Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Όμορφε άνθρωπε


   Πράγματι, ήταν πολλές οι φορές που έσφαλα. Τώρα που κοιτώ τα λάθη μου από μακριά, είναι όντως πολλά. Αλλά ,ξέρεις κάτι; Είναι ένα απ' αυτά τα πράγματα που με κάνουν να αισθάνομαι άνθρωπος. 
Φυσικά και μετανιώνω που τα έκανα,δεν είμαι αναίσθητη. Μα αν δεν ήταν αυτά, δε θα υπήρχα εγώ, όπως είμαι τώρα. Θα είχα κάπως διαφορετικά εξελιχτεί και πού ξέρω αν θα ήταν καλύτερη εκείνη η εξέλιξη; Άρα, ποιός ο λόγος να κοιτάζουμε πίσω και να δυσανασχετούμε για όσα δε μπορούμε να αλλάξουμε; Η μαγκιά σου θα φανεί στο αν ήσουν αρκετά έξυπνος να μάθεις κάτι απ' αυτά τα ριμαδολάθη που σου τρώνε τις νύχτες σου. 
 Ακόμη περισσότερες ήταν οι φορές που έκλαψα για πράγματα που δεν άξιζαν ούτε στάλα της προσοχής μου. Κι όμως, εγώ τα τίμησα με τα δάκρυά μου και τους έδωσα περισσότερη αξία απ' όσο έπρεπε να λάβουν ποτέ απ' τον οποιονδήποτε. Γιατί ήταν υποθέσεις άχρηστες που μόνο με ανάλωναν σε άσχημες σκέψεις και φοβισμένα αύριο.Κι όμως, θα τα περνούσα ξανά ,γιατί χάρη σε αυτές τις άθλιες στιγμές ένιωσα άνθρωπος. Με αισθήματα. Με κακές στιγμές και με προβλήματα.Και μπόρεσα και πάλι να σηκωθώ και να χαμογελάσω και να κοιτάξω τον ήλιο ,αν και αγουροξυπνημένη από ένα μακρύ λήθαργο. Έπρεπε να μ' έβλεπες, έτσι χαρούμενη και στολισμένη με το γαλάζιο χρώμα της αυτοπερηφάνιας! Μόνο γι΄αυτή τη στιγμή του θριάμβου και της αισιοδοξίας, θα τα ζούσα ξανά, όλα τα πληγωμένα βράδια.

Υπήρξαν φορές που παράτησα ό,τι έκανα γιατί πολύ απλά δε μπορούσα άλλο. Ήθελα να τρέξω μακριά, μακριά από τα πάντα, μόνο για μια στιγμή, κι ας γινόταν σκόνη το επόμενο δευτερόλεπτο. Κι είμαι ευγνώμων που άφησα ό,τι με κατέστρεφε νωρίς, μόλις ένιωσα να με πνίγει και να με τραβάει κάτω. Γιατί αν δεν έφευγα τότε, δε θα μπορούσα να φύγω ποτέ. Κι άφησα πίσω στάχτες και ουρλιαχτά και ολοζώντανη αποτραβίχτηκα. Κι έψαξα για ένα άλλο μέρος, να απλώσω την ψυχή μου να ξεκουραστεί.Κι ένιωσα τότε σαν άνθρωπος,που πάντα ζητά το καλύτερο.
     Δε θα ντραπώ να ομολογήσω, ακόμη, πως ζήλεψα κάποτε, πράγματα που δεν είχα και που τόσο λαχταρούσα! Αλλά , κάτι για το οποίο με θαυμάζω είναι το γεγονός πως δε γκρέμισα ποτέ του αλλουνού το σπιτικό για να χτίσω το δικό μου. Ήμουν πολύ απασχολημένη με το να ερευνήσω που βρήκε τα υλικά για να το χτίσει. Κι ήμουν ευγενική κι ειλικρινής μαζί του κι έμαθα απ'αυτόν κι ήταν τόσο ανθρώπινη η επαφή αυτή. Όλοι, άλλωστε, στον ίδιο αγώνα δρόμου τρέχουμε και μπορούμε κάπου κάπου να παίρνουμε συμβουλές από καλύτερους αθλητές.  
 Σκέφτομαι και χαμογελάω κάπως πικρά, πόσες φορές, καρδιά μου, αγάπησες και έδωσες από τις πιο κρυφές σου αποθήκες χρυσάφια και ρουμπίνια που μόνη σου, με φροντίδα, έφτιαξες ,σε περαστικούς ληστές ή σε ανιχνευτές πετρών. Κι όταν κάποια στιγμή έφτασε σε σένα κάποιος που είχε ανάγκη χρυσάφια και ρουμπίνια, είχες πια μείνει λεηλατημένη και άδεια! Τόσο άδεια, που άκουγε, ο δύστυχος τη φωνή του να χτυπάει στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Μα ήμουν απλώς ένας άνθρωπος κενός και το παθαίνουν συχνά οι άνθρωποι , όταν τους παίρνουν πράγματα και δεν τα εκτιμούν. 

Τι σου είναι κι αυτή η ανθρώπινη φύση! Δε σ'αφήνει ποτέ να ησυχάσεις κι όλο απαιτήσεις και παράπονα και φωνές και μετά να σου πάλι τα γέλια κι οι χαρές. Αναποφάσιστε, ζαλισμένε, περίεργε , όμορφε άνθρωπε! 

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Γύρω-γύρω όλοι

       Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ακολουθήσω. Κακό πράγμα να ορίζουν άλλοι τη ζωή σου. Κακό να σε κάνουν να νιώσεις όπως δε θέλεις. Κι εσύ να πρέπει να τους σκεφτείς όλους. Να μην πληγώσεις κανένα,να μη βλάψεις και να μη στενοχωρήσεις κανένα. Κανένα παρά τον εαυτό σου. Το προτιμάς αυτό, συχνά, αληθεύει ;

     Κι έχουν γίνει όλοι τους μια θολή μάζα. Ούτε τα πρόσωπά τους δε βλέπω. Απλώς γυρίζω και γυρίζω και γυρίζω σ' ένα γύρω-γύρω όλοι που μ' έχουνε καθίσει. Μα δε γυρίζουν μαζί μου όλοι στο γύρω-γύρω όλοι.. Μονάχα τη σκιά μου βλέπω. Άδεια η θέση δίπλα μου,και παραδίπλα και μπροστά μου.
Και φωνάζουνε πανάθεμα τους , πολύ.  Σε ησυχία δε μ' αφήνουν. Δε φτάνει που με γυρίζουν για όση ώρα θέλουν και όσο γρήγορα θέλουν, έχουν το θράσος και φωνάζουν. Κι έχουν γίνει όλοι μια ενοχλητική βαβούρα μέσα στο κεφάλι μου.

    Καμιά φορά, έτσι όπως γυρίζω , μέσα στη ζαλάδα μου , ξερνάω. Και τότε αναρωτιούνται τι έπαθα. Τουλάχιστον, με παρατήρησαν λιγάκι κι έβγαλαν στο σκασμό. Είμαι κι εγώ ήρεμη για λίγο.

   Ώσπου αποφασίζω πως το γύρω-γύρω όλοι δε μου πάει πια και θέλω να κατέβω. Δεν είμαι πια 5 χρονών παιδάκι. Μεγάλωσα και απαιτώ να κατέβω. Πάνε αυτές οι εποχές, λέω, και το πιστεύω. Πώς να περπατήσεις, όμως, τη στιγμή που μεγάλωσες καθισμένη; Και πως να βρεις την ισορροπία σου ενώ πάντα γύριζες;

   Κι απορώ εγώ. Κανένας περαστικός δεν υπήρχε τόσο καιρό ; Να σταματήσει αυτό το ηλίθιο παιχνίδι και να με κατεβάσει;
Αλλά τι τους νοιάζει τους περαστικούς παιδί μου; Δουλειά άλλη δεν έχουν, νομίζεις; Μα είσαι ώρες ώρες τόσο αφελής! Απορώ μαζί σου.

  Δεν είναι καιρός να το αναλύσεις τώρα. Κατέβα εσύ και τους κανονίζουμε αργότερα μαζί. Και τους αδιάφορους περαστικούς και τα υποκείμενα της χειραγώγησής σου. Όλους τους.
Γιατί κοίτα να δεις πόση μη-όρεξη για ζωή και πόσο μίσος σε γέμισαν! Άνθρωποι που φοβήθηκαν να σ' αφήσουν ελεύθερη και τώρα που η ελευθερία σου ανήκει δικαιωματικά δειλιάζεις να την αγγίξεις! Δεν είναι να τους πιάσεις στα χέρια σου αυτούς τους ανθρώπους. Φοβάμαι μη τους πνίξεις και σε κλείσουν μέσα πριν καλά καλά βγεις έξω..

  Να αλλάξεις τα περασμένα δε μπορείς. Έτσι σε μεγάλωσαν,να γυρίζεις γύρω-γύρω, και δεν αλλάζει αυτό με τίποτα. Θα τα καταφέρεις να σταθείς, δε σε φοβάμαι. Γιατί μέσα στη γυριστή ζωή σου , κατάφερες να πιάσεις 3 πράγματα που κάποιοι κάποτε είπαν. Δεν ξέρεις ποιοι, άλλωστε όλοι τους ήταν μια θολή μάζα. Αλλά άκουσες . Και κάτι ξέρεις.

  Κι αν καταφέρεις και σταθείς εσύ,τι ; Λύθηκε το πρόβλημα;

Επειδή η απάντηση είναι αρνητική κι επειδή ξέρω καλά πως το μίσος σου για τον κόσμο θα είναι μεγάλο μα αδύνατο να κοπάσει με σωστό τρόπο, κάνε το εξής. Προσπέρασε, σε παρακαλώ, τους άθλιους βασανιστές σου και δείξε τους πως υπήρξαν μεγάλοι βλάκες. Μην ξεχάσεις , όμως, αυτό. Κοίτα, μην κάνεις το ίδιο σε ζωντανό πλάσμα. Ποτέ, ποτέ σου μην το κάνεις.Μην καθίσεις κανένα στο γύρω-γύρω όλοι. Και δίδαξε στον κόσμο να κατεβαίνει από αυτό και να στέκεται καμαρωτός. Υπερήφανος.
Κι ας γυρίζουν οι τσαρλατάνοι μόνοι τους, ένα άδειο γύρω-γύρω όλοι.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Μην κάνεις αυτό το φάουλ

     Το έχω επανειλημμένως παρατηρήσει. Παγώνει η καρδιά του ανθρώπου αν τον μαλώσεις. Αν του φωνάξεις. Αν δε δείξεις κατανόηση σε αυτό που είναι.

    Παγώνει η καρδιά κι εκείνος ασυναίσθητα απομακρύνεται. Σα να σπάνε οι δεσμοί σας. Όπως αναγκαστικά σπάνε οι δεσμοί του υδρογόνου με την παρέμβαση ισιωτικού στα κατσαρά μαλλιά.
Κι όμως, έτσι είναι,μη γελάς. Θέλεις να επιβληθείς στα μαλλιά σου για να τα μεταμορφώσεις σε κάτι που δεν είναι. Και αλλοιώνεις τα χαρακτηριστικά τους. Δεν τους αφήνεις περιθώρια. Κι έτσι σπάνε οι δεσμοί. Και των μαλλιών και των ανθρώπινων σχέσεων.

    Αν ,όμως, είναι έτσι , αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να επισημαίνουμε σε κάποιον δικό μας άνθρωπο ενοχλητικές συμπεριφορές ή στοιχεία του; Τότε γιατί να λέγεται δικός μας άνθρωπος;
[ Η ειλικρίνεια είναι το παν. Και άλλωστε, περιθώρια διόρθωσης έχουμε όλοι. Κι είναι καλό να εξελίσσουμε συνεχώς τον εαυτό μας . Να δημιουργούμε κάθε μέρα το πιο όμορφο εγώ μας. Σταδιακά. Σταθερά.Φυσικά,κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το πετύχει ένας άνθρωπος μόνος του. Χρειάζεται η αλληλεπίδραση και η αντίδραση άλλων ανθρώπων για να φτάσει σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα.]

  Τελικά το αποτέλεσμα θα είναι η απομάκρυνση ή η βελτίωση;
 Η μία πλευρά αναιρεί συνήθως την άλλη και για να μην με πιάσει τρέλα , σκέφτηκα τί μπορεί διαφοροποιεί τις δύο καταλήξεις. Και αποφάσισα πως ο τρόπος είναι η απάντηση. Ο τρόπος.
Πώς θα μιλήσεις στη θεία Ερασμία για την κακή συνήθειά της να ανακατεύει τα πράγματά σου σε μια προσπάθεια να τα συγυρίσει; Ή στην ξαδέρφη σου που σε στήνει τουλάχιστον μισή ώρα σε κάθε ραντεβού σας;

    Αν απαιτήσεις και ειρωνευτείς  τους συγκεκριμένους χειρισμούς, το 'χασες το παιχνίδι. Η θεία Ερασμία επιδεικτικά  δε θα ξανασχοληθεί με το δωμάτιό σου, εκτοξεύοντας πληγωμένα υπονοούμενα την επόμενη φορά που η συζήτηση θα φτάσει στο θέμα. Η ξαδέρφη σου ίσως να ελαττώσει τις συναντήσεις σας για να γλιτώσει την καζούρα.

