Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Κάτι το ιδανικό..

         Η κοπέλα γύρισε και κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη, αυτό τον παλιό, ξύλινο, βαρύ καθρέφτη που από μικρή θυμόταν να στέκει επιβλητικά στην κρεβατοκάμαρα του παππού της. Το είδωλό της έμοιαζε τόσο μικροσκοπικό και ταπεινό . Κοίταξε τα βαθιά καστανά της μάτια . Το άλλοτε ζεστό βλέμμα της , πάγωσε. Καθώς κοιτούσε τον εαυτό της συλλογίστηκε πόσες φορές τον έχει δει να κλαίει. Για μια στιγμή θύμωσε . Έπειτα ένιωσε περήφανη . Γιατί παρ' όλα τα λάθη και τις απερισκεψίες της , εκείνη ήταν πάντα αληθινή. Ούτε στιγμή δεν προσποιήθηκε . Κι οι άνθρωποι που εκείνη διάλεγε, το ήξεραν καλά και της το είχαν επανειλημμένως αναγνωρίσει. Έμενε αυθεντική και διαρκώς ειλικρινής ,ακόμη κι αν κάποιοι κακόβουλοι υποστήριζαν το αντίθετο. Δεν την ένοιαζε, όμως. Δεν είχε καιρό να ασχοληθεί με το λειψό μυαλό τους . Γνώριζε, φυσικά , πως ό,τι δίνεις , παίρνεις ..

     Είχε συμφιλιωθεί με αυτό που ήταν . Και ήταν αυτή και καμία άλλη. Το καλύτερο ; Είχε τα κότσια να το υπερασπιστεί. Ποτέ μα ποτέ δε θέλησε να αλλάξει κι ας είχε , όπως έλεγε, ελαττώματα όπως όλοι. Απολάμβανε την παρέα του εαυτού της όσο τίποτε άλλο και ένιωθε ελεύθερη. Γιατί τελικά όλα από εκεί ξεκινάνε. Μαύρο μέσα? Μαύρο έξω . Μαύρο και παντού. Λευκό στην καρδιά της και πορτοκαλί ? Αγνότητα και ζωντάνια στο οτιδήποτε έκανε. Κάπως έτσι δουλεύει, φαντάζομαι.
    Τα ρούχα της κανείς δεν τα παρατηρούσε ποτέ. Γιατί το χαμόγελό της ξεπερνούσε και το πιο αστραφτερό φόρεμα. Είχε κάτι το ζεστό και οικείο. Σ ΄έκανε να νιώθεις ασφάλεια, αισιοδοξία. Ήταν το μόνιμο αξεσουάρ της . Ο μεγαλύτερος σύμμαχός της.

    Κι αν κάπου κάπου τα προβλήματα την έπνιγαν, ξεσπούσε. Γιατί , όπως ανέφερα, υπήρξε μια αληθινή κοπέλα. Με αισθήματα. Με κακές στιγμές και με προβλήματα . Μα ρόδα είναι και γυρίζει . Και το σύστημα αυτό, πολύ αποτελεσματικό. Γιατί όταν βρίσκεσαι κάτω, γνωρίζεις πως θα βρεθείς και πάλι ψηλά. Και αυτό σου δίνει κάτι μαγικό.    Ελπίδα.
 


   
Δυστυχώς η κοπέλα αυτή δεν είναι πια εδώ. Γιατί πόσο να κρατήσει κάτι τόσο ιδανικό ?Το όνομά της έχει ξεχαστεί. Μα υπάρχουν κάποιοι που λένε πως γνώρισαν τη Ζωή, την Ελπίδα, την Αγνή.. Λέτε , άραγε, να ήτανε αυτή?
    

