Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Αλήθεια πήγε κιόλας 10?

     Είναι μερικές φορές που οι ώρες περνούν σα δευτερόλεπτα. Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα που τρομάζεις και αναρωτιέσαι πως αυτό είναι δυνατό. Εμένα προσωπικά μου έρχεται να πιάσω τον κ.Χρόνο και να τον ρωτήσω για πού ,άραγε, το ΄βαλε και τρέχει σα κυνηγημένος . Σε προσπερνάει απαξιώνοντάς σε και τρέχει. Απλά τρέχει. Ο προορισμός του άγνωστος.
     Κι εσύ μένεις εκεί και εύχεσαι να γύριζε πίσω για λίγες ακόμη στιγμές. Αλλά στο κάτω-κάτω δεν φταίει ο χρόνος,ας μην το κατηγορούμε..εκέινος έχει σταθερό το περπάτημά του και περνά πάντα με τους ίδιους ρυθμούς. Εσύ και η παρέα σου μάλλον ευθύνεστε. Γιατί σκέψου. Πόσες φορές πέρασε γρήγορα το μάθημα των θρησκευτικών?   Χμ.. μάλλον καμία. Πόσες φορές όμως παρακάλεσες για λίιιγη ακόμη ώρα μ' ένα αγαπημένο πρόσωπο?

     Ας παραδεχτούμε λοιπόν πως το φταίξιμο είναι δικό μας, ολόδικό μας. Και φταίει κι εκείνο το ξεχωριστό πρόσωπο που κάνει τις ώρες δευτερόλεπτα, τις μέρες ώρες και πάει λέγοντας..

    Αφού ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα μαζί του και πάντα θέλεις κι άλλο, το πρόσωπο για σένα είναι πολύτιμο. Ο χρόνος καταστρέφεται όταν είσαι κοντά του και εσύ περνάς τόσο όμορφα . Όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που άνθρωποι δυστυχισμένοι περνούν τη ζωή του σκοτώνοντας χρόνο! Εύχεσαι να μπορούσαν να σου δώσουν λιγάκι απ' το δικό τους, αφού έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος.
    Όλοι ΄τον ίδιο χρόνο διαθέτουμε. Είναι όμως κι αυτοί οι αξιοζήλευτοι κάποιοι που τον χρησιμοποιούν τόσο εκνευριστικά ευτυχισμένα! Κι η επιλογή είναι γι ακόμη μια φορά δική σου. Μπορείς να περάσεις καλά ,έχοντας πρώτα βρεί τον "πολύτιμό" σου ή να συνεχίσεις να σκοτώνεις τις ευκαιρίες σου μέχρι να βρεθεί κάποιος να "σκοτώσει" εσένα απαλάσσοντας σε απο τη μιζέρια σου!


  Υ.Γ.  Δεν ξέρω για σένα  μα εγώ επιλέγω φανατικά την πρώτη κατηγορία 

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Συνέχισε!

"Πάλι."
"Συνέχισε"
"Ακόμη μια φορά"
"Μη σταματάς"

Λέξεις και φράσεις που κάποτε άκουγα καθημερινά από τις προπονήτριές μου.
Είναι αλήθεια πως η ρυθμική μου έμαθε πάρα πολλά. Ήδη από μικρή ηλικία είχα μάθει να προγραμματίζω και να οργανώνομαι , αλλιώς πως θα τα έβγαζα πέρα με την τετράωρη καθημερινή προπόνηση και το σχολείο? Η επιμονή κι η υπομονή μου έγιναν συνήθεια. Πείσμα και πάλι πείσμα - εντάξει, αυτό ίσως και να επηρέασε λιγάκι τον τώρα εαυτό μου! - . Πείσμα γιατί δεν πρέπει να σταματήσω.  Πείσμα γιατί πρέπει να κουραστείς για να πετύχεις. Και νομίζω πως είμαι τυχερή που το έμαθα από τα 8 μου.