    Κι αυτές οι αντιδράσεις είναι απόλυτα φυσιολογικές. Το φαουλ το δικό τους ,η αρχική συμπεριφορά. Το δικό σου; Ο τρόπος που εξέφρασες τα παράπονά σου. Δε μπορείς  να αλλάξεις με το " έτσι θέλω" κανέναν άνθρωπο. Τουλάχιστον κανέναν άνθρωπο που έχει βούληση.

    Σε ενοχλεί κάτι; Κανένα πρόβλημα! Συζήτησέ το! Γι αυτό το λόγο υπάρχει ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας. Για να επικοινωνούμε! Κι όχι να καταφεύγουμε σε ζωώδεις συμπεριφορές. Μίλησε στον άνθρωπο σου σα να είσαι δίπλα του κι όχι απέναντί του. Μην τον στήνεις στον τοίχο. Το πιο πιθανό δεν είναι να έρθει να σε αγκαλιάσει, αλλά να σπάσει τον τοίχο και να κινήσει για άλλο μέρος! Πιο κατανοητικό και δημοκρατικό.

  Και με το δίκιο του.

    Σε περίπτωση ,όμως, που ,αν και ζήτησες ή συζήτησες ευγενικά κάτι,δεν εκπληρώθηκε,τι κάνεις; Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι. Ίσως πιστέψεις πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται τελικά για σένα όσο νόμιζες ή όσο θα ήθελες. Και το χειρότερο ; Ίσως αυτό να είναι η αλήθεια.
Δεν αποκλείεται ο συγκεκριμένος τύπος να είναι ένας fair weather friend. Τουτέστιν, κάποιος που μόλις δει τα σκούρα και ζόρικα , στρίβει το τιμόνι. Αν είναι έτσι, άστον να πάει αυτός στο καλό κι εσύ στο καλύτερο! Κάποια στιγμή η αδιαφορία του θα αποκαλυπτόταν έτσι κι αλλιώς.

    Εσύ ,πάντως, για να είσαι πρώτα απ' όλα εντάξει με τον εαυτό σου-που είναι και το σημαντικότερο- , σιγουρέψου πως μίλησες ευγενικά και κατανοητικά στο φίλο/συγγενή/σύντροφό σου. Μπες στη θέση του και μην σκέφτεσαι μόνο το τομάρι σου. Δε βλέπει κανείς τον κόσμο απ'τα δικά σου μάτια κι επομένως, ούτε κι εσύ απ'τα δικά τους. Αν και αφού το εξετάσεις καλύτερα,πιστεύεις πως είναι δίκαιο το παράπονο σου, έχει καλώς. Προσέγγισέ το με ειλικρίνεια και προσοχή. Να είσαι ξεκάθαρος στις σχέσεις σου.

   Μέσα από τα προβλήματα δοκιμάζεται μια σχέση. Στο honeymoon όλοι αξιαγάπητοι είναι!
Μη σε πιάνει απελπισία,όμως. Κανένα κομμάτι παζλ δεν ταιριάζει με όλα τα άλλα!

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

we don't need no thought control

               We don't need no education
                we don't need no thought control

    Έρευνες έχουν δείξει πως στην προσχολική ηλικία ένα παιδί χρησιμοποιεί πάνω από το 80% της φαντασίας του. Κάποια χρόνια μετά και έχοντας ενταχθεί στο σχολικό πλαίσιο,χρησιμοποιεί λιγότερο του 50%. Γιατί ;

   Δεν υποτίθεται πως ο θεσμός του σχολείου υπάρχει για να προσφέρει οργανωμένα την καλλιέργεια και τα εφόδια που ένας άνθρωπος χρειάζεται στη ζωή του; Και τότε γιατί να χάνεται στην πορεία ένα προσόν απολύτως απαραίτητο ; Ένα προσόν που εγώ τουλάχιστον, θεωρώ συνώνυμο της δημιουργικότητας και άρα τις καινοτομίας. Δε γνωρίζουν οι υπεύθυνοι πως αυτές οι αρετές είναι που ζητούν οι σημερινοί εργοδότες και σπάνια τις βρίσκουν;

    Γλωσσομάθεια, εξοικείωση με σύγχρονες τεχνολογίες και εξειδίκευση θα έχουμε όλοι ,αφού θεωρούνται πρωταρχικά εφόδια για ένα νέο που επιθυμεί μια κάποια ελπίδα ένταξης στην παραγωγική διαδικασία. Πέρα από αυτά, τι;
 Η προσωπικότητα είναι το παν. Κι ούτε που το έχουμε καταλάβει.

   Νομίζω πως το σχολείο βάζει τους μαθητές σε αρκετά "καλούπια". Αρκετούς περιορισμούς θέτει . Και χάνεται κάθε ιδιαιτερότητα. Αυτή η αντίληψη δεν είναι παρά ένα απαρχαιωμένο κατάλοιπο. Σήμερα, όμως, λειτουργεί ως μίασμα. Γιατί δεν βοηθά και δεν οδηγεί σε πρόοδο.

  Έχει περάσει η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Η εποχή που η κοινωνία προετοίμαζε τα παιδιά της για μια ομοιόμορφη ένταξη σε ένα εργοστάσιο. Όπου όλοι φορούσαν τα ίδια,έκαναν τις ίδιες κινήσεις και αντιμετωπίζονταν σαν μία μάζα. Πάει αυτό . Τελείωσε.Και μαζί μ' αυτό θα έπρεπε να τελειώσει και η ανάλογη προετοιμασία. Όχι όμως. Αυτή είναι ακόμη εκεί. Ζει και βασιλεύει.

  Θυμάμαι μια χαρακτηριστική εικόνα που καυτηριάζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δείχνει διαφορετικά ως προς τη φύση τους ζώα από τα οποία ζητείται να αντεπεξέλθουν το ίδιο καλά σε μια συγκεκριμένη δραστηριότητα, Αυτό ακριβώς! Δε θα ήταν χαζό να ζητήσουμε από ένα κροκόδειλο να πετάξει? Μα δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει.Εκ φύσεως. Είναι φτιαγμένος για άλλα πράγματα.

   "Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός" . Πόσες φορές το ακούσαμε μα πόσες είδαμε τον παραμικρό σεβασμό σε αυτό; .......

   Φυσικά και θα υπάρχει μια βασική για όλους εκπαίδευση που θα αποτελέσει στήριγμα. Δε μπορεί , όμως, η εκπαίδευση αυτή από μόνη της να κρίνει την επιτυχία του ατόμου.Και δε μπορεί να είναι απόλυτη και αυταρχική. Γιατί αν το παιδί μαθαίνει από τότε που θυμάται τον εαυτό του ,πως έτσι πρέπει να κάνει αυτό και αλλιώς εκείνο, δε θα υπάρξει ουδέποτε μια νέα και ίσως καλύτερη ιδέα για το πως τέλος πάντων θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά το "αυτό " και το "εκείνο" !
 
   Συχνά,δεν αντιμετωπιζόμαστε σαν μονάδα και γι' αυτό καταντάμε (γιατί,ναι, είναι κατάντια) just another brick in the wall.
Δε θα ήταν υπέροχη μια κοινωνία ,όπου ο καθένας θα πρόσφερε μία ιδέα για βελτίωση της ζωής ; Φανταστείτε πόσες εκατομμύρια ιδέες θα μπορούσαν να υπάρξουν...

  Το παιδί θα έπρεπε να έχει την ευκαιρία να επιλέξει τι το ενδιαφέρει και τι του ταιριάζει , ΑΦΟΥ ενημερωθεί πρώτα και δοκιμάσει τις δυνατότητες που του παρέχονται. Διαφορετικά, δε θα αποκτήσει εύκολα αυτογνωσία, δε θα αναλάβει πρωτοβουλίες και δε θα μάθει να ζει πιο ελεύθερα.

   Το βίντεοκλιπ του τραγουδιού "just another brick in the wall" των Pink Floyd είναι αρκετά κατατοπιστικό για την κατάσταση που επικρατούσε,επικρατεί ακόμη σε μεγάλο βαθμό και θα συνεχίσει να επικρατεί ,αν δεν κάνουμε κάτι εμείς γι' αυτό. Κι όταν λέω εμείς, εννοώ όλους μας,γιατί εμείς είμαστε το "σύστημα" , εμείς η "κοινωνία".

   Κι εκτός του ότι προοριζόμαστε  να γίνουμε ομοιόμορφα πλάσματα, πόσο υποτιμητικό,άραγε, είναι να γίνουμε ομοιόμορφα τούβλα ; Μόνο εμένα μου ακούγεται ειρωνικό ;

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Ο άτιμος ο εαυτός σου

    Τα δάκρυα φυσικά και αναγκαστικά βγαίνουν από μέσα μου
  όσο αναγκαστικά και φυσικά μπαίνει ο αέρας για να επιβιώσω.

 Τα λόγια σου στα χέρια μου,μαχαίρια αυτοκτονίας.
Δε φταίνε αυτά από μόνα τους
το μπίξιμο ,  φταίξιμο δικό μου-
Ειρωνική η αυτοκαταστροφή ,ψυχή μου.
Ως το τέλος ειρωνική,χαιρέκακη,πονηρή.

    Δεν ξέρω αν σου 'χει τύχει
να κλαις και να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη.
Και κάτι μέσα σου να γελά.
Κοίτα την κατάντια σου,να λέει.
Πάλι εμπιστεύτηκες τα ρουμπίνια σου σε απρόσεχτους φύλακες.

Και σου 'πα να προσέχεις...

Πυροβολημένο ,αδύναμο πουλί.
Πως μόνο σου να σταθείς πάλι και να πετάξεις?
Οι από μηχανής θεοί σε ξέχασαν.
Κι ο άγγελός σου το 'χει ρίξει στο ραχάτι.

Τι να κάνεις?
Να ξεψυχήσεις μόνο ,χωρίς παρέα έστω για παρηγοριά?
Δε σου αξίζει τέτοιο τέλος.
Αετοί σαν και σε σένα δεν πρέπει τόσο νωρίς να χάνονται.
Ο κόσμος έτσι λιγοστεύει.
Γίνεται πιο επίγειος,βαρετός,μουντός.

Κάνε μονάχα μια προσευχή,σε παρακαλώ.
Δεν ξέρεις ποτέ ποιος άνεμος θα σ' ακούσει .
Ίσως να φέρει βοήθεια.
Ίσως και όχι.

Πριν φύγεις, όμως, πες μου κάτι΄
Πως είναι να πεθαίνεις τόσο νέος?

Ή μάλλον όχι.
Δε θέλω να το μάθω αυτό.
Πες μου μόνο πως το έκανες.
Να,ξέρεις ποιο..
Αυτό.
Να πετάς τόσο ψηλά και να μη φοβάσαι.

Ως την τελευταία στιγμή,πως είσαι δυνατό?
Αδύναμο,πυροβολημένο πουλάκι.
Κανείς ως τώρα δε σε σκότωσε τόσο βίαια
Αυτός ο άτιμος ο εαυτός σου τόλμησε μονάχα.
Άμοιρο,δύστυχο πουλάκι.

Χτυπά η φωνή μου σε τοίχο και γυρίζει πίσω σε μένα.
Κούφιο το σώμα του πια.
Πάει,πέταξε.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Δική σου δημιουργία

       Δεν ξέρω αν θα πετύχω. Βασικά, κανείς δεν ξέρει. Κανένα σκονισμένο τεράστιο βιβλίο δεν έχει την απάντηση.Γιατί πολύ απλά δεν την έχω δημιουργήσει ακόμη.
Η ζωή μας δεν είναι έτσι όπως είναι επειδή κάποιος εργατικός νάνος κάπου σ' ένα μέρος στη γη κατέγραψε τις επιθυμίες κάποιου για όλους εμάς. Πολλές αόριστες αντωνυμίες για να δείξω πως αυτά είναι παραμύθια . Είναι δικαιολογίες που πλασάρουμε στον εαυτό μας. Παραμυθιάζοντάς τον. Καθησυχάζοντάς τον με έναν ηλίθιο λόγο εξαιτίας του οποίου περιμένουμε τα πράγματα να συμβούν μόνα τους αντί να τα κάνουμε εμείς να συμβούν.

    Το μόνο που ξέρω είναι ο στόχος μου. Είναι το ότι κάπου θέλω να φτάσω και για να το κάνω, πρέπει να κουνηθώ απ' τη θέση μου. Κανείς δε μπορεί να μου εγγυηθεί πως θα το καταφέρω . Κι είναι απολύτως φυσιολογικό ( είπα προηγουμένως πως νάνος δεν υπάρχει πουθενά). Το μόνο που είμαι σε θέση να κάνω είναι να προσπαθήσω. Να βάλω τα δυνατά μου. Να ξεπεράσω τον μέχρι τώρα εαυτό μου για να δω πόσο μπορώ να τρέξω χωρίς να κοπεί η ανάσα μου.

