημένος με αυτά που έχεις είναι τελικά η συνταγή.
  Η μαγική σου συνταγή! Εκεί τουλάχιστον έχω καταλήξει εγώ.
Η ευγνωμοσύνη είναι η μαγική σου συνταγή..
  Τώρα θα μου πεις, ο καθένας εκτελεί τη συνταγή του όπως αυτός νομίζει..και θα συμφωνήσω. Ας επαναδιατυπώσω λοιπόν: Η ευγνωμοσύνη είναι μια συνταγή που μπορεί να πετύχει μόνο από ένα καλό μάγειρα.
  Τι λες,λοιπόν? Προλαβαίνουμε να μάθουμε κανα δυο φαγητά της προκοπής ή θα πάμε να εκτελέσουμε μια συνταγή της οποίας αγνοούμε ακόμη και τα υλικά?

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Η γωνιά σου

Συνέπεια μιας ερώτησης η ανάρτησή μου σήμερα.

Έχοντας μείνει μόνη με την ξαδέρφη μου αρχίσαμε -εκείνη άρχισε βασικά, κλασσική λάτρης των υπεραναλύσεων ,όπως κι εγώ άλλωστε- να συζητάμε.
Με ρώτησε τι κάνω όταν είμαι στεναχωρημένη.

"Γράφω και χορεύω."

Βγήκε τόσο φυσικά, χωρίς καθόλου σκέψη και με απόλυτη σιγουριά.
Ξέρω τι πρέπει να κάνω όταν όλα μοιάζουν σκούρα..θα γράψω και θα γράψω κι άλλο κι άλλο μέχρι να καταλήξω σ' ένα θετικό συμπέρασμα ύστερα απ'  τις συνηθισμένες μου αναλύσεις.
Και μέχρι τότε θα έχω αποχαιρετήσει αυτό που με απασχολούσε.

Ή θα χορέψω και θα χορέψω κι άλλο κι άλλο μέχρι που θα πέσω στο κρεβάτι ανακουφισμένη που η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά από την έντονη δραστηριότητα κι όχι από κάποιο αρνητικό συναίσθημα.
Θα χορέψω και εκεί θα πω σίγουρα αυτά που θέλω να πω.
Και θα τα πω στο άτομο που εμπιστεύομαι πιο πολύ. Τον εαυτό μου.
Γιατί εν τέλει αν δεν πεις την αλήθεια πρώτα στον εαυτό σου, τότε με σιγουριά δεν θα φτάσει ποτέ πέρα απ' τα σύνορα του υποσυνείτητού σου.

Έχοντας βρει αυτούς τους τρόπους να λέω την αλήθεια στον εαυτό μου ,μπορώ να ξεπερνώ κάθε τι που με απασχολεί. Γιατί η αλήθεια είναι το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος.

Αλήθεια..εσύ τι κάνεις όταν είσαι στεναχωρημένος?

Σε περίπτωση που δεν έχεις απάντηση, μη χάνεις καιρό.
Είναι σημαντικό να ξεσπάς κάπου -κατά προτίμηση όχι σε πρόσωπο, αγαπημένο και μη-
Να έχεις μια γωνιά της καθημερινότητάς σου που θα χωρέσεις όλα σου τα συναισθήματα.
Δε χρειάζεται να είναι μεγάλη .
Αρκεί να υπάρχει. Αρκεί να είναι δική σου.

Μετά από συζήτηση με καλό μου φίλο,κατέληξα στο ότι η γωνιά αυτή είναι απαραίτητη.
Μου είπε πως κουράστηκε. Πως τα βαρέθηκε όλα και θέλει απλά να τρέξει.
Απλά να τρέξει. Δεν ξέρω που θέλει να πάει -ίσως σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή και πουθενά- μα κατέληξα πως η γωνιά για την οποία σας μιλάω ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.
Σχολείο ,σπίτι, διάβασμα, φροντηστήριο ,σπίτι και πάλι διάβασμα. Αν η καθημερινότητα αυτή σου είναι γνώριμη, ίσως θα 'πρεπε να αρχίσεις να χτίζεις κι εσύ τη δική σου γωνιά.