Γνώριζα πως κάθε μέρα στις 5 παρά έπρεπε να βρίσκομαι στο γυμναστήριο. Αν αργούσα, θ' άκουγα κατσάδιασμα. Από τότε δεν αργώ ποτέ στα ραντεβού μου. Συνέπεια.

Γνώριζα πως αν δε βάλω τα δυνατά μου στις προπονήσεις , οι αγώνες θα είναι χαμένοι από χέρι. Και ποιός θα θυσίαζε αμέτρητες ώρες απ' τη ζωή του αν δεν είχε τη φιλοδοξία για ανταμοιβή των κόπων του? Κανείς, άρα από τότε έχω τυπώσει καλά στο μυαλό μου πως "τα αγαθά κόποις κτώνται". Προσπάθεια/Φιλοτιμία/Φιλοδοξία/Σκοπός

Ζύγισμα πριν και μετά την προπόνηση για να φανεί το ποιός "ίδρωσε" και ποιός όχι! Που σημαίνει δύο πράγματα : Μη φας του σκασμού πριν έρθεις και δούλεψε πολύ πριν φύγεις! Που σημαίνει τι? Δε θα φας πολύ και θα κουραστείς κατά τη διάρκεια για να είσαι εντάξει στις σχέσεις σου με τη ζυγαριά! Αποτέλεσμα : Για να πάρεις αυτό που θες μπορεί να χρειαστούν θυσίες.

Τραύματα στους αστραγάλους, η μέση πονάει,τα γόνατα,οι αρθρώσεις.. Ένα σαράβαλο! Μα τόσο ενεργητικό και χαρούμενο σαράβαλο στοιχηματίζω πως δεν έχεις ξαναδεί.. γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε η γυμναστική αυξάνει την έκκριση σεροτονίνης που συμβάλει στην καλή διάθεση. Ένα χαρούμενο σαράβαλο λοιπόν. Δεν είναι κακό.

Απογοητευόμουν αν κάτι δεν έκανα καλά μα ήξερα πως δεν έπρεπε να σταματήσω. Και συνέχιζα να χορεύω και να χορεύω κι ας είχα κάνει του κόσμου τα λάθη. Το πριν δε μετρούσε. Ήταν κάτι συντελεσμένο άρα δεν μπορούσα να το αλλάξω. Μπορούσα όμως να εκτελέσω με επιτυχία την επόμενη άσκηση. Κι ίσως έτσι να μπορούσα να επανορθώσω για τα προηγούμενα λάθη. Φανταστείτε
να σταματούσα τη στιγμή μετά το λάθος και να το σκεφτόμουνα. Όχι μόνο ο χρόνος δε θα γύριζε πίσω μα εγώ θα έχανα τη στιγμή και τη στιγμή μετά από αυτή τη στιγμή και άντε μετά να μπεις σ' ένα πρόγραμμα!

Πάντα μου άρεσε όταν κάποιος παρομοίαζε τη ζωή με το χορό ,γιατί μου μιλούσε σε μια οικεία γλώσσα και η παρομοίωση αυτή ήταν πραγματικά επιτυχημένη. Όπως ακριβώς ,λοιπόν, δεν διανοείσαι να σταματήσεις κατά τη διάρκεια μιας χορογραφίας γιατί θα χάσεις βαθμούς, έτσι και απ' τη ζωή σου δεν πρέπει να χάνεις ούτε μια τόση δα στιγμή! Γιατί αυτή τη φορά οι βαθμοί παίρνουν τη μορφή ευκαιριών..προσώπων.. κι άλλα σημαντικά!