  Θα πιεστώ, ίσως ,πολύ. Θα κουραστώ. Θα φωνάξω. Μπορεί και να κλάψω αλλά δεν με πειράζει αυτό. Γιατί το κλάμα καθαρίζει τα μάτια και βλέπουν καλύτερα (αν καταλαβαίνεις τι εννοώ). Θα ζορίσω τον εαυτό μου μόνο και μόνο για να μάθω μέχρι που απλώνονται τα όριά μου. Κι αν έχω κι άλλα περιθώρια θα συνεχίσω. Ακόμη ένα βήμα.. Ακόμη ένα. Κι είμαι ήδη λίγα βήματα πριν νιώσω το όνειρό μου να πλησιάζει. Δε θα είναι υπέροχο αυτό?
Δε θα τον ζορίσω, όμως , υπερβολικά. Δε θέλω μια πύρρειο νίκη για τον εαυτό μου. Γιατί , τι σημασία θα έχει αν , τρέχοντας, φτάσω στο σκοπό μου και μόλις τον κοιτάξω στα μάτια σωριαστώ ?

  Φυσικά και φοβάμαι την αποτυχία.
Και μάλιστα πάρα πολύ. Αλλά προσπαθώ να σκέφτομαι πως ακόμη κι αν δεν πετύχω με την πρώτη, δεν πειράζει. Γι αυτό, άλλωστε, υπάρχουν κι οι δεύτερες ευκαιρίες. Πως ακόμη κι αν απογοητευτώ,οι πληγές είναι εξίσου σημαντικές με τις επιτυχίες. Γιατί από εκεί μπαίνει το φως.

  Ό,τι κι αν γίνει εν τέλει θα έχω ένα ακόμη βίωμα στο βαλιτσάκι μου. Όλο και κάπου θα μου χρησιμεύσει. Πιστεύω πως πάντα υπάρχει λίγο καλό ακόμη και μέσα στα χειρότερα πράγματα. Και θα είναι ιδανικό αν ,αφού αποδεχτείς την απώλεια,  εστιάσεις σε αυτό.



  Δ
εν ξέρω αν θα πετύχω. Βασικά, κανείς δεν ξέρει. Κανένα σκονισμένο τεράστιο βιβλίο δεν έχει την απάντηση.Γιατί πολύ απλά δεν την έχω δημιουργήσει ακόμη. 

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Το σύνδρομο της ολικής αποξένωσης

      Μπορώ να πω με σιγουριά πως ζω σ'ένα κόσμο αποξενωμένο από τα ίδια του τα μέρη. Οργανισμός και κύτταρα έχουν χωριστεί. Δεν επικοινωνούν. Έχουν κόψει κάθε τηλεφωνική γραμμή και είναι μαλωμένοι. Θανάσιμα.

      Λένε πως το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και αν αυτό ισχύει ,λαμβάνοντας υπόψη τις σχολικές μου εμπειρίες, η κοινωνία άλλες φορές θα  απογοητεύει και άλλες φορές θα δίνει χαρά.  Όλα θα εξαρτηθούν από το πως θα τα αντιμετωπίσεις.

      Στο σχολείο υπάρχουν διάφορες κάστες. Κλίκες. Όχι απαραίτητα τα "φυτά" με τα "φυτά"  ή τα popular kids με τα άλλα popular kids. Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις που οι παρέες είναι ομοιόμορφες και μπορείς να δεις παρόμοια άτομα μαζί. Υπάρχει , όμως, η περίπτωση εντελώς διαφορετικά άτομα να ανήκουν στην ίδια παρέα. Δύο άτομα που αν γνώριζες ξεχωριστά θα μπορούσες να ορκιστείς πως δεν ήταν φίλοι σε καμία περίπτωση. Κι όμως. Στο σχολείο μπορείς να δεις το οτιδήποτε! Όπως ακριβώς και στην κοινωνία που ζούμε.

    Κι αυτές οι ωραιότατες εσωστρεφείς κλίκες έχουν την επίσης ωραιότατη συνήθεια να βρίζουν τις υπόλοιπες, να κουτσομπολέυουν και μετά να χαιρετιούνται με αγάπη και στοργή σα να έχουν διαγραφεί απ' την μνήμη τους όλα τα προηγούμενα. Κι όλα μέλι γάλα. Άλλωστε, πως θα μάθει η Μαίρη το χαρακτηρισμό που έλαβε από την Κατίνα? Κι αν το μάθει ,δε θα της φανεί και παράξενο γιατί έχει πει κι αυτή τα λογάκια της στα κρυφά!
Μα τι περίεργη συνήθεια.

    Τι έχουν να χωρίσουν ούτε αυτές το ξέρουν. Έτσι απλώς για να ασχολούνται με κάτι. Να σκοτώνουν τις ώρες στη μίζερη ζωή τους. Γιατί σίγουρα μίζερη είναι ,αν φτάνουν σε σημείο να μπουν σε αυτή τη θλιβερή διαδικασία. Κι έτσι, το σχολείο (και κατ' επέκταση η κοινωνία) αποτελείται από άτομα που δεν έχουν τις περισσότερες φορές καμία πραγματική επικοινωνία μεταξύ τους. Κι ενώ τα σύνορα καταργούνται και τα δικαιώματα των ανθρώπων για δράση αυξάνονται, αυτοί επιμένουν να κλείνονται στο καβούκι τους και να έχουν για προστατευτικό κάλυμμα την κλίκα τους και ένα φτυάρι γερό για παρέα! Αν είναι δυνατόν.

   Και φυσικά , αυτό το πρόβλημα-φαινόμενο προκύπτει από τη σχέση που έχει ο καθένας με τον εαυτό του. Εκεί να δεις αποξένωση! Μυαλό και καρδιά δε συνεννοούνται με τίποτα. Σκέψεις και πράξεις, εχθροί από καιρό. Όλα σε αταξία!

   Οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουν προβλήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Ε βέβαια! Αφού δε γνωρίζουν καν ποιοι είναι. Αρνούνται να ακούσουν τον εαυτό τους που κάπου μες στο καβούκι χτυπιέται και ουρλιάζει ότι σκάει. Δεν ξέρουν πού μπορούν να φτάσουν και τι έχουν να προσφέρουν. Κι αν το συνδιάσουμε με τα συνεχή μηνύματα που φτάνουν στ' αυτιά τους ( "Ει, άκου, η Κατίνα είπε πως δεν κανένας δε σε συμπαθεί και η χωρίστρα στο πλάι δε σου πάει!" [...] ) δεν είναι να απορούμε που η αυτοεκτίμηση έχει πιάσει πάτο. Κι ως γνωστόν, αν δεν είσαι εντάξει με τον εαυτό σου ,δεν είσαι εντάξει με κανένα! Γιατί δεν μπορείς να δώσεις κάτι, αν δεν- ξέρεις ότι- το έχεις.

  Καιρός ,λοιπόν,να αφήσουμε την κάθε Κατίνα να βρίζει στον αέρα μια Μαίρη που δεν ξέρει και δε θα μάθει ποτέ ,αν συνεχίσει τις κακές  συνήθειες της και την κάθε Μαίρη που συνεχίζει την παράδοση! Καιρός να δημιουργήσουμε τον πιο όμορφο εαυτό μας και να αναζητήσουμε μια αληθινή Χριστίνα,Ιωάννα,Μελίνα  κ.ο.κ ,αφήνοντας πίσω όποιο σκουπίδι θέλει να παραμείνει στη χωματερή του!

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Don't follow the leader

         Το πόσο έχει χαθεί ο αυθορμητισμός στις μέρες μας το έχουμε παρατηρήσει όλοι,νομίζω. Μάσκες ,μάσκες κι άλλες μάσκες. Μπορεί να θες να πλαντάξεις στο κλάμα αλλά όχι, δε μπορείς , πρέπει να φερθείς σα κυρία. Πίεσε τον εαυτό σου, δάγκωσε τα χείλη σου, κατάπιε το λυγμό σου. Δεν πρέπει να σε δουν, γιατί δεν είναι άνθρωποι αυτοί και δεν έχουν ιδέα από πόνο! Μη χαρείς υπερβολικά, μη φωνάξεις , μη γελάσεις δυνατά , μη! Θα σε παρεξηγήσουν,θα σε περάσουν για τρελό. Γιατί δεν είναι άνθρωποι αυτοί και δεν έχουν περάσει χαρές στη ζωή τους.

     Μην τσαλακωθείς, δεν έχουμε σίδερο να σε ξαναφτιάξουμε όπως πρέπει να είσαι. Με μέτρο! Και μην τυχόν χαμογελάσεις ποτέ σε άγνωστο ! Δεν τον ξέρεις, γιατί του φέρεσαι σαν άνθρωπος?! Δεν καταλαβαίνω. Να σου πω εγώ τι θα γίνει. Θα σε στραβοκοιτάξει , θα κοιτάξει πίσω του και μόλις συνειδητοποιήσει πως ,όντως, εκείνον χαιρετάς ,θα σου πει " Συγνώμη, σας γνωρίζω? " .

    Όχι ,φίλε, δε με γνωρίζεις.Δεν σ' έχω ξαναδεί ποτέ. Δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Μου άρεσε η αύρα σου και γι' αυτό σου χαμογέλασα. Είναι τόσο παράλογο αυτό? Λυπάμαι, αν στον κόσμο σου είναι έτσι. Σίγουρα ζεις σ' ένα τόσο βαρετό κόσμο..

    Συνάντησα κάποτε κάποιον που είχε προφανώς τις ίδιες απόψεις με μένα. Με κοίταξε για τρία ολόκληρα λεπτά αμίλητος! Έστρεψε το κεφάλι του στο πλάι, με περιεργάστηκε, χαμογέλασε. Και συνέχισε να με κοιτάει χωρίς καμιά απολύτως ντροπή . Ήταν μόλις 5.

    Ίσως ο αυθορμητισμός είναι ένας τρόπος ζωής που ξεχνιέται μετά τα 10 για παράδειγμα. Ή ένας τρόπος ζωής απ' τον οποίο μας αναγκάζουν να απαγκιστρωθούμε. Όπως μας έκαναν για τις πάνες ένα πράγμα. Κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να κάνουμε την ανάγκη μας πιο..συνειδητά! Και σίγουρα πιο  οργανωμένα.

   Ο αυθορμητισμός είναι αθωότητα. Έχεις την ικανότητα να εκφράσεις τη γνώμη και τα συναισθήματά σου σα να μην πρόκειται να σε κρίνει κανείς γι' αυτό. Ή καλύτερα ,σα να μη σε αφορά . Άλλωστε, όλοι έχουν το δικαίωμα μιας άποψης, έτσι δεν είναι;

   "Ναι" είναι η σωστή απάντηση μιας και , απ'όσο ξέρω, το πολίτευμά μας είναι η δημοκρατία. Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη,τι ?
  Στην πράξη βλέπουμε πολιτικούς , παράγοντες των ΜΜΕ και άλλους ,που υποτίθεται πως υπάρχουν για να στηρίζουν τη δημοκρατία και τα δικαιώματά μας , να μοχθούν για τη μαζοποίηση. Βλέπεις, είναι ευκολότερο να μας ελέγχουν έτσι! Όπως ο τσοπάνης έχει τη γκλίτσα του για να καθοδηγεί τα πρόβατα. Όπου τσοπάνης βάλε τους διάφορους αναξιοκρατικούς και διεφθαρμένους παράγοντες , όπου γκλίτσα βάλε λαικισμό, παραπληροφόρηση και όπου πρόβατα τον εαυτό σου!

   Και πού χωράει αυθορμητισμός σε μια κοινωνία που υποσυνείδητα έχει μάθει να αντιδρά , να δρά και να ζει ομοιόμορφα ?

   Πουθενά. Και γι αυτό δε φταίνε οι προαναφερθέντες παράγοντες.Αυτοί είναι απλώς άνθρωποι χωρίς κοινωνική συνείδηση ( κάτι σαν άρρωστοι ,σκέψου) . Εμείς , όμως, η πλειοψηφία που περισσεύει ,για ποιο λόγο αναγκάζουμε τους εαυτούς μας να το δεχτούν αυτό ?

  Το follow the leader δεν ισχύει αν ο leader δεν αξίζει να τον follow,αλλά κανείς δεν μας το έμαθε αυτό δυστυχώς! 

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Σβήσε το φάρο σου,δε θα 'ρθει.

     Κάτι που μου θύμισε αυτό το καλοκαίρι είναι το πόσο εύκολα μπορεί να γίνει ξένος ένας  δικός σου άνθρωπος. Τι κι αν παλιά ήσασταν ο ένας για τον άλλο ? Ω, ουδεμία σχέση έχει με αυτό πλέον. Ο χρόνος πάγωσε τα πρόσωπά σας . Φαινομενικά κανείς απ΄τους δύο δε νιώθει. Ένας ακόμη άνθρωπος που πέρασε. Μα όχι. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Ψέματα να πω ?

   Θυμάσαι κάτι μέρες που σε πονούσε η κοιλιά απ' τα συνεχόμενα γέλια σας? Θυμάσαι πόσα βράδια περάσατε μιλώντας για πράγματα που σας έτρωγαν? Βοηθούσατε ο ένας τον άλλο. Ζούσατε μαζί και το διασκεδάζατε, θυμάσαι?

   Μα δεν καταλαβαίνω , πως είναι αυτό είναι δυνατό. Ας μου εξηγήσει κάποιος. Πως χωρίζουν έτσι οι ζωές? Πότε αρχίζει το "μου" και τελειώνει το "μας" ?
Μεγάλο μυστήριο οι ανθρώπινες σχέσεις.

