Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Σκιές

    Ξέρεις τι είναι τα παράθυρα?

Ζωντανοί καμβάδες είναι.   Καμβάδες γιατί είναι ζωγραφισμένο πάνω τους κάθε λογής χρώμα και ζωντανοί γιατί αλλάζουν κάθε λίγο. Δε μένουν ακούνητοι κι αγέλαστοι σα τα στρατιωτάκια που παίζαμε μικροί.   Κι είναι σα ζωγραφιά. Μόνο που δεν την επιλέγεις πάντα εσύ . Στολίζει τη γωνιά σου γιατί υπήρχε εκεί πριν γεννηθεί αυτή.
Εσύ απλώς το δέχεσαι. Εγώ μια φορά, πολύ ευχαριστημένη είμαι με τον καμβά που μου ΄τυχε.. Είναι σημαντικό μέρος της φωλιάς μου . Είναι στολίδι . Που με εμπνέει...


Γι' αυτό δίπλα του έχω τοποθετήσει κανα δυο ντουζίνες φωτογραφίες . Να στέκουν εκεί και να μου θυμίζουν πως οι πρωταγωνιστές τους είναι τα στηρίγματά μου.

Έχω τοποθετήσει και δυο ξεχωριστούς μαγνήτες. Σα σκιές κολλημένες. Σα σκιές που οδηγούν σε πλάσματα ενός άλλου κόσμου, μακρινού. Κι εκείνες απλώς μου θυμίζουν πως ό,τι κι αν κάνεις αυτομάτως αποτυπώνεται . Πως η ιστορία σου γράφεται από σένα τελικά. Κρατάς την πένα και δεν το ξέρεις ίσως. Πως οι κινήσεις σου είναι ορατές ακόμη και σ'αυτούς που δεν κοιτούν το σώμα σου.
Είναι ,που λες, ο ένας μαγνήτης μια μπαλαρίνα. Χορεύτρια ονειροπόλα. Πετά . Άλμα λέγεται στη γλώσσα του χορού.  Ναι. Αυτό κάνει . Ένα άλμα.
Γιατί άλμα?
Γιατί η αδρεναλίνη της σταματά να κοιμάται. Το δέρμα της αισθάνεται τον αέρα να τη χαιδεύει απαλά μέχρι την πτώση. Γιατί βρίσκεται πιο κοντά στα πουλιά ,που τόσο αγαπά να χαζεύει. Γιατί δεν πατά στο έδαφος για μια στιγμούλα μόνο. Αχ να 'ξερες πόσο τη 'φχαριστιέται τη στιγμούλα της..

Κι εκείνος στέκει κάτω, στη γη. Ο Μονόλυκός της. Μόνος τριγυρνά τις ώρες που εκείνη λείπει. Μόνος κηνυγά την τροφή τους.  Δε φεύγει, όμως, ποτέ μακριά. Είναι υπεύθυνος γι' αυτή. Μένει κοντά , εκεί , μήπως και χρειαστεί να τη σώσει. Μην του πάθει κακό..
Του αρέσει να την κοιτά όση ώρα εκείνη χάνεται στον κόσμο το δικό της γιατί , αλήθεια, μοιάζει τόσο όμορφη όταν πετά. Άλλωστε, το ξέρουμε πως όμορφος είναι ο ευτυχισμένος. Και δεν τον πειράζει που την αποχωρίζεται. Γιατί πάντα γυρίζει.  Με το σφύριγμά του ξυπνά και επιστρέφει στο σπίτι. Εκείνος την κρατά ζωντανή. Γιατί αλλιώς θα χανόταν η μικρή μας μπαλαρίνα..θα ξεχνιόταν σε κόσμους φανταστικούς.
Αλλά κι εκείνη του δίνει ζωή . Κι  αυτό ,γιατί του φέρνει από μακριά παραμύθια και αισθήματα και γέλια. Και τον κάνει ν' αγαπά. Κι αυτό σίγουρα είναι ό , τι έχει πιο κοντά στο να πετά . Κι ίσως μια μέρα καταφέρει κι εκείνος να πάει μαζί της. Να στερεώσει καλά τα φτερά του και να φύγουνε μαζί.
Ίσως πάλι και όχι. Γιατί ο καθένας έχει το ρόλο του σ' αυτό το παραμύθι...