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

barcode

      Πρόσφατη συζήτηση με έβαλε σε σκέψεις για τα πλάσματα που προσπαθεί να δημιουργήσει η κοινωνία μας  - τόνος ειρωνείας στο κτητικό " μας " -  .
Στόχος της? Η αποτελεσματικότερη χειραγώγηση των προφανώς ανυποψίαστων πολιτών. Αλλά τρώει κουτόχορτο ο κόσμος? Φυσικά και τρώει! Διαφορετικά, δε θα βρισκόμασταν στη σημερινή απογοητευτική κατάσταση. Παλιοκατάσταση !
      Το  βασικό μέσο διαμόρφωσης πανομοιότυπων συμπεριφορών δεν είναι άλλο από τη μόδα που όλοι τόσο αγαπάμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις στο κέντρο της πόλης σου και να μη δεις  τρία άτομα με το ίδιο μπλουζάκι, τουλάχιστον δέκα με το ίδιο κούρεμα και εκατοντάδες με το ίδιο στυλ ! Δεν ξέρω για εσένα , πάντως εμένα με τρομάζει αυτό, οφείλω να παραδεχτώ..
     Εντάξει. Το καταλαβαίνω .Υπάρχει αυτή η  τάση για συγκεκριμένο τρόπο εμφάνισης. Πάρα πολύ ωραία. Για ποιο λόγο, όμως , έχει γίνει σχεδόν υποχρεωτικό να την ασπαζόμαστε όλοι ? Να υπάρχει σαν τάση κάποιων ,είναι δεκτό. Όχι όμως και να αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι πρόβλημα σε περίπτωση που δεν επιθυμούν να την ακολουθήσουν. Παραπάει αυτό.  
    Και περιθωριοποιούνται όλοι εκείνοι , οι καταπληκτικοί διαφορετικοί , αφού έχουν οδηγηθεί στο να νιώθουν πως δεν  " κολλάνε".    Κατάλαβες? Και τι είμαστε, αναρωτιέμαι , για να κολλάμε ? Αυτοκόλλητα ? Κόλλες ?  <<Όχι>> είναι η απάντηση. Δεν είμαστε ούτε αυτοκόλλητα , ούτε κόλλες. Είμαστε άνθρωποι και ούτε που το ξέρουμε. Ούτε που μας το θυμίζουν. Ούτε που τους νοιάζει.. Γι' αυτούς είμαστε απλώς μια μάζα. Χωρίς απόψεις , αισθήματα, επιθυμίες. Μόνο που γι' αυτό το κομμάτι η ζυγαριά του φταιξίματος γέρνει προς το μέρος μας...
   Οι κατηγορίες του τύπου " Το σύστημα φταίει για όλα " πάντα με νευρίαζαν. Κι έτσι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως "το σύστημα" μάλλον είναι πιο έξυπνο από εμάς . Και μπράβο του που τα καταφέρνει τόσο καλά! "Το σύστημα" , λοιπόν, έχει μια ιδέα, ένα πλάνο, ένα σχέδιο. Και χρησιμοποιεί κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο για να εκπληρώσει τους στόχους του. Από την άλλη εμείς   - συνηθίζουν να μας αποκαλούν "λαό" -  αντί να αντεπιτεθούμε με μια αντιιδέα, ένα αντιπλάνο, ένα αντισχέδιο , δεν ΑΝΤΙλαμβανόμαστε τίποτα απολύτως και το μόνο που κάνουμε είναι να τροφοδοτούμε τα χωρίς τελειωμό και νόημα παράπονά μας!
    Ο χαρακτηρισμός " ηλίθιοι" είναι μάλλον κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μας. Φυσικά δε μιλώ για όλους. Αλλά για τους περισσότερους. Αυτούς που βλέπουν πως ο κόσμος μας έχει αρχίσει  να μοιάζει  με το barcode των προϊόντων μας αλλά και πάλι κοιμούνται ήσυχοι .Κούνια που τους κούναγε. Λυπάμαι,μα ο ύπνος θρέφει εκτός απ' τα μωρά και τα μοσχάρια..
   Η κατάληξη ? Αν συνεχιστεί αυτός ο λήθαργος ή έστω αυτή η υπνηλία πολύ φοβάμαι πως θα γίνουμε πιο βαρετοί και ίδιοι από ένα σωρό καλαμάκια. Και δε φαντάζεσαι πόσο βαρετός είναι ένας σωρός με καλαμάκια..