Κι αν μετανιώσεις που χαθήκατε?    Θα το πεις, γιατί μια είναι η ζωή και δεν έχει άλλη. Στο κάτω-κάτω πάντα ήσουν ειλικρινής. Γιατί ν' αλλάξει τώρα αυτό ?
Κι αν εσύ δεν έλειψες? Τι κάνεις τότε,φίλε? Μαζεύεις τα μπογαλάκια σου ή δείχνεις εμπιστοσύνη σ' αυτό που κάποτε είχατε ?

   Πόσο εύκολα τα λόγια αγάπης γίνονται καβγάδες και ακαταλαβίστικα παράπονα από  " εκείνη τη μέρα που.. " . Κι εσύ μένεις εκεί και κοιτάς σα χάνος τον άνθρωπο που λατρεύεις  να σε μαλώνει. Και να φεύγει. Όλο φεύγει. Κι εσύ τίποτα δεν ακούς γιατί θυμάσαι το πλατύ χαμόγελό σου. Εκείνες τις από κοινού μέρες σας.

   Καμιά φορά σας βλέπεις και πάλι μαζί στον ύπνο σου. Ο απόηχος αυτού του γέλιου..είναι το κάτι που έμεινε. Πόσο σου έλειψε! Να είσαι η αιτία που γελάει.
Και ξυπνάς εσύ όλο χαρά ,γιατί πάλι μπέρδεψες τα όνειρα με την πραγματικότητα ,δύστυχε.. Και το καταλαβαίνεις, αφού βλέπεις το παγωμένο πρόσωπο μόλις σε αντικρίζει. Εκεί λες, κάτι γίνεται. Που πήγε το χαμόγελο ? Δεν το αξίζω πια? Κι η αγκαλιά που πήγε? Δε μπορεί να χάθηκε κι αυτή. Οι αγκαλιές ποτέ δε χάνονται..

  Μένεις στη σιωπή σου και περιμένεις. Μήπως ο απόηχος γίνει και πάλι ήχος. Δε θες να λείπεις, άλλωστε, αν βρει το δρόμο να γυρίσει, έτσι δεν είναι?
Κι αν δε γυρίσει,τι?
Ίσως είναι ώρα να το παραδεχτείς πως το δρόμο τον ξέρει καλά.. Δεν είναι λίγες οι φορές που τον περπατήσατε μαζί. Και ίσως είναι ώρα να αποδεχτείς πως δε θέλει να γυρίσει.

Σβήσε το φάρο σου και κάνε κι εσύ ένα ταξίδι. Καλύτερα να είσαι ο ναυτικός παρά η σύζυγος που περιμένει μια ζωή. Βγες κι εσύ λιγάκι στο πέλαγος.. Ξέρεις πόσοι άλλοι φάροι είναι αναμμένοι και σε περιμένουν? Ναι ,το ξέρω πως εσύ θες να περιμένεις κι άλλο. Μα στο έχω πει χίλιες φορές, οι άνθρωποι δε χάνονται κατά λάθος..
Μην παραμυθιάζεσαι άλλο.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Ένα τηλεφώνημα

      Θα 'λεγα πως η ζωή θυμίζει τηλεφώνημα.

Κάποτε ένα απλό,καθημερινό τηλεφώνημα. Μπορεί να μην ενδιαφέρει κανένα άλλο παρά μόνο εσένα και το συνομιλητή σου. Ή ένα σημαντικό τηλεφώνημα, που θα επηρεάσει πολλά και πολλούς( βλ. ανθρώπους που έχουν αλλάξει τις ζωές όλων με τις πράξεις τους).
 
     Χ
αρακτηριστικό τηλεφωνήματος αποτελεί και το γεγονός πως κι η ζωή έχει συγκεκριμένη διάρκεια. Η τελευταία, εξαρτάται από το πόσο προσπάθησες να πλουτίσεις τον εαυτό σου με υγιεινές συνήθειες για την αποφυγή ασθενειών ( χρήμα για να διαρκέσει αρκετά το τηλεφώνημά σου) . Εξαρτάται ,επίσης, και από το πόσο θέλεις να διαρκέσει (βλ. ποσοστά αυτοκτονιών).Φυσικά μετράνε και οι διαθέσεις του συνομιλητή σου που  κάθε φορά αλλάζει πρόσωπο.. Τύχη, άνθρωποι απρόσεκτοι που μπορεί να σου κλείσουν το τηλέφωνο κατάμουτρα χωρίς να το έχεις επιλέξει ( βλ. αυτοκινητιστικά ατυχήματα ). Είναι φανερό,λοιπόν, πως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από σένα το πόσο θα διαρκέσει η κλήση σου( πόσο θα ζήσεις), μα έχεις κι εσύ μεγάλο μερίδιο σ' αυτό. 

    Έχω παρατηρήσει και κάτι άλλο. Μιλάς στο τηλέφωνο με το Παρελθόν και αναλύεις την απαρχαιωμένη σχέση σας. Παράλληλα, σε καλεί το Παρόν. Για να επικοινωνήσεις μαζί του, πρέπει να πατήσεις το κόκκινο κουμπάκι στο Παρελθόν. Κι αυτό, γιατί το τηλέφωνο δεν είναι μέσο μαζικής επικοινωνίας! Δε μπορείς να μιλάς ταυτόχρονα με παραπάνω από ένα άτομο. Πρέπει να διαλέξεις. Έτσι και στη ζωή. Ή θα απαγκιστρώσεις τον εαυτό σου απ' τα περασμένα ή θα μείνεις εκεί , να απορρίπτεις τις κλήσεις του Παρόντος...

   Τέταρτη ( ! ) χρυσή τομή μεταξύ ζωής και τηλεφωνήματος η επιλογή συνομιλητή. Συνήθως, έχουμε την ελευθερία να επιλέγουμε με ποιον θα επικοινωνήσουμε . Στην περίπτωση της ζωής ,σε ποιον θα επιτρέψουμε να βρίσκεται μέσα σε αυτή. Υπάρχουν , όμως , φορές που άνθρωποι ενοχλητικοί επιμένουν να βρίσκονται στη ζωή μας χωρίς να το θέλουμε. Όπως ακριβώς κι οι ενοχλητικές εταιρίες που σε καλούν στις 3 το μεσημέρι.

   Ζωή και τηλεφώνημα ,πράγματα όμοια και με ποικιλία. Γι' αυτό υπάρχουν χιλιάδες τρόποι ζωής και χιλιάδες αριθμοί τηλεφώνων. Όσοι και οι άνθρωποι. Εσύ επιλέγεις. Υψίστης σημασίας το ποιον αριθμό θα πληκτρολογήσεις. Αν πληκτρολογήσεις λίγα ψηφία ,δεν καλεί. Αν 
πληκτρολογήσεις  πολλά , πάλι δεν καλεί. Το μέτρο χρειάζεται. Όπως και στη ζωή... Κι αν δεν καλέσεις το σωστό αριθμό ; Υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείς από την πράξη σου και την απάντηση που θα πάρεις. Θέλει τόση προσοχή..

Μα κοίτα να δεις πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει ένα τηλεφώνημα!

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μόνιμος ψίθυρος

         Τελικά αυτή η φωνούλα δεν παύει ποτέ. Μόνιμος ψίθυρος στα αυτιά όλων μας. Και το "όλων" σε αυτή την περίπτωση περικλείει όλους αυτούς τους ανθρώπους με τη πεισματάρα Συνείδηση.

Τι κι αν της φωνάζεις πίσω? Χειρότερη κι από ηχώ. "Σκάσε", της λες. Με μπερδεύεις! Ουρλιάζει πιο δυνατά από σένα. Να σου δείξει το μεγαλείο της. Τις δυνατότητές της. Ξεχνά πως αυτή είναι που φιλοξενείται κάπου μέσα στο κεφάλι σου . Κι εσύ σαν αγαθός και ανεκτικός οικοδεσπότης την αφήνεις να σου επιβάλλεται.

Έχεις λόγο που το κάνεις. Ακούγονται παντού οι χάρες , η λογική της , η δύναμη να σώζει από γκρεμούς και αδιέξοδα. Τι να κάνεις κι εσύ με τόση προπαγάνδα ;  Λες "Ας της φερθώ όπως λένε πως της πρέπει αυτής της Συνείδησης. Μήπως σώσει και μένα από καμιά λάθος στροφή" .

Είναι φορές που σε γλιτώνει απ' την κακοκαιρία και την ευγνωμονείς γι' αυτό . Βλέπεις ,εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε να περπατήσουμε απροστάτευτοι στη βροχή.. Οι στάλες μας πνίγουν.

Είναι , όμως, κι άλλες που σε διχάζει. Βάζει κόντρες με ό,τι συναίσθημα υπάρχει μέσα σου ή ό,τι συναίσθημα προσπαθεί ν'ανθίσει. Παλεύει. Σε κόβει στα δύο. Έρχεται μετά την ισοπαλία της κόντρας, σου ψιθυρίζει τις συνέπειες που θα υπάρξουν αν προτιμήσεις για οδηγό τα συναισθήματα σου και φεύγει. Έτσι καμαρωτή καμαρωτή. Περήφανη. Ικανοποιημένη που έκανε ό,τι μπόρεσε για να σώσει την ψυχή σου απ' τα τραύματα .

Και σ' αφήνει εσένα παρέα με τη μοναξιά σου. Να σε αναγκάσει να τη φωνάξεις πίσω για βοήθεια από την πολλή ησυχία . Σε τέτοιο σημείο απελπισίας σε φέρνει!

Κι αν καμιά φορά πράξεις χωρίς τη συμβουλή της... Μόλις σε δει , έτσι μελανιασμένο και στουμπιγμένο από την απερισκεψία , σε πιάνει απ' το γιακά και σου χώνει μια χαστούκα.. Και να θες να την ξεχάσεις δε μπορείς. Κι εσύ τώρα πονάς διπλά! Έπειτα σου ρίχνει ένα υποτιμητικό βλέμα και την κάνει. Πάλι εσύ στα παρακάλια. "Συνείδηση μου , συγχώρεσέ με.. Ξέρω , έκανα λάθος . Από εδώ και πέρα μόνο εσένα θα ακούω " .  Ε κι αυτή γυρνάει.

Και είσαι σα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Απ' τη μια χαίρεσαι. Νιώθεις ασφάλεια. Με την λογική παρέα βαδίζεις ήρεμος. Έλα , όμως, που τα ζώα φημίζονται για το ένστικτό τους. Είναι τόσο δυνατό. Λειτουργεί έτσι ώστε να καλύπτει τις ανάγκες τους ,χωρίς πολλές φορές να λογαριάζει συνέπειες και άλλα τέτοια μελλοντικά. Ό,τι αισθανθούν ,το κάνουν. Τέλος ιστορίας. Και μπορεί να σπάσουν καμία μέρα τα κάγκελα του ζωολογικού κήπου και να καταβροχθίσουν όλους τους φύλακες. Άχτι τους είχανε. Μέρα-νύχτα πάνω απ' το κεφάλι τους...

Μα πως γίνεται ,τέλος πάντων, ο φύλακας και προστάτης σου να μετατρέπεται έτσι ξαφνικά σε αστυνομικό , χωροφύλακα, δικαστή ; Κι εσύ από ευχαριστημένο γατάκι σε τίγρη- δεσμώτη ;
Περίεργος ο κόσμος ..
Άβυσσος .

Αυτό προτείνω εγώ είναι  να συμφιλιωθείς με τη συνείδησή σου ( γιατί πολλές φορές θα χρειαστείς το καταφύγιό της ) αλλά να της βάλεις κι εσύ τους όρους σου. Όπως σε ένα φιλοξενούμενο ευγενικά απαιτούμε να βγάζει τα παπούτσια του πριν μπει , να μην τρώει στο κρεβάτι και άλλους κανονισμούς του σπιτιού, έτσι και σ' αυτή. Θα της ζητήσουμε να μας αφήνει να βγαίνουμε κάποιες φορές χωρίς εκείνη. Να μην απαιτεί αποκλειστικότητα. Ας δίνουμε ραντεβού, όμως, στις 9 στο πάρκο. Να έρθει να μας μαζέψει. Να ζήσουμε χωρίς την παρουσία της για λίγο , να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας κι ύστερα να γυρίσουμε ήρεμοι και πιο σοφοί στο ζεστό κρεβατάκι μας. Να μας τραγουδά για να κοιμηθούμε.. Να συνοψίζει τα διδάγματα. Να βάζει μια τάξη..

Αυτή θα έπρεπε να είναι, θαρρώ , η θέση της κυρα Συνείδησης στη ζωή  μας.
Η θέση της νοικοκυράς ,της μάνας . Όχι του δικτάτορα και του τιμωρού.

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Δυστυχώς δεν... " κόβει " !