Κι αυτές οι ταιριαστές μορφές στέκουν απέναντι απ' τα όνειρά μου. Ώσπου με παίρνει ο ύπνος και γίνονται ένα. Και είμαι η μπαλαρίνα της σκιάς.   Και είναι ο Μονόλυκός μου.
Και ζήσαν αυτοί καλα...


                                                                                                                       

                                                                                                        Σου είπα, με εμπνέει ο καμβάς                                                                                                             μου..
                                                                                                        Ας κλείσω το πατζούρι. Πέρασε                                                                                                           η ώρα.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Κοίτα να δεις πόση σοφία μπορεί να κρύβεται σε ένα περίπου λιβάδι

       Βγαίνοντας στο μπαλκόνι μου μπορείς να δεις φύση.   Έχω την τύχη να βλέπω ουρανό. Δεν τον κάλυψαν ακόμη οι πολυκατοικίες .Βλέπω και τον ήλιο. Και ακούω τα πουλιά να τραγουδούν το δικό τους σκοπό. Εκείνο , όμως, που παρατηρώ πιο έντονα είναι αυτή η θάλασσα χλωρίδας που μοιάζει περίπου με λιβάδι. Μπορείς να μάθεις τόσα για τη ζωή από αυτό  το μικρό αλλά και μεγάλο λιβάδι.

     Αυτή την περίοδο άνθισαν στο περίπου  λιβάδι μου παπαρούνες. Κόκκινες και έντονες. Έντονες και κόκκινες. Πάντα μου θύμιζαν την επανάσταση. Γιατί καταφέρνουν να ευδοκιμούν σ' αυτή την πανδαισία του πράσινου χρώματος με τόση φυσικότητα και ευκολία. Λες και δεν ξεχωρίζουν τόσο.. Λες και αισθάνονται την ανάγκη της ύπαρξής τους. Την ανάγκη να προκαλούν ενδιαφέρον και περιέργεια ,αφού ζουν ανάμεσα σε όμοια φυτά. Κι εκείνες, τόσο εκτυφλωτικές και περήφανες, επιλέγουν να κάνουν τη διαφορά. Βλέπεις πηγαδάκια από δαύτες να συνωμοτούν για την επόμενη κίνηση της επανάστασής τους. Και βλέπεις και σκόρπιες. Είναι οι πράκτορές τους. Αυτοί που παρατηρούν τα δρώμενα.
    Κάπως, έτσι, φαντάζομαι πως πρέπει να μοιάζουν οι επαναστάτες. Αυτοί που αμφισβητούν την ομοιομορφία και την τυποποίηση που υπάρχει. Αυτοί που σιχαίνονται τη διαφθορά και την κατάντια του κόσμου μας. Κάπως έτσι.. Προκλητικοί, προσβλητικοί,επιβλητικοί, αυθόρμητοι. Με κότσια. Κουράγιο. Με όνειρα αλλά και πλάνο. Γιατί η απόσταση μεταξύ ονείρου και στόχου.. ένα πλάνο δρόμος.

    Υπάρχει και κάτι άλλο που παρατηρώ ,αλλά όχι τώρα. Το βλέπω την εποχή που τα χόρτα ξεραίνονται και ο Αέρας φυσάει δυνατά. Τότε, υπάρχουν κάποια από αυτά που είναι ευλύγιστα. Και ελίσσονται την ώρα που ο Αέρας τα προσπερνά. Και είναι ευτυχισμένα. Και ήρεμα. Έχουν παγειωμένη τη θέση τους στο λιβάδι.Κανείς δεν μπορεί να τα πάρει από εκεί. Υπάρχουν , όμως, και τα άλλα.. Εκείνα που δεν παίρνουν από τα απειλητικά σφυρίγματα  του Αέρα. Δεν κάνουν τα στραβά μάτια. Δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους . Διαμαρτύρονται . Ίσως και χωρίς λόγο. Αλλά το κάνουν. Λες, είναι άκαμπτα. Έλα όμως που κάποια στιγμή ο Αέρας θυμώνει πολύ με την ασυμμορφοσιά τους . Και το βάζει πείσμα να τα