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Κοιτώντας παλιές φωτογραφίες

   Κοιτώντας παλιές φωτογραφίες συνειδητοποιείς πόσα άτομα πέρασαν απ' τη ζωή σου..
Κι είναι περίεργη αυτή η στιγμή. Γιατί κάθε πρόσωπο ξεχωριστά ισοδυναμεί μ' ένα κάρο αναμνήσεις και συναισθήματα που είχες ξεχάσει ή θάψει βαθιά μέσα σου. Τη στιγμή αυτή λοιπόν τα συναισθήματα ξυπνούν ,θυμίζοντάς σου τα πάντα μ΄ένα "καλημέρα" τους.
  Κι αρχίζεις να θυμάσαι ξανά.. πως περνούσες μαζί τους την κάθε σου μέρα, πόσες ατέλειωτες συζητήσεις είχατε μαζί, πόσα όνειρα.. πόσο τους αγαπούσες. Γιατί τους αγαπούσες,το ξέρεις αυτό. Κι ίσως ακόμη να τους αγαπάς. Κι ίσως να μη θέλεις. Γιατί ζεις στον κόσμο των "ίσως" και δεν ξέρεις αν !ίσως! κι αυτοί ακόμη σε νοιάζονται.
  Κοιτάς και ξανακοιτάς τις φωτογραφίες κι αναρωτιέσαι πως από εκεί είσαι εδώ και πόσα πολλά μπορεί να αλλάξει τελικά ο χρόνος. Ίσως κάποια θα ήθελες να τα ξαναζήσεις μα δεν είσαι σίγουρος , δεν ξέρεις. Ίσως κάποια δε θες να τα θυμάσαι μα δεν γνωρίζεις το τρόπο να λησμονείς. Ίσως πάλι δεν ξέρεις τίποτα κι απλά μένεις εκεί ,περιμένοντας μια φωτογραφία να σου μιλήσει.
  Στην πραγματικότητα συνομιλείς διακριτικά με τον τότε εαυτό σου. Τον συναγωνίζεσαι. Κι ελπίζεις φυσικά να τον κερδίσεις. Σε οτιδήποτε σου κατέβει στο μυαλό απαιτείς να είσαι καλύτερος ή πιο ευτυχισμένος. Γιατί αν όχι, θα θελήσεις να γυρίσεις πίσω. Κι όλοι ξέρουμε πως τα πισωγυρίσματα πολύ πονούν! Πόσες πόρτες, άραγε, θα βρεις κλειστές?
  Μα κι αν ακόμη είναι ανοιχτές,θα διστάσεις να μπεις, έτσι δεν είναι? Μα πόσο δειλός είσαι..
Δεν σε κατηγορώ, όχι.. Μα αφού γύρισες που γύρισες ,αν δεις φως, μπες. Γι' αυτό δε γύρισες άλλωστε? Για να βρεις ξανά εκείνο το φως που σε οδηγούσε και τόσο σου άρεσε η πορεία που σου φώτιζε..
   Αν δε θέλεις να γυρίσεις στα άτομα και στην εποχή που τραβήχτηκε η φωτογραφία, τότε νομίζω πως είσαι σε καλό δρόμο . Κι αυτό γιατί προτιμάς τον παρόν σου, πράγμα που δείχνει μια κάποια εξέλιξη! Δε σου απαγορεύει κανείς να νοσταλγείς, μα το να θες να γυρίσεις είναι άλλο πράγμα..Σημαίνει πως κάτι λάθος έκανες που έφυγες ή που άφησες να σε αφήσουν . Κι σε κανένα δεν αρέσουν τα λάθη..
  Μη στεναχωριέσαι όμως όποια και να 'ναι η κατάσταση σου γιατί σίγουρα κάτι θα μάθεις κι απ' αυτό. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως απ' όλα τα σχολεία, η ζωή απέχει κατά πολύ!

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Η μαγική σου συνταγή

  Ίσως είναι από τη μαμά σου ,τον αδερφό σου, τη φίλη σου ή τη γιαγιά που έχει το ψιλικατζίδικο απέναντι απ' το σπίτι σου. Δεν έχει μεγάλη σημασία. Το συμπέρασμα είναι ένα : Από όπου κι αν έρθει μόνο καλό θα σου κάνει..
  Ίσως δεν κατάλαβες για τι πράγμα μιλάω, αλλά θα το πιάσεις σε λίγο.
  Κάποιοι λένε πως μπορεί να αποτελέσει θεραπεία . Λύτρωση. Ίσως ακόμη και να προκαλέσει τη μακροζωία.
  Τώρα σου θυμίζει κάτι, έτσι δεν είναι?