    Όλοι   -- και ναι, χρησιμοποιώ απόλυτη αναφορά--   κάποια στιγμή όταν ήμασταν  μικροί ακούσαμε πως " Αυτό το παιδί έμπλεξε με κακές παρέες " .  Και για να ακριβολογώ, ακόμη το ακούμε. Πόσοι , όμως, καταλαβαίνουμε την ηλιθιότητα αυτής της πρότασης ;

Την πρώτη φορά που το άκουσα ,σκέφτηκα : και αυτές τις κακές παρέες  ποιός  τις έκανε κακές ;!  Και το ερώτημα αυτό έμενε αναπάντητο στο μυαλό μου για κάμποσο καιρό. Το αναμασούσα σαν παλιομένη τσίχλα που δεν έχει άλλη γεύση να δώσει . Κι αυτό για τον απλό λόγο πως η σκέψη στο μικρό κεφαλάκι μου δεν ήταν ικανή να με οδηγήσει στη λύση.    " Μα πώς έγιναν τόσο κακές αυτές οι ριμάδες οι παρέες ; Έτσι γεννήθηκαν; " . Και σκεφτόμουν , λοιπόν , κι εγώ πως  επηρεάστηκαν από άλλα κακά παιδιά. Αλλά αυτά; Από που ξεφύτρωσαν τόσο μα τόσο κακά; ! Ώσπου γινόταν οι σκέψεις μου ένα μικρό κουβάρι που το έχανα όταν κάτι πιο ενδιαφέρον ερχόταν στο προσκήνιο.

Αργότερα κατάλαβα. 'Επιασα την άκρη του χαμένου κάπου στα στενά κουβαριού και βάλθηκα να το ξανασυναρμολογήσω.

Κανείς δε γεννιέται " κακό παιδί "  - κι άλλη απόλυτη αναφορά -   . Υπάρχουν  μεν τα γονίδια ,αλλά δεν μπορούν να καθορίσουν τα ναρκωτικά που ίσως  πάρει το κακό παιδί στα 15 του ή το πρώτο του τσιγάρο στα 12 ή τις κλεψιές του στο μικρό παντοπωλείο της γειτονιάς ή τους τοίχους που θα βάψει με συνθήματα ,  τα οποία τον καταστούν αυτομάτως "κακό" .  Αυτά όλα είναι επιπτώσεις . Είναι τα αποτελέσματα της διαπαιδαγώγησής του. Του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσε.

Και όχι. Όλα αυτά τα παιδιά δεν είναι "κακά" . Είναι απλώς παιδιά που βίωσαν ίσως κάποιες αρνητικές καταστάσεις. Είναι παιδιά που έχασαν κάποιον δικό τους σε κρίσιμη ηλικία. Είναι θύματα εκμετάλλευσης ή κακοποίησης. Είναι παιδιά -άσχημα-χωρισμένων γονιών. Ή αδιάφορων γονιών . Ή καταπιεστικών και αυταρχικών που τους έκλειναν σε μια ψεύτικη γυάλα ,η οποία έσπασε. Είναι παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση ,σεβασμό πιο κάτω κι από το υπέδαφος και ψυχολογία υπό του μηδενός. Είναι αυτά τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια,τους συνεχείς πονοκεφάλους και την επιθετική συμπεριφορά.  Ή αυτά που εξαιτίας της απούσας αυτοπεποίθησής τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να γίνονται αρεστά.

Και δε βλέπω τίποτα "κακό" εδώ, αλήθεια. Το μόνο κακό που βλέπω είναι αυτούς που πήραν την εντελώς λάθος απόφαση να τα αναθρέψουν. Με τη μόνη διαφορά πως το <<αναθρέφω>> σε αυτή την περίπτωση έγινε <<καταστρέφω>> !

Και τι φταίνε αυτά τα παιδιά να μεγαλώνουν σε ένα άθλιο περιβάλλον ; Κανείς δεν αναρωτήθηκε. Για αυτό και συνεχίζουμε να τα αποκαλούμε "κακά παιδιά" .  Αντί να σκεφτούμε τους κακούς γονείς, την κακή εκπαίδευση και άλλους κακούς φορείς διαπαιδαγώγησης.

Και αναρωτιέται η μάνα που δεν ασχολήθηκε ουδέποτε με το παιδί της : " Μα γιατί βγήκε έτσι αυτό το παιδί; Σάμπως δεν το πήγα σε ιδιωτικό σχολείο; Δεν του αγόρασα ρούχα επώνυμα και ακριβά; Δεν το έγραψα ράγκμπι ; " . Και στιγμή δε σκέφτεται πως ούτε μισή φορά δε μίλησε με αυτό που θέλει να αποκαλεί παιδί της για το πώς είναι τα πράγματα στο σχολείο ή για το ποιά είναι τα όνειρά του .

Δυστυχώς δεν κόβει ! Δεν κόβει καθόλου. Γιατί αν έκοβε δε θα είχαμε γεμίσει ένα σωρό κακοποιούς και ανθρώπους που κλείνονται σε ψυχιατρικές κλινικές. Δε θα βρισκόμασταν ίσως σε κρίση. " Δε θα" πολλά πραγματικά  (!) κακά πράγματα.


Θα πρότεινα ,λοιπόν, να αφήσουμε τους  χαρακτηρισμούς και  να ρίξουμε μια ματιά στις ψυχές αυτών των "κακών" παιδιών. Ίσως να έχουν κι αυτά κάτι να πούνε.
Ίσως κάπου να μπορεί να ξεπροβάλει ένα χαμόγελο. Ίσως να μην είναι τελικά και τόσο κακά...

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Σκιές

    Ξέρεις τι είναι τα παράθυρα?

Ζωντανοί καμβάδες είναι.   Καμβάδες γιατί είναι ζωγραφισμένο πάνω τους κάθε λογής χρώμα και ζωντανοί γιατί αλλάζουν κάθε λίγο. Δε μένουν ακούνητοι κι αγέλαστοι σα τα στρατιωτάκια που παίζαμε μικροί.   Κι είναι σα ζωγραφιά. Μόνο που δεν την επιλέγεις πάντα εσύ . Στολίζει τη γωνιά σου γιατί υπήρχε εκεί πριν γεννηθεί αυτή.
Εσύ απλώς το δέχεσαι. Εγώ μια φορά, πολύ ευχαριστημένη είμαι με τον καμβά που μου ΄τυχε.. Είναι σημαντικό μέρος της φωλιάς μου . Είναι στολίδι . Που με εμπνέει...


Γι' αυτό δίπλα του έχω τοποθετήσει κανα δυο ντουζίνες φωτογραφίες . Να στέκουν εκεί και να μου θυμίζουν πως οι πρωταγωνιστές τους είναι τα στηρίγματά μου.

Έχω τοποθετήσει και δυο ξεχωριστούς μαγνήτες. Σα σκιές κολλημένες. Σα σκιές που οδηγούν σε πλάσματα ενός άλλου κόσμου, μακρινού. Κι εκείνες απλώς μου θυμίζουν πως ό,τι κι αν κάνεις αυτομάτως αποτυπώνεται . Πως η ιστορία σου γράφεται από σένα τελικά. Κρατάς την πένα και δεν το ξέρεις ίσως. Πως οι κινήσεις σου είναι ορατές ακόμη και σ'αυτούς που δεν κοιτούν το σώμα σου.
Είναι ,που λες, ο ένας μαγνήτης μια μπαλαρίνα. Χορεύτρια ονειροπόλα. Πετά . Άλμα λέγεται στη γλώσσα του χορού.  Ναι. Αυτό κάνει . Ένα άλμα.
Γιατί άλμα?
Γιατί η αδρεναλίνη της σταματά να κοιμάται. Το δέρμα της αισθάνεται τον αέρα να τη χαιδεύει απαλά μέχρι την πτώση. Γιατί βρίσκεται πιο κοντά στα πουλιά ,που τόσο αγαπά να χαζεύει. Γιατί δεν πατά στο έδαφος για μια στιγμούλα μόνο. Αχ να 'ξερες πόσο τη 'φχαριστιέται τη στιγμούλα της..

Κι εκείνος στέκει κάτω, στη γη. Ο Μονόλυκός της. Μόνος τριγυρνά τις ώρες που εκείνη λείπει. Μόνος κηνυγά την τροφή τους.  Δε φεύγει, όμως, ποτέ μακριά. Είναι υπεύθυνος γι' αυτή. Μένει κοντά , εκεί , μήπως και χρειαστεί να τη σώσει. Μην του πάθει κακό..
Του αρέσει να την κοιτά όση ώρα εκείνη χάνεται στον κόσμο το δικό της γιατί , αλήθεια, μοιάζει τόσο όμορφη όταν πετά. Άλλωστε, το ξέρουμε πως όμορφος είναι ο ευτυχισμένος. Και δεν τον πειράζει που την αποχωρίζεται. Γιατί πάντα γυρίζει.  Με το σφύριγμά του ξυπνά και επιστρέφει στο σπίτι. Εκείνος την κρατά ζωντανή. Γιατί αλλιώς θα χανόταν η μικρή μας μπαλαρίνα..θα ξεχνιόταν σε κόσμους φανταστικούς.
Αλλά κι εκείνη του δίνει ζωή . Κι  αυτό ,γιατί του φέρνει από μακριά παραμύθια και αισθήματα και γέλια. Και τον κάνει ν' αγαπά. Κι αυτό σίγουρα είναι ό , τι έχει πιο κοντά στο να πετά . Κι ίσως μια μέρα καταφέρει κι εκείνος να πάει μαζί της. Να στερεώσει καλά τα φτερά του και να φύγουνε μαζί.
Ίσως πάλι και όχι. Γιατί ο καθένας έχει το ρόλο του σ' αυτό το παραμύθι...


Κι αυτές οι ταιριαστές μορφές στέκουν απέναντι απ' τα όνειρά μου. Ώσπου με παίρνει ο ύπνος και γίνονται ένα. Και είμαι η μπαλαρίνα της σκιάς.   Και είναι ο Μονόλυκός μου.
Και ζήσαν αυτοί καλα...


                                                                                                                       

                                                                                                        Σου είπα, με εμπνέει ο καμβάς                                                                                                             μου..
                                                                                                        Ας κλείσω το πατζούρι. Πέρασε                                                                                                           η ώρα.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Κοίτα να δεις πόση σοφία μπορεί να κρύβεται σε ένα περίπου λιβάδι

       Βγαίνοντας στο μπαλκόνι μου μπορείς να δεις φύση.   Έχω την τύχη να βλέπω ουρανό. Δεν τον κάλυψαν ακόμη οι πολυκατοικίες .Βλέπω και τον ήλιο. Και ακούω τα πουλιά να τραγουδούν το δικό τους σκοπό. Εκείνο , όμως, που παρατηρώ πιο έντονα είναι αυτή η θάλασσα χλωρίδας που μοιάζει περίπου με λιβάδι. Μπορείς να μάθεις τόσα για τη ζωή από αυτό  το μικρό αλλά και μεγάλο λιβάδι.

     Αυτή την περίοδο άνθισαν στο περίπου  λιβάδι μου παπαρούνες. Κόκκινες και έντονες. Έντονες και κόκκινες. Πάντα μου θύμιζαν την επανάσταση. Γιατί καταφέρνουν να ευδοκιμούν σ' αυτή την πανδαισία του πράσινου χρώματος με τόση φυσικότητα και ευκολία. Λες και δεν ξεχωρίζουν τόσο.. Λες και αισθάνονται την ανάγκη της ύπαρξής τους. Την ανάγκη να προκαλούν ενδιαφέρον και περιέργεια ,αφού ζουν ανάμεσα σε όμοια φυτά. Κι εκείνες, τόσο εκτυφλωτικές και περήφανες, επιλέγουν να κάνουν τη διαφορά. Βλέπεις πηγαδάκια από δαύτες να συνωμοτούν για την επόμενη κίνηση της επανάστασής τους. Και βλέπεις και σκόρπιες. Είναι οι πράκτορές τους. Αυτοί που παρατηρούν τα δρώμενα.
    Κάπως, έτσι, φαντάζομαι πως πρέπει να μοιάζουν οι επαναστάτες. Αυτοί που αμφισβητούν την ομοιομορφία και την τυποποίηση που υπάρχει. Αυτοί που σιχαίνονται τη διαφθορά και την κατάντια του κόσμου μας. Κάπως έτσι.. Προκλητικοί, προσβλητικοί,επιβλητικοί, αυθόρμητοι. Με κότσια. Κουράγιο. Με όνειρα αλλά και πλάνο. Γιατί η απόσταση μεταξύ ονείρου και στόχου.. ένα πλάνο δρόμος.

    Υπάρχει και κάτι άλλο που παρατηρώ ,αλλά όχι τώρα. Το βλέπω την εποχή που τα χόρτα ξεραίνονται και ο Αέρας φυσάει δυνατά. Τότε, υπάρχουν κάποια από αυτά που είναι ευλύγιστα. Και ελίσσονται την ώρα που ο Αέρας τα προσπερνά. Και είναι ευτυχισμένα. Και ήρεμα. Έχουν παγειωμένη τη θέση τους στο λιβάδι.Κανείς δεν μπορεί να τα πάρει από εκεί. Υπάρχουν , όμως, και τα άλλα.. Εκείνα που δεν παίρνουν από τα απειλητικά σφυρίγματα  του Αέρα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια. Δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους . Διαμαρτύρονται . Ίσως και χωρίς λόγο. Αλλά το κάνουν. Λες, είναι άκαμπτα. Έλα όμως που κάποια στιγμή ο Αέρας θυμώνει πολύ με την ασυμμορφοσιά τους . Και το βάζει πείσμα να τα διώξει από την κατοχή του. Και λυσομανάει. Φουσκώνει τα πνευμόνια του και με όση δύναμη του έχει απομείνει ξεριζώνει τα δήθεν άκαμπτα χόρτα.