Κι εκεί θα τοποθετήσεις όλες σου τις προμήθειες .Όταν θα σου χρειαστούν ,όχι μόνο θα γνωρίζεις ποιό είναι το γιατρικό αλλά και που θα το βρεις. Στη γωνιά σου.

Κι αν θέλεις συμβουλές σε αυτό σου το χτίσιμο, είναι ανώφελο να τις ζητήσεις.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θέλεις να μοιάζει η γωνιά σου αυτή.

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως πρέπει να θέλεις να είσαι συνέχεια να είσαι κοντά της.
Αυτό είναι το μυστικό.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ξετύλιξέ το

Νύχτωσε.

Τα φώτα άναψαν, μα γιατί δε βλέπω καλύτερα απ' ότι πριν?
Αυτοκίνητα περνούν. Με προσπερνούν και τρέχουν.
Μα σταθείτε λίγο! Είναι τόσο ωραία αυτή η στιγμή..
Δε θέλετε να τη ζήσετε μαζί μου?
Κι αν όχι,δεν πειράζει. Είναι ωραία και χωρίς εσάς.
Μπορεί - ίσως, λέω- να βρω κάποιον  που να ξέρει πως να την απολαύσει μαζί μου.
Να την κοιτάξουμε μαζί στα μάτια.
Και να της πούμε όλα αυτά που μας βασανίζουν..που μας τρώνε.
Όλα αυτά που αφήνουμε να μας ρίχνουν καθημερινά και τα γόνατά μας έχουν γεμίζει πληγές.
Δεν μπορούμε να περπατήσουμε . Μας κόψανε τη φόρα .
Μα όχι. Εμείς τους αφήσαμε.
Κι αυτό γιατί? Γιατί φοβόμαστε κάτι που οι ίδιοι δημιουργούμε.

Αυτό το μικρό κουβάρι - κάποιοι τ' ονομάζουν ζωή- που  θα 'πρεπε να  ξετυλίγεις κάθε μέρα και να μπλέκεσαι μαζί του όλο και περισσότερο σου δόθηκε απλόχερα.
Είναι δικό σου. Μην αφήνεις να στο παίρνουν.
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ! Μόνο δικό σου. Αποκλειστικά δικό σου.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΙ ΟΜΟΡΦΟ

 Στο έχω ξαναπεί ,μα σαν ανυπάκουο παιδί κι εσύ, ξέχασες τα λόγια μου.
Μην κλαις και μη στεναχωριέσαι. Πόσες φορές πρέπει να στο πω?
Δεν σου λέω πως αυτό είναι εύκολο, ούτε πως το έκαναν πολλοί.
Μα εγώ αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή είναι ελάχιστη κι έχεις τόσα να κάνεις..Δεν θα προλάβεις!
Μη χάνεις το χρόνο σου.
Άλλωστε.. αυτό θέλεις να θυμάσαι?
Τους αφήνεις και σε κάνουν κουρέλι και χάνεις τα όσα αξίζεις.
Κι εδώ ένα μεγάλο μπράβο στους "αναίσθητους" .
Τουλάχιστον αυτοί δεν κάνουν το μεγάλο λάθος σου.. Δεν κάνουν κακό στον εαυτό τους.
Κάθεσαι ,λοιπόν, σαν παιδί που του βάλανε τις φωνές και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και κλαις. Τιμωρείς τον εαυτό σου για κάτι το οποίο δεν είναι καν δικό σου φταίξιμο.
Δε θα 'πρεπε να σε τιμωρείς γι' αυτό μα για το γεγονός πως σε τιμωρείς!