  Φυσικά και μιλάω για το χαμόγελο.
Μια κίνηση 17 μυών. [ Ας έχουμε το πίσω μέρος του μυαλού μας πως για να συνοφρυωθούμε χρειαζόμαστε 43! ]
  Ίσως να μην συνειδητοποιείς πόσο καλό σου κάνει,αλλά είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου. Πιο φτηνό απ' οτιδήποτε μα παράλληλα τόσο ακριβό που λίγοι κατάφεραν να το "αγοράσουν". Οι περισσότεροι το νοικιάζουν. Ίσα να ξεγελάσουν τον εαυτό τους πως το απέκτησαν κι αυτοί το πολυπόθητο για λίγο.

 Για ελάχιστους αποτελεί τρόπο ζωής. Αυτοί είναι κι οι πραγματικά ευτυχισμένοι. Είναι αυτοί που θα ξυπνήσουν με το χαμόγελο στα χείλη για μια ακόμη μέρα,γιατί την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι παλεύουν ακόμη και γι' αυτή. Είναι αυτοί που θα νιώθουν ευγνωμοσύνη που έχουν φαγητό στο τραπέζι τους και θα χαμογελάσουν και γι΄αυτό. Γιατί αυτό το τόσο ασήμαντο, το τόσο καθημερινό και αδιάφορο για κάποιους αχάριστους ,είναι γι' αυτούς ευλογία. Και το να νιώθεις ευχαριστημένος με αυτά που έχεις είναι τελικά η συνταγή.
  Η μαγική σου συνταγή! Εκεί τουλάχιστον έχω καταλήξει εγώ.
Η ευγνωμοσύνη είναι η μαγική σου συνταγή..
  Τώρα θα μου πεις, ο καθένας εκτελεί τη συνταγή του όπως αυτός νομίζει..και θα συμφωνήσω. Ας επαναδιατυπώσω λοιπόν: Η ευγνωμοσύνη είναι μια συνταγή που μπορεί να πετύχει μόνο από ένα καλό μάγειρα.
  Τι λες,λοιπόν? Προλαβαίνουμε να μάθουμε κανα δυο φαγητά της προκοπής ή θα πάμε να εκτελέσουμε μια συνταγή της οποίας αγνοούμε ακόμη και τα υλικά?

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Η γωνιά σου

Συνέπεια μιας ερώτησης η ανάρτησή μου σήμερα.

Έχοντας μείνει μόνη με την ξαδέρφη μου αρχίσαμε -εκείνη άρχισε βασικά, κλασσική λάτρης των υπεραναλύσεων ,όπως κι εγώ άλλωστε- να συζητάμε.
Με ρώτησε τι κάνω όταν είμαι στεναχωρημένη.

"Γράφω και χορεύω."

Βγήκε τόσο φυσικά, χωρίς καθόλου σκέψη και με απόλυτη σιγουριά.
Ξέρω τι πρέπει να κάνω όταν όλα μοιάζουν σκούρα..θα γράψω και θα γράψω κι άλλο κι άλλο μέχρι να καταλήξω σ' ένα θετικό συμπέρασμα ύστερα απ'  τις συνηθισμένες μου αναλύσεις.
Και μέχρι τότε θα έχω αποχαιρετήσει αυτό που με απασχολούσε.

Ή θα χορέψω και θα χορέψω κι άλλο κι άλλο μέχρι που θα πέσω στο κρεβάτι ανακουφισμένη που η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά από την έντονη δραστηριότητα κι όχι από κάποιο αρνητικό συναίσθημα.
Θα χορέψω και εκεί θα πω σίγουρα αυτά που θέλω να πω.
Και θα τα πω στο άτομο που εμπιστεύομαι πιο πολύ. Τον εαυτό μου.
Γιατί εν τέλει αν δεν πεις την αλήθεια πρώτα στον εαυτό σου, τότε με σιγουριά δεν θα φτάσει ποτέ πέρα απ' τα σύνορα του υποσυνείτητού σου.