Για κάτσε.. αυτό δε σου θυμίζει λιγάκι τη ζωή?

Τι είναι , απορώ, το προτιμότερο? Να κάνεις ένα-δυό τσαλίμια και να ζεις ήρεμος μετά τη φουρτούνα ή να υψώνεις το ανάστημά σου  χάνοντας ταυτόχρονα την ύπαρξή σου? Πολλοί θα επέλεγαν το πρώτο, μα σκέφτομαι πως έστω για τη λίγη ώρα που το άκαμπτο και πλέον ξεριζωμένο φυτό αιωρείται, πραγματοποιεί παράλληλα τη μεγαλύτερη επιθυμία του. Να τραβήξει όλη την προσοχή πάνω του. Να φύγει πανηγυρικά και θεαματικά... Αλλά τελικά θα φύγει..      Άβυσσος!

Κοίτα να δεις πόση σοφία μπορεί να κρύβεται σε ένα περίπου λιβάδι.

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Το βράδυ

     Έβγαλε από το πράσινο σακίδιό της ένα στυλό και άρχισε να γράφει στο γνωστό τετράδιο που τόσες φορές την άκουγε..



"                                                    Το βράδυ
 
Είμαι ξαπλωμένη εδώ και ώρα στο κρεβάτι μου αλλά ο Μορφέας δε θέλει, απ ' ότι φαίνεται , να με πάρει κι εμένα στην αγκαλιά του. Οι γονείς  μου έχουν ήδη κοιμηθεί. Μα εγώ ως συνήθως σκέφτομαι. Και ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι πολύ. Γιατί τα όνειρα τότε μόνο είναι ωραία, όταν εσύ ο ίδιος τα επιλέγεις.

Τα βλέπω όλα κάθετα προς τη μορφή μου. Κάθετες κι οι φωτογραφίες απέναντι απ' το κρεβάτι μου. Κάθετα όλα. Το πατζούρι  ξέχασα να το κλείσω . Μα δεν πρόκειται να χαλάσω αυτή την τόσο όμορφη ηρεμία. Το ελάχιστο φως από τις λάμπες έξω στο δρόμο περνά στο σκοτεινό δωμάτιο. Για λίγη ώρα κανένα αυτοκίνητο δεν περνά ,ακόμη κι αν ο δρόμος έξω από το σπίτι μου είναι ο πιο κεντρικός. Πόσο να  έχει περάσει η ώρα?.. Αυτή η σκέψη μου προκαλεί άγχος καθώς σκέφτομαι τους αυριανούς μαύρους κύκλους που θα με συντροφεύουν.   Δε βαριέσαι.. Τι με νοιάζει?

Κάτι τέτοιες στιγμές είμαι η καλύτερη παρέα του εαυτού μου. Χαίρομαι που είμαι εγώ ,   ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Πριν  χρόνια είχα κάνει ένα ψυχολογικό τεστ και σύμφωνα με τα αποτελέσματα ανήκω στην κατηγορία " thinkers" . Αυτό με κάνει να χαμογελάσω ,αφού τίποτα δε θα με αντιπροσώπευε καλύτερα. Παρ ' όλες τι γκρίνιες για τα ελαττώματά μου δε θα με άλλαζα με κανένα. Γιατί στο κάτω - κάτω , κανείς δεν είναι καλύτερος στο να είναι  εγώ από εμένα την ίδια.

Μ' αρέσει που το ζεστό πάπλωμα, το άνετο μαξιλάρι και οι σκέψεις μου μου κάνουν και το σημερινό βράδυ συντροφιά . Γιατί ό,τι και να γίνει γνωρίζω πως το τέλος της μέρας θα με βρει πάλι εδώ, ήρεμη και γαλήνια. Να σέρνω τον εαυτό μου σε περιπέτειες που κάποια στιγμή θα ζήσω. Να χαμογελάω με το πόσο ονειροπαρμένη είμαι αλλά και με το πόσο μου αρέσει. Αν κάτι δε θα θελα να χάσω ποτέ, είναι η ελπίδα . Και η φαντασία. Αυτά μπορούν να σε κάνουν να πετάς.

Και ποιον πειράζω δηλαδή που είμαι ονειροπόλα? Αυτό δε σημαίνει πως δεν πατώ στη γη. Όχι. Μην τα μπερδεύεις. Γιατί θα ανακαλύψεις πως τα πόδια μου είναι βαθιά ριζωμένα στο έδαφος και τίποτα δεν τα ξεριζώνει από εκεί. Μόνο τα βράδια ξεμυτίζω. Ή κάποιες φορές στο λεωφορείο που το βλέμμα μου παγώνει και αποσυνδέομαι. Να 'ξερες που τρέχει ο λογισμός μου.. Ή σε κάποιο βαρετό μάθημα . Ή όποτε πλήττω γενικότερα. Υπάρχει αυτή η έξοδος για μένα. Και με ελευθερώνει . Και είμαι ευτυχισμένη.

Κλείνω τα μάτια. Προσπαθώ να αδειάσω το κεφάλι μου. Αλλά τι τα θες? Ύστερα από ένα λεπτό τα ξανανοίγω. Πως να πετάξεις μέσα σ' ένα λεπτό τόσες ιδέες ? Σκέφτομαι το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη στη διάρκεια της μέρας. Χαμογελάω. Σκέφτομαι τους φίλους μου. Χαμογελάω. Το όνειρό μου. Χαμογελάω πιο πολύ . Μετά σκέφτομαι τη μαμά μου να με παίρνει αγκαλιά . Τα βλέφαρά μου βαραίνουν. Αυτή τη φορά χαμογελά η καρδιά μου. Είμαι ασφαλής . Νιώθω να χάνομαι και οι σκέψεις μου θολώνουν.
 Ήρθε. Ο Μορφέας. Να..     "


 Ξαναβάζει το τετράδιο στο πράσινο σακίδιο και γελά με τον εαυτό της σκεφτόμενη πόσο περίεργα θα φαίνονταν όλα αυτά σε οποιονδήποτε άλλο εκτός του εαυτού της. Μα δεν τη νοιάζει. Είναι αυτή και το δηλώνει πως της αρέσει.

 Την κοιτώ και με κοιτάει κι αυτή. Πάω να φύγω και μ' ακολουθεί. Της χαμογελάω και κάνει κι εκείνη το ίδιο. Ακουμπώ το χέρι μου στο δικό της. Απομακρύνομαι απ' τον καθρέφτη.. Έχω αργήσει.

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Κάτι το ιδανικό..

         Η κοπέλα γύρισε και κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη, αυτό τον παλιό, ξύλινο, βαρύ καθρέφτη που από μικρή θυμόταν να στέκει επιβλητικά στην κρεβατοκάμαρα του παππού της. Το είδωλό της έμοιαζε τόσο μικροσκοπικό και ταπεινό . Κοίταξε τα βαθιά καστανά της μάτια . Το άλλοτε ζεστό βλέμμα της , πάγωσε. Καθώς κοιτούσε τον εαυτό της συλλογίστηκε πόσες φορές τον έχει δει να κλαίει. Για μια στιγμή θύμωσε . Έπειτα ένιωσε περήφανη . Γιατί παρ' όλα τα λάθη και τις απερισκεψίες της , εκείνη ήταν πάντα αληθινή. Ούτε στιγμή δεν προσποιήθηκε . Κι οι άνθρωποι που εκείνη διάλεγε, το ήξεραν καλά και της το είχαν επανειλημμένως αναγνωρίσει. Έμενε αυθεντική και διαρκώς ειλικρινής ,ακόμη κι αν κάποιοι κακόβουλοι υποστήριζαν το αντίθετο. Δεν την ένοιαζε, όμως. Δεν είχε καιρό να ασχοληθεί με το λειψό μυαλό τους . Γνώριζε, φυσικά , πως ό,τι δίνεις , παίρνεις ..

     Είχε συμφιλιωθεί με αυτό που ήταν . Και ήταν αυτή και καμία άλλη. Το καλύτερο ; Είχε τα κότσια να το υπερασπιστεί. Ποτέ μα ποτέ δε θέλησε να αλλάξει κι ας είχε , όπως έλεγε, ελαττώματα όπως όλοι. Απολάμβανε την παρέα του εαυτού της όσο τίποτε άλλο και ένιωθε ελεύθερη. Γιατί τελικά όλα από εκεί ξεκινάνε. Μαύρο μέσα? Μαύρο έξω . Μαύρο και παντού. Λευκό στην καρδιά της και πορτοκαλί ? Αγνότητα και ζωντάνια στο οτιδήποτε έκανε. Κάπως έτσι δουλεύει, φαντάζομαι.
    Τα ρούχα της κανείς δεν τα παρατηρούσε ποτέ. Γιατί το χαμόγελό της ξεπερνούσε και το πιο αστραφτερό φόρεμα. Είχε κάτι το ζεστό και οικείο. Σ ΄έκανε να νιώθεις ασφάλεια, αισιοδοξία. Ήταν το μόνιμο αξεσουάρ της . Ο μεγαλύτερος σύμμαχός της.

    Κι αν κάπου κάπου τα προβλήματα την έπνιγαν, ξεσπούσε. Γιατί , όπως ανέφερα, υπήρξε μια αληθινή κοπέλα. Με αισθήματα. Με κακές στιγμές και με προβλήματα . Μα ρόδα είναι και γυρίζει . Και το σύστημα αυτό, πολύ αποτελεσματικό. Γιατί όταν βρίσκεσαι κάτω, γνωρίζεις πως θα βρεθείς και πάλι ψηλά. Και αυτό σου δίνει κάτι μαγικό.    Ελπίδα.
 


   
Δυστυχώς η κοπέλα αυτή δεν είναι πια εδώ. Γιατί πόσο να κρατήσει κάτι τόσο ιδανικό ?Το όνομά της έχει ξεχαστεί. Μα υπάρχουν κάποιοι που λένε πως γνώρισαν τη Ζωή, την Ελπίδα, την Αγνή.. Λέτε , άραγε, να ήτανε αυτή?
    

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

barcode

      Πρόσφατη συζήτηση με έβαλε σε σκέψεις για τα πλάσματα που προσπαθεί να δημιουργήσει η κοινωνία μας  - τόνος ειρωνείας στο κτητικό " μας " -  .
Στόχος της? Η αποτελεσματικότερη χειραγώγηση των προφανώς ανυποψίαστων πολιτών. Αλλά τρώει κουτόχορτο ο κόσμος? Φυσικά και τρώει! Διαφορετικά, δε θα βρισκόμασταν στη σημερινή απογοητευτική κατάσταση. Παλιοκατάσταση !
      Το  βασικό μέσο διαμόρφωσης πανομοιότυπων συμπεριφορών δεν είναι άλλο από τη μόδα που όλοι τόσο αγαπάμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις στο κέντρο της πόλης σου και να μη δεις  τρία άτομα με το ίδιο μπλουζάκι, τουλάχιστον δέκα με το ίδιο κούρεμα και εκατοντάδες με το ίδιο στυλ ! Δεν ξέρω για εσένα , πάντως εμένα με τρομάζει αυτό, οφείλω να παραδεχτώ..
     Εντάξει. Το καταλαβαίνω .Υπάρχει αυτή η  τάση για συγκεκριμένο τρόπο εμφάνισης. Πάρα πολύ ωραία. Για ποιο λόγο, όμως , έχει γίνει σχεδόν υποχρεωτικό να την ασπαζόμαστε όλοι ? Να υπάρχει σαν τάση κάποιων ,είναι δεκτό. Όχι όμως και να αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι πρόβλημα σε περίπτωση που δεν επιθυμούν να την ακολουθήσουν. Παραπάει αυτό.  
    Και περιθωριοποιούνται όλοι εκείνοι , οι καταπληκτικοί διαφορετικοί , αφού έχουν οδηγηθεί στο να νιώθουν πως δεν  " κολλάνε".    Κατάλαβες? Και τι είμαστε, αναρωτιέμαι , για να κολλάμε ? Αυτοκόλλητα ? Κόλλες ?  <<Όχι>> είναι η απάντηση. Δεν είμαστε ούτε αυτοκόλλητα , ούτε κόλλες. Είμαστε άνθρωποι και ούτε που το ξέρουμε. Ούτε που μας το θυμίζουν. Ούτε που τους νοιάζει.. Γι' αυτούς είμαστε απλώς μια μάζα. Χωρίς απόψεις , αισθήματα, επιθυμίες. Μόνο που γι' αυτό το κομμάτι η ζυγαριά του φταιξίματος γέρνει προς το μέρος μας...
   Οι κατηγορίες του τύπου " Το σύστημα φταίει για όλα " πάντα με νευρίαζαν. Κι έτσι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως "το σύστημα" μάλλον είναι πιο έξυπνο από εμάς . Και μπράβο του που τα καταφέρνει τόσο καλά! "Το σύστημα" , λοιπόν, έχει μια ιδέα, ένα πλάνο, ένα σχέδιο. Και χρησιμοποιεί κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο για να εκπληρώσει τους στόχους του. Από την άλλη εμείς   - συνηθίζουν να μας αποκαλούν "λαό" -  αντί να αντεπιτεθούμε με μια αντιιδέα, ένα αντιπλάνο, ένα αντισχέδιο , δεν ΑΝΤΙλαμβανόμαστε τίποτα απολύτως και το μόνο που κάνουμε είναι να τροφοδοτούμε τα χωρίς τελειωμό και νόημα παράπονά μας!
    Ο χαρακτηρισμός " ηλίθιοι" είναι μάλλον κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μας. Φυσικά δε μιλώ για όλους. Αλλά για τους περισσότερους. Αυτούς που βλέπουν πως ο κόσμος μας έχει αρχίσει  να μοιάζει  με το barcode των προϊόντων μας αλλά και πάλι κοιμούνται ήσυχοι .Κούνια που τους κούναγε. Λυπάμαι,μα ο ύπνος θρέφει εκτός απ' τα μωρά και τα μοσχάρια..
   Η κατάληξη ? Αν συνεχιστεί αυτός ο λήθαργος ή έστω αυτή η υπνηλία πολύ φοβάμαι πως θα γίνουμε πιο βαρετοί και ίδιοι από ένα σωρό καλαμάκια. Και δε φαντάζεσαι πόσο βαρετός είναι ένας σωρός με καλαμάκια..

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Απροσάρμοστη

   Ημέρα βαθμών η σημερινή. Έκλαψαν ή χάρηκαν μανούλες πάλι . Τι θα έκαναν , αναρωτιέμαι , αν γνώριζαν πως σε τίποτα δεν ανταποκρίνεται ο βαθμός αυτός ? Αν γνώριζαν πως είναι ένα ξερό και σίγουρα επίπλαστο νούμερο που αφειδώς αυξάνεται από τους εκπαιδευτικούς.
     Δεν κατηγορώ αυτούς και μόνο, αφού ουσιαστικά εκπροσωπούν το εκπαιδευτικό σύστημα ,το οποίο φυσικά και δεν καθόρισαν οι ίδιοι. Εν πάση περιπτώση , η τακτική αυτή του "ασυγκράτητου δοσίματος" μόνο λάθος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί . Κι αυτό γιατί υπηρετεί τη βαθμοθηρία, που για κακή μας τύχη  κυριαρχεί στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο !
    Βλέπω παιδιά ,τα οποία ουδεμία φορά δεν συμμετείχαν στην όλη διαδικασία του μαθήματος μα παραξενεύονται τόσο όταν δε βλέπουν το βαθμό που περίμεναν. Φανταστείτε πως θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχε κι αυτή η αναγουλιαστική επιείκεια...  
Απαιτούν να πάρουν χωρίς να έχουν δώσει ,  μα σε τελική ανάλυση έτσι έχουν μάθει ! Και είναι τόσο τραγικό να διδάσκεσαι πως είναι λογικό να απαιτείς χωρίς την παραμικρή  προσπάθεια! Εδώ μας έχει οδηγήσει η βαθμοθηρία και η απεριόριστη ηλιθιότητα των αρμόδιων..
   
     Απ' ότι φαίνεται το πρόβλημα της χώρας έχει εξελιχθεί από οικονομικό και σε εκπαιδευτικό ,αφού είναι γνωστό πως η κρίση ενός τομέα παρασέρνει και τους υπολοίπους . Αν ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας θα διαπιστώσουμε με απογοήτευση πως η εκπαίδευση δεν είναι ο μόνος τομέας που " έριξε" αυτό το αδηφάγο "ντόμινο του κατήφορου" .

     Όπως είναι λογικό , όμως ,το σχολείο είναι που με απασχολεί περισσότερο απ' όλους τους τομείς στην παρούσα φάση, αφού βρίσκομαι ακόμη στη διαδικασία του. Γι ' αυτό και ασχολούμαι προς το παρόν με τα δικά του ψεγάδια .

      Μπορεί ,λοιπόν, να παρατηρήσει κανείς πως ενώ η παγκοσμιοποίηση δίνει και παίρνει σ' ολόκληρο τον κόσμο, ο Ελληνάρας απαξιεί πλήρως να προσαρμοστεί στη συγκεκριμένη εξέλιξη ,θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο. Οπότε δεν μπαίνει καν στον κόπο. Για αυτό του το αίσθημα ανωτερότητας ευθύνεται και πάλι το σχολείο ,το οποίο τόσα χρόνια  εξιδανίκευε στα μάτια του τους παρελθοντικούς ήρωες. Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα ο νέος απέκτησε την πεποίθηση πως οι μέθοδοι του παρελθόντος είναι το κλειδί. Και να που κατέληξε το όλο σκεπτικό .

        Συντηρητισμός δεσπόζει στους " νέους" της Ελλάδας! Όλοι φυσικά πρέπει να γίνουν γιατροί και δικηγόροι..Γιατί πως αλλιώς θα αποκτήσουν το κύρος που θα χορτάσει τη ματαιοδοξία τους? Απ' τη μια θεωρούν την Ελλάδα τη σπουδαιότερη χώρα όλων των χρόνων και - σαν υπάκουα στρατιωτάκια- υπερηφανεύονται για τα τόσα κατορθώματα της και απ' την άλλη, τη "σκοτώνουν" με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις που δέχτηκαν να αποκτήσουν.
 
      Δε γνωρίζω πλέον ποιός αξίζει να επωμιστεί της ευθύνες της κατάντιας αυτής.  Η λέξη " σύστημα" που έχει χιλιοκατηγορηθεί  σα να μην το καθορίζουν άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας ? Αυτοί που δέχονται να λειτουργούν σύμφωνα με αυτό ? Οι φορείς διαπαιδαγώγησης που δεν έμαθαν στους νέους να προφυλάσσονται τουλάχιστον από τις τάσεις αποστασίας του ¨συστήματος" από την πραγματικότητα? Ή μήπως οι ίδιοι οι νέοι που δεν είναι πλέον παιδιά ,μα νέοι που θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται από αμφισβήτηση και αυθορμητισμό ?

   Το μόνο σίγουρο είναι ,πως η Ελλάδα   - σύστημα, ακόλουθοι, φορείς και νέοι -   είναι όσο απροσάρμοστη  θα μπορούσε να είναι μια χώρα! Τόσο απροσάρμοστη που δε νομίζω να την επέλεγε κανείς για πατρίδα του.. Και τι που κάποτε υπήρξε πρωτοπόρα , ανατρεπτική και επαναστατική ? Τώρα είναι μια χώρα πιο αργή σε εξέλιξη όσο μια γριά χελώνα. Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο αργή είναι μια γριά χελώνα!
 Άσε που απ' την αργοπορία την πολλή δε θα προλάβει ίσως να περάσει το δρόμο χωρίς να καταπατηθεί από εκείνους που τρέχουν..

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Ο ΚΑΠΩΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ

      Τρίτη απόγευμα. Είχε κάπως σκοτεινιάσει . Περίμενα στη στάση του λεωφορείου μαζί με άλλα άτομα. Ήρθε ένας κύριος, κάπου στα 55 . Φαινόταν μεθυσμένος, το πρόσωπό του ίσως κάπως παραμορφωμένο. Δεν τον παρατήρησα καλά για να μη γίνω αγενής. Ήταν , όμως, κάπως παράξενος . Με τα πολλά κατάλαβα πως έπασχε από νοητική υστέρηση ή κάτι συναφές. Ίσως να ήταν τρελός. Μου φαινόταν νευρικός, ανυπόμονος μα δεν πείραζε κανένα.

      Ήρθε το λεωφορείο που κατευθύνεται στη γειτονιά μου. Από τις κινήσεις του κατάλαβα πως θα έπαιρνε κι εκείνος το ίδιο . Το λεωφορείο σταμάτησε κι ο παράξενος κύριος βάδισε προς την ανοιχτή πόρτα. Λίγο πριν μπει, γύρισε και με κοίταξε. Έπειτα έκανε στην άκρη, παραχωρώντας μου τη θέση του στην ουρά με μια ευγενική κίνηση. Παραχωρώντας μου τη θέση του..     ευγενική κίνηση!

       Κανείς ποτέ μέχρι τώρα δεν το είχε κάνει. Του χαμογέλασα και πέρασα . Πέρασε κι εκείνος μετά από εμένα.Κάθισα πίσω πίσω και άρχισα να σκέφτομαι αυτό που είχε μόλις συμβεί. Πολλά κρύβονται εδώ.
   
      Αυτή η τόσο αγνή κίνηση ,μου έδειξε ευγένεια ψυχής. Δεν μπορούσα πλέον να μην τον παρατηρήσω καλύτερα. Μου είχε κινήσει την περιέργεια.
     Χαμένος στο δικό του κόσμο κοιτούσε έξω απ' το παράθυρο χωρίς να ενοχλεί . Τόσο διακριτικός.   Κι όλα αυτά τη στιγμή που άλλοι, οι "φυσιολογικοί" τον κοιτούσαν κι έπνιγαν τα γέλια τους. Αν μπορούσα θα τους είχα πετάξει απ' το λεωφορείο.
 
     Για κοίτα να δεις , σκέφτηκα, πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα σ΄αυτόν και τους "καλύτερούς" του. Αυτός δεν πειράζει κανένα μα αυτός είναι που θεωρείται τρελός. Αυτός είναι ο κάπως παράξενος μα είναι κι ο μόνος που γνωρίζει τρόπους καλής συμπεριφοράς.
 
   Νομίζω πως έχουμε μπερδευτεί κάπως και θεωρούμε τους τρελούς φυσιολογικούς και τους φυσιολογικούς τρελούς. Δεν με ενδιαφέρει ποια  ακριβώς ήταν η πάθησή του, γιατί ο κόσμος σφίζει από άρρωστους ανθρώπους. Μα είχε καλή καρδιά , κάτι που μάλλον σπανίζει εδώ. Εμένα ,λοιπόν, αυτό μου φτάνει και μου περισσεύει.
 
   Ο παράξενος κύριος δεν κοίταξε μόνο τον εαυτούλη του. Φέρθηκε σαν πραγματικός τζέντλεμαν! Και μου θύμισε για ακόμη μια φορά πως όλοι οι καλύτεροι είναι "τρελοί". 


    Στο μυαλό του ίσως επικρατεί ένα χάος , μα αυτό δεν τον εμπόδισε να φερθεί με ανθρωπιά. Μια ανθρωπιά που ίσως, λέω ίσως,  να μην έλαβε ποτέ από τους γύρω του. Ακόμη κι έτσι , λοιπόν, απέδειξε πως η καλοσύνη κρύβει λίγη τρέλα μέσα της. Γιατί πρέπει κάποιος να είναι τρελός για να μπορεί να συγχωρεί τόσα, όσα φαντάζομαι πως μες στην τρέλα του έχει υπομείνει. Γιατί ελάχιστοι πλέον την αξίζουν και βρίσκεται στα πρόθυρα εξαφάνισης. Κι έρχεται ,που λέτε , αυτός ο " κάπως παράξενος" κύριος να ντροπιάσει τον ανθρώπινο είδος. Ένα είδος που δημιουργήθηκε με λογική και συναίσθημα μα δεν υπολόγισε τίποτα. Ίσα ίσα καταστρέφει ότι καλό υπάρχει γύρω του, βρίσκοντας ηλίθιες προφάσεις .
   

    Ίσως και να είναι η μόνη κατάρα αυτού του είδους. Να αυτοκαταστρέφεται..
     
     Ηλίθιο είδος!
               
Από σήμερα προσεύχομαι για λίγους ακόμη  τέτοιου είδους  "τρελούς".

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Νέοι προδερμ VS ρηξικέλευθοι νέοι

       Κοιμούνται του καλού καιρού οι νέοι της Ελλάδος και δεν είναι να ρωτάει κανείς γιατί τους ψάχνει  ο "κάδος" !   Κοιμούνται κι ονειρεύονται τα μοσχαναθρεμμένα νιάτα. Είναι πλέον γεγονός. Κι όταν δεν κοιμούνται, κάθονται αναπαυτικά στον καναπέ τους περιμένοντας να πάρουν φωτιά τα τηλέφωνα απ' τις σειρές εργοδοτών που τους αναζητούν!

      Για κάποιο ανεξήγητο  -  !  -   λόγο ,όμως, το ριμάδι το τηλέφωνο δε χτυπά ποτέ των ποτών. Και τα νιάτα απορούν. Μα καλά..Είναι κοινωνία αυτή που ζουν ;  Είναι δυνατόν ουδεμία εταιρία να μη θέλει παιδιά με τόσες ικανότητες;! Για ρώτα σ ' άλλες χώρες.. Μπορεί κανείς να τους ξεπεράσει σε βαρεμάρα, αναισθησία και μετριότητα ; Αμφιβάλλω!


     Κλαίγονται με τις ώρες για την ανεργία που τους μαστίζει, μα παράλληλα τρώνε το γαλακτομπούρεκο της μάνας που ανησυχεί γιατί " Έχει ρέψει το παιδί! ". Ούτε μισή  φορά δεν ασχολήθηκαν με σοβαρότητα -γιατί δε διαθέτουν κάποια- και είναι άξιοι της μοίρας τους.
    Ας κλαίγονται λοιπόν. Χωρίς προσπάθεια μέτριοι θα μείνουν μια ζωή. Κορόιδα ήταν οι άλλοι δηλαδή - κάπου στο 10 % πρέπει να είναι - που κόπιασαν πραγματικά για να φτάσουν εκεί που είναι; Μόνο αυτοί δεν είναι κορόιδα σας πληροφορώ.


      Δεν θέλω να απογοητεύσω κανένα , μα κλειδί για την επιτυχία δεν υπάρχει. Η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή.  Το θέμα είναι πως στις μέρες μας ο κόσμος διακατέχεται από μερική τύφλωση και μόνο η αναζήτηση της πόρτας του λείπει ! Πόρτα ακούει και πόρτα δε βλέπει . Η καλύτερα, δε θέλει να δει. Κλείνει τα μάτια και προχωράει στα τυφλά . Όπως ακριβώς του έχουν μάθει. Σαν υπάκουο παιδί που είναι .. 


    Ο οργανισμός του δεν το αντέχει να έρθει σε σύγκρουση, να διεκδικήσει και τέλος να αποκτήσει. Η περιπέτεια δεν του πάει. Προτιμά τη γαλήνη του πατρικού σπιτιού του ,όπου όλα είναι εξασφαλισμένα κι εκείνος έχει το κεφάλι του ήσυχο. Η μαμά κι ο μπαμπάς του τα παρέχουν όλα. Μόνο το φαγητό μένει να του μασήσουν!          
     Είναι που το περνάν για ευαισθητούλι και το προσέχουν σαν τα μάτια τους!  Αφού να φανταστείτε βγάζει σπυράκια  με οτιδήποτε άλλο γιατί από μικρό το είχαν συνηθίσει με προδερμ και μόνο. Προδερμ σαμπουάν, αφρόλουτρο, ενυδατική κρέμα κι όλα τα συναφή. Δεν θέλει ,λοιπόν, τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω. Το προδερμ του μόνο. 


     Δεν καταλαβαίνουν , όμως, πόσο κακό του κάνουν. Γιατί η Ελλάδα χρειάζεται το άλλο άκρο για να βγει απ' αυτό το ατέλειωτο τούνελ της κρίσης. Αλλά που να βρεις τώρα μη προδερμιστές;! Ας ξεφορτωθεί επιτέλους κάποιος τους μαμάκηδες να μείνει έστω αυτό το 10 % που προαναφέρθηκε. Άσε που κινδυνεύει κι αυτό να εξαφανιστεί.. οι μαμάκηδες όλο και πολλαπλασιάζονται απειλώντας το είδος των αντιθέτων. Αυτών, δηλαδή, που έχουν αγωνιστεί και συνεχίζουν να αγωνίζονται για το μέλλον τους. Οι λεγόμενοι ρηξικέλευθοι νέοι που τόσο τσατίζουν το κατεστημένο και το πολεμούν μέχρι τελικής πτώσεως είναι υπό εξαφάνιση!! Και δεν το κρύβω πως τρομάζω.

    Ας σώσουμε όλοι μαζί τους λίγους νεωτεριστές και καινοτόμους που μας έχουν απομείνει όσο είναι καιρός ,γιατί βλέπω τους προγόνους μας να βράζουν σε καυτά καζάνια με ...προδερμ!
   

    

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Γιατί όχι και σένα?


  1.     "Λευκή εβδομάδα" το θέμα της εβδομάδος στα ΜΜΕ!! Βούιξε ο τόπος για τις γενναιόδωρες αυτές διακοπές  που προσπαθούν να διοργανώσουν οι υπεύθυνοι Τουρισμού, Παιδείας, Εργασίας κι όποιος άλλος εμπλέκεται !...
         Ε λοιπόν, ή κάτι δεν πάει καλά με μένα ή όντως η διοργάνωση αυτή  από κάπου μπάζει. Σκέφτομαι εγώ τώρα με το λειψό μυαλό μου..ωραία, τα σχολεία κλείνουν για κάποιες μέρες ώστε να δοθεί η ευκαιρία στις οικογένειες για -ας πούμε- χειμερινές ( αν και Μάρτιο μήνα..) εξορμήσεις! Τα παιδιά ελεύθερα λοιπόν απ' το σχολείο. Κι οι γονείς? Τι θα γίνει μ' αυτούς? Γιατί κανείς δε μίλησε για γονείς? Αποφασίστηκε η ανεξαρτησία των 6 και άνω? Μα πώς στο καλό θα πάνε τα νήπια για σκι ή οτιδήποτε άλλο χωρίς γονείς? Ή μήπως θα καταφέρουν όλοι αυτοί να πάρουν άδεια? Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ δεν το νομίζω..
          Κι από άλλες μεριές μπάζει η συγκεκριμένη διοργάνωση αλλά δεν αξίζει καν τον κόπο να ασχοληθώ παραπάνω. Το θέμα είναι ότι για ακόμη μια φορά κατάφεραν να στρέψουν το ενδιαφέρον του κόσμου εκεί που δε χρειάζεται! Με κάτι γρήγορο και βιαστικό ,με κάτι του οποίου η καλή οργάνωση είναι επιεικώς ανύπαρκτη κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή των ανόητων στην αντίθετη κατεύθυνση απ' αυτή που θα έπρεπε!
          Κάτι μου θυμίζει αυτή η τακτική... Πολύ πριν από εμάς, οι αρχές του τοτινού κόσμου διοργάνωναν συσσίτια και επέτρεπαν τη δωρεάν παρακολούθηση αγώνων . Γιατί? Ήταν ,άραγε, τόσο καλοί και ψυχοπονιάρηδες? Χμ.. μάλλον όχι ! Το έκαναν μόνο και μόνο για να αποτρέψουν πιθανές εξεγέρσεις του λαού. Ο τελευταίος ζούσε κάτω από άθλιες συνθήκες μα λόγω της έλλειψης κριτικής σκέψης  επέτρεπε ασυνείδητα να στρέφουν την προσοχή του οπουδήποτε αλλού εκτός από τα αληθινά του προβλήματα!
         Είναι η ιδέα μου ή στη δική μας εποχή το ρόλο αυτό έχουν αναλάβει φορείς,μεταξύ των οποίων και τα ΜΜΕ? Κι ενώ εμείς πληροφορούμαστε για το 16ο γάμο του Γκλέτσου , τη Λευκή Εβδομάδα και τα πάρτυ που διοργανώνουν τα στρουμφάκια ,τα νομοσχέδια  ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο . Μας πληροφορούνε βέβαια και γι' αυτά αλλά  ουψ! ξέχασα ένα παρά- ! Κι αυτό το παρά έχει καταπιεί κόσμο και κοσμάκι και δεν έχουμε ιδέα τι μας γίνεται!
         Τη στιγμή λοιπόν που μερικοί άξιοι της παραπάνω συμπεριφοράς ευγνωμονούν για τη "γενναιοδωρία" των αρχών, κάποιοι άλλοι έξυπνοι γνωρίζουν ήδη πως όλα αυτά είναι μορφές του πατερναλισμού τους. Στοργικοί πατέρες που αγκαλιάζουν τα παιδιά τους και έχουν μια λύση σε όλα τους τα προβλήματα..κάπως έτσι ,φαντάζομαι, επιθυμεί  η πολυαγαπημένη σύγχρονη εξουσία την εικόνα της. Έλα όμως που ούτε στο τόσο δεν τη φτάνει !! Ο μόνος της σκοπός είναι η κυριαρχία της στους ανήμπορους για κάθε σοβαρή απόφαση πολίτες.
       Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη οι προαναφερόμενοι έξυπνοι και διατηρείται μια κάποια ισορροπία στην ψεύτικη αυτή σχέση πατέρα-παιδιού που τόσες ψευδαισθήσεις έχει επιφέρει.. Παίρνουν το ρόλο του αντιδραστικού εφήβου και σώζουν το γένος μας από την πλήρη εκμετάλλευση και καθοδήγηση.
       Ο κόσμος μας χρειάζεται σίγουρα κι άλλους αντιδραστικούς εφήβους για να αντέξει , άρα γιατί όχι και σένα?

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Παρέα με τα παιδάκια της Αφρικής

     Κι έμεινα εκεί να την κοιτάζω.
 Για πρώτη φορά ίσως σε ολόκληρη τη διάρκεια της ύπαρξής της δεν είχε πάρει αυτό που ήθελε. Κι έβλεπα πόσο την πονούσε αυτό. Ένα χαιρέκακο χαμόγελο είχε νοητά σχηματιστεί μέσα μου. Μπορούσες να μυριστείς από μακριά την ευχαρίστησή μου.
   Αν κάτι μισώ στον κόσμο είναι αυτή. Αυτή και μόνο αυτή.  Και αυτή δεν είναι άλλη απ' την οδύνη. Αυτό το ψυχικό βάσανο που όλοι πολεμούν καθημερινά. Η οδύνη που στη δίνη της προσπαθεί να παρασύρει τον κόσμο όλο. Και το πιο εξοργιστικό είναι πως τα καταφέρνει σχεδόν με όλους.
   Έχοντας "μαζέψει" ακόμη έναν καημένο ανρθωπάκο στη συλλογή της διψά γι' ακόμη ένα και γι' ακόμη ένα. Μπορείς ,αν κοιτάξεις προσεκτικά, να διακρίνεις το αδηφάγο βλέμμα της. Θέλει κι άλλο.. Πάντα θέλει κι άλλο. Ώρες -ώρες νομίζω πως δεν θα ησυχάσει αν δεν μας κατασπαράξει όλους! Μας χρειάζεται τόσο πολύ για να χορτάσει τη λαιμαργία της..τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα  ίσως και να φαντάζουμε λίγοι μπροστά στην τεράστια απληστία της.
  Τώρα τελευταία έχει αρχίσει να με εκνευρίζει πραγματικά.Αποφάσισα ,λοιπόν, να την εμποδίσω λιγάκι. Να δυσκολέψω το έργο της. Το 'βαλα πείσμα κι εγώ να μην την αφήσω να με επηρεάσει ούτε στιγμή. Και όσο περνά απ' το χέρι μου ούτε και αυτούς που αγαπώ.
  Το βλέπω ότι ζορίζεται,δεν της αρέσει το παιχνιδάκι μου. Μα ούτε που με νοιάζει. Πείσμα αυτή, πείσμα κι εγώ. Τι παραπάνω διαθέτει δηλαδή? Άσε με να σε καθοδηγήσω στην απάντηση.. ---> ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ  ! Δεν πρόκειται λοιπόν να της το επιτρέψω αυτό. Κι όχι μόνο γιατί έχει κάνει μιλιούνια ανθρώπους  να σέρνονται στα πόδια της. Μα γιατί δεν μου αρέσει να επικρατεί στο τέλος αυτή παμφαγία.
   Όχι τίποτα άλλο μα ανησυχώ και για την υγεία της.. αυτός ο υπερσιτισμός μπορεί να της στοιχίσει ακριβά!    Ας τη βοηθήσουμε λοιπόν να έρθει στα συγκαλά της και γιατί όχι να συμβάλλουμε κιόλας στην πείνα της.. Ας μην είναι τα παιδάκια της Αφρικής τα μόνα που πεινάνε!...  

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Η πιο ισχυρή ασπίδα

Η Άννυ τον κοίταξε και του είπε :

" Ξέρεις..υπάρχουν φορές που δεν με νοιάζει. Δε δίνω δεκάρα για τίποτα και είμαι καλά. Έχω φορέσει τη μάσκα του εγωισμού και βρίσκομαι προστατευμένη κάτω από αυτή. Βλέπω αλλιώς.
Τι σου είναι αυτός ο εγωισμός!

Και μπορεί να πληγώνω άτομα που με αγαπούν γιατί ο εγωισμός τρυπώνει στα πάντα πια και δεν με αφήνει να δω ξεκάθαρα τα πρόσωπά τους. Για σιγουριά,λοιπόν, ίδια κι εγωιστικά φέρομαι σε όλους τους. Κι έτσι κανείς δεν με πληγώνει.
Γιατί το βαρέθηκα αυτό ,αλήθεια! Μπούχτισα με όλους αυτούς τους σαλτιμπάγκους της κοινωνίας. Τους ψεύτες και υποκριτές.
Τους φτιαχτά χαρούμενους και καλοσυνάτους που καθημερινά δίνουν τα ρεσιτάλ τους. Ε όχι. Φτάνει πια.
Οι σαλτιμπάγκοι πρέπει να πεθάνουν.

Πεθαίνουν πάντα όταν φοράω τη μάσκα του εγωισμού μα στην πραγματικότητα βρίσκονται και πάλι εκεί..
Μασκαρεμένοι και γελοίοι.  Όπως συνηθίζουν.

Όσο κι αν δε τους θέλω κοντά μου δε θα τους επιτρέψω να με μετατρέψουν σ' ένα ακόμη δήθεν άνοιωθο κοριτσάκι.
Ο κόσμος σφύζει από αυτά.
Θα κρατήσω την ανθρωπιά μου.

Μα για στάσου! Πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα? Η ανθρωπιά!
Αυτή μπορεί να τους σκοτώσει."


"Εν τέλει, το να είσαι ο εαυτός σου είναι η πιο ισχυρή ασπίδα" , απάντησε ο νεαρός άντρας και χάθηκε στο γκρίζο αφήνοντας την κοπέλα με ένα πολύτιμο συμπέρασμα που μόνη της είχε δημιουργήσει..