Ξέχασες τα λόγια μου.. αξίζεις πολλά.
Δεν μπορεί! Κάπου μέσα σου το ξέρεις...Δεν το ξέρεις?
Μάθε το ,καρδιά μου, πως πολλά αξίζεις .
Μην αναλώνεσαι σε τέτοια. Χάνεις .
Δεν σε κατηγορώ.. βλέπω τι περνάς κι εσύ.. έχεις κι εσύ το δικό σου αγώνα να κερδίσεις.
Μα έχουν κι άλλοι έναν αγώνα. Και πατούν "επί πτωμάτων" για να τον κερδίσουν.
Μην είσαι ένα απ' αυτά..

Έχεις άλλωστε κι εσύ το δικό σου αγώνα.. Μην το ξεχνάς.
Και δεν είναι του τύπου σου να πατάς πάνω στους άλλους για να αποκτήσεις κάτι.
Δεν το χρειάζεσαι εσύ αυτό.
Εσύ είσαι για σπουδαιότερα πράγματα.
Μπορείς να κερδίσεις με την καλή αυτή σου την καρδιά . Γιατί εκεί παίρνεις το πρώτο βραβείο και σε διαβεβαιώνω.

Κι αν συναντήσεις πολλά εμπόδια,μη λυγίσεις. Τα δύσκολα ο Θεός στους δυνατούς τα δίνει, γιατί στους πιο αδύναμους δεν έχει εμπιστοσύνη.
Αυτό να θυμάσαι και προχώρα.
Κι αν σε αδίκησαν ,δεν πειράζει. Κάτι σίγουρα κέρδισες κι απ' αυτό. Κι είσαι αυτό που είσαι.
Κι είσαι κάτι όμορφο, αλήθεια.
Μην κλαις άλλο.

Σκέψου πως μέσα στο κεφάλι σου υπάρχει ένα ποτήρι με δάκρυα.
Αν το ξοδέψεις σε πράγματα που δεν αξίζουν,δε θα μπορείς να κλάψεις όταν πραγματικά το χρειάζεσαι. Μην σπαταλάς τα πολύτιμα δάκρυά σου.
Και θα στο πως φορές πολλές πως..

Είσαι κάτι όμορφο.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Κοίταξε όσο πιο μακριά μπορείς.
Το μάτι σου φτάνει μέχρι ένα σημείο. Κι εκεί χάνεται ο ορίζοντας
Αλλά τι σημαίνει αυτό?
Πως δεν έχει και παρακάτω?
Ενδεχομένως να μιλάω και μεταφορικά..