Έχοντας βρει αυτούς τους τρόπους να λέω την αλήθεια στον εαυτό μου ,μπορώ να ξεπερνώ κάθε τι που με απασχολεί. Γιατί η αλήθεια είναι το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος.

Αλήθεια..εσύ τι κάνεις όταν είσαι στεναχωρημένος?

Σε περίπτωση που δεν έχεις απάντηση, μη χάνεις καιρό.
Είναι σημαντικό να ξεσπάς κάπου -κατά προτίμηση όχι σε πρόσωπο, αγαπημένο και μη-
Να έχεις μια γωνιά της καθημερινότητάς σου που θα χωρέσεις όλα σου τα συναισθήματα.
Δε χρειάζεται να είναι μεγάλη .
Αρκεί να υπάρχει. Αρκεί να είναι δική σου.

Μετά από συζήτηση με καλό μου φίλο,κατέληξα στο ότι η γωνιά αυτή είναι απαραίτητη.
Μου είπε πως κουράστηκε. Πως τα βαρέθηκε όλα και θέλει απλά να τρέξει.
Απλά να τρέξει. Δεν ξέρω που θέλει να πάει -ίσως σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή και πουθενά- μα κατέληξα πως η γωνιά για την οποία σας μιλάω ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.
Σχολείο ,σπίτι, διάβασμα, φροντηστήριο ,σπίτι και πάλι διάβασμα. Αν η καθημερινότητα αυτή σου είναι γνώριμη, ίσως θα 'πρεπε να αρχίσεις να χτίζεις κι εσύ τη δική σου γωνιά.

Κι εκεί θα τοποθετήσεις όλες σου τις προμήθειες .Όταν θα σου χρειαστούν ,όχι μόνο θα γνωρίζεις ποιό είναι το γιατρικό αλλά και που θα το βρεις. Στη γωνιά σου.

Κι αν θέλεις συμβουλές σε αυτό σου το χτίσιμο, είναι ανώφελο να τις ζητήσεις.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θέλεις να μοιάζει η γωνιά σου αυτή.

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως πρέπει να θέλεις να είσαι συνέχεια να είσαι κοντά της.
Αυτό είναι το μυστικό.

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Ξετύλιξέ το

Νύχτωσε.

Τα φώτα άναψαν, μα γιατί δε βλέπω καλύτερα απ' ότι πριν?
Αυτοκίνητα περνούν. Με προσπερνούν και τρέχουν.
Μα σταθείτε λίγο! Είναι τόσο ωραία αυτή η στιγμή..
Δε θέλετε να τη ζήσετε μαζί μου?
Κι αν όχι,δεν πειράζει. Είναι ωραία και χωρίς εσάς.
Μπορεί - ίσως, λέω- να βρω κάποιον  που να ξέρει πως να την απολαύσει μαζί μου.
Να την κοιτάξουμε μαζί στα μάτια.
Και να της πούμε όλα αυτά που μας βασανίζουν..που μας τρώνε.
Όλα αυτά που αφήνουμε να μας ρίχνουν καθημερινά και τα γόνατά μας έχουν γεμίζει πληγές.
Δεν μπορούμε να περπατήσουμε . Μας κόψανε τη φόρα .
Μα όχι. Εμείς τους αφήσαμε.
Κι αυτό γιατί? Γιατί φοβόμαστε κάτι που οι ίδιοι δημιουργούμε.

Αυτό το μικρό κουβάρι - κάποιοι τ' ονομάζουν ζωή- που  θα 'πρεπε να  ξετυλίγεις κάθε μέρα και να μπλέκεσαι μαζί του όλο και περισσότερο σου δόθηκε απλόχερα.
Είναι δικό σου. Μην αφήνεις να στο παίρνουν.
ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ! Μόνο δικό σου. Αποκλειστικά δικό σου.