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Νομίζω ξέρεις

     Η σημερινή μέρα με συνδέει με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Για χάρη του λοιπόν και με αφορμή τη μέρα αυτή θα γράψω σήμερα για τα αγαπημένα πρόσωπα. Τα αγαπημένα πρόσωπα, όπως φανερώνει και το ίδιο το επίθετο είναι κάποια άτομα που αγαπάς και θεωρείς οικεία..δικά σου.
     Τα αγαπημένα πρόσωπα δε ζητούν εξηγήσεις. Δεν τις χρειάζονται. Σε καταλαβαίνουν και σε νοιάζονται. Και το έχω εμπεδώσει πολύ καλά πως είναι μεγάλη υπόθεση να σε καταλαβαίνουν και να σε νοιάζονται. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα χαρούν μαζί σου στην επιτυχία και θα σου δώσουν το χέρι τους να σηκωθείς στην αποτυχία. Θα κλάψουν μαζί σου. Θα κλάψετε μαζί. Και θα νιώθετε τυχεροί που έχετε ο ένας τον άλλο.
    Οι σύγχρονοι άνθρωποι δε φημίζονται για την ανιδιοτελή αγάπη που προσφέρουν στους γύρω τους. Ζούμε δυστυχώς στην εποχή που τα υλικά αγαθά μετρούν περισσότερο. Και πολύ λυπάμαι γι' αυτό. Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τι σημαίνει προσφορά. Βλέπω ανθρώπους, μα όχι ανθρωπιά. Και ζούμε σε δύσκολη εποχή. Εποχή, στην οποία αν δε βρεις στήριγμα σε αγαπημένους, θα πέσεις.                        Θέλεις να πέσεις? Στοιχηματίζω πως όχι. Κοίτα,αν θέλεις, συνέχισε αυτό που κάνεις. Αν όμως προτιμάς την "ορθοστασία" ,θα σε συμβούλευα να πιάσεις τους αγαπημένους σου απ' το χέρι και να τους πας μια βόλτα. Δείξε τους στην πορεία από που έχεις περάσει, τι έχεις δει και βιώσει, πως έχεις νιώσει και τι εσύ αναζητάς. Άσε τους να μάθουν ποιος είσαι. Ξεκαθάρισε πως ο ρόλος τους είναι σπουδαίος στη ζωή σου και πως βασίζεσαι σ' αυτούς. Γιατί είμαι σίγουρη πως θέλουν να τ' ακούσουν.
   Τα αγαπημένα πρόσωπα είναι λίγα. Μετρημένα. Και το κάθε ένα απ' αυτά ξεχωριστό. Γιατί σε κάνουν εσένα τον ίδιο να νιώθεις ξεχωριστός . Ότι είσαι, είσαι. Το θέμα είναι να βρεις αυτόν που θα το διακρίνει. Και μέσα απ΄τον πολύ τον κόσμο, το δικό σου ώμο θα ψάξει για να παρηγορηθεί κι όταν τη νύχτα βασανίζεται από σκέψεις ,εσένα θα σκέφτεται για να νιώσει και πάλι τυχερός.
  Το βράδυ που ξαπλώνεις, άραγε, προσεύχεσαι για κάποιον? Ή αν δεν πιστεύεις σε προσευχές και τέτοιου είδους πράγματα, ποιόν σκέφτεσαι κι εύχεσαι να 'ναι καλά όπου και να 'ναι? Αυτόν αγαπάς.
  Μην κάθεσαι ,λοιπόν, νομίζω ξέρεις καλά τι πρέπει να κάνεις.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Με αφορμή τη σπουδαία αυτή μέρα!

      Άκουσα πρόσφατα πως ένας στους τρεις Έλληνες πιστεύει πως μας ψεκάζουν. Και γι' αυτό όλη αυτή η κρίση ,η ανακατωσούρα , οι λάθος επιλογές των πολιτών μας. χαχα!  Αν είναι δυνατόν. Αυτή η ιδιότητα του ανθρώπου να κατηγορεί οποιονδήποτε άλλον μόνο και μόνο για να μην κατηγορήσει τον εαυτό του είναι πραγματικά ένα λυπηρό γεγονός. Φυσικά δεν είμαι εγώ αρμόδια να κρίνω κανένα ,αλλά μπορώ να διατυπώσω την άποψη μου κι εγώ. Δημοκρατία άλλωστε.. Δημοκρατία!
      Σαν σήμερα πριν 40 χρόνια έγινε ένα τεράστιο βήμα για τη δημοκρατία με την κατάλυση της χούντας των Συνταγματαρχών. Άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους! Κι αυτό για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, ισόνομοι, ισότιμοι και ένα σωρό άλλα που προσφέρει το πολίτευμα αυτό. Γνώμη μου είναι πως λίγοι πλέον παλεύουν για τα "πιστεύω" τους. Έχουμε βολευτεί όλοι  λίγο- πολύ και δεν κάνουμε ούτε βήμα παραπάνω. Και μετά απορούμε γιατί δεν εξελίσσεται η κοινωνία μας. Μα η εξέλιξη ,δυστυχώς ή ευτυχώς , δεν θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα μας χτυπήσει την πόρτα. ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΗ ΦΕΡΟΥΜΕ!
   Θαυμάζω πραγματικά τους ανθρώπους που γνωρίζουν τι θέλουν και μέρα με τη μέρα προσπαθούν για μια σπιθαμή πιο κοντά του! Αξίζει να ζει κανείς για να μαθαίνει. Υπάρχουν τόσα σ' αυτό τον κόσμο να μάθεις, τόσα να απορρίψεις και τελικά να φτάσεις σε κάτι που σε εκφράζει. Και τότε ναι, μπορείς να το κάνεις κτήμα σου! Να προσπαθήσεις γι' αυτό. Αναφέρομαι σε όνειρα και ιδέες που πολλοί φοβούνται να υιοθετήσουν.
   Μια μέρα που κάνεις κάτι για τη δική σου (ή και των συνανθρώπων σου )εξέλιξη δεν είναι ποτέ μια χαμένη μέρα. Ακόμη κι αν γυρίσεις σπίτι κουρασμένος. Θα είσαι όμως περήφανος για τον εαυτό σου. Και θα 'ναι γλυκιά η κούραση σου αυτή. Θέλω απλώς να καταλήξω στο ότι δεν θα 'πρεπε να επαναπαυόμαστε και να βολευόμαστε με ότι ήδη υπάρχει. Γιατί έτσι μένουμε στάσιμοι. Κι η στασιμότητα σε τίποτα δεν θα ωφελήσει. Οι ρυθμοί κι οι εξελίξεις τρέχουν . Αποφάσισε λοιπόν αν θα κερδίσεις τον αγώνα αυτό, ή αν θα σταματήσεις στα μισά της διαδρομής κατάκοπος, γιατί δεν προπονήθηκες αρκετά όταν έπρεπε!

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Φαντάζεσαι να ήσουν τυφλός ;
Να μην μπορούσες να δεις πόση ομορφιά κρύβει αυτός ο κόσμος.
Δυστυχία.
Αλλά να μου πεις.. τώρα που δεν είσαι, βλέπεις;
Και τι βλέπεις; Μόνο όσα σου δείχνουν. Όσα αντέχεις. Μια αντανάκλαση του τι πρέπει να δεις. Και αφήνεις αυτή την αντανάκλαση να σε οδηγεί παντού. Λες και δεν ξέρεις εσύ που θες να πας!
Αλήθεια..ξέρεις ;
Κοιτάς προς τα εκεί ή φοβάσαι; Μήπως ντρέπεσαι γι αυτό που είσαι;
Κι αν όχι, γιατί αφήνεις μια αντανάκλαση να σε οδηγεί;
Μια άμορφη μάζα. Μια ανύπαρκτη φωνή. Ένα τίποτα. Κάθεσαι λοιπόν και ακολουθείς ένα ασφαλές τίποτα. Γελοίο ακούγεται.
Τι κυνηγάς λοιπόν; Γιατί τρέχεις πίσω από κάτι που δεν υπάρχει και χάνεις την ουσία;
Ούτε εσύ ξέρεις. Και αμφιβάλλω αν αναρωτήθηκες ποτέ. Ή ακόμη κι αν το έκανες.. απάντηση δεν πήρες. Γιατί ρώτησες τοίχους. Κι οι τοίχοι δε μιλούν.
Έχεις συνηθίσει να είσαι με το τίποτα, έτσι;
Η επιφάνεια σου είναι πλέον απαραίτητη. Χρειάζεσαι μια κάλυψη. Αυτό που είσαι σε τρομάζει. Σκέφτεσαι πως ίσως δε θα αρέσεις και ίσως θα έπρεπε να αλλάξεις. Μα γιατί θα πρέπει να αρέσεις ;
Μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλλει μια κακοφτιαγμένη κοινωνία.
Ψεύτικη, άνιωθη, μίζερη. Που δεν σε καταλαβαίνει. ΔΕ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ.
Νιώθεις απογοητευένος, μα σ' έχουν κάνει να το συνηθίσεις. Να ζεις μ' αυτό. Να μεγαλώνεις μαζί του. Χέρι-χέρι με κάτι που σου επιβάλλουν να κρατάς σφιχτά. Μα έλα. Κοίτα σε!
Έχεις τη δύναμη να το διώξεις. Και να ζήσεις πια μόνος.
Πατώντας μόνο στα δικά σου πόδια. Νιώθοντας σίγουρος για τον εαυτό σου.
Προετοιμασμένος για τα πάντα.
Κάν' το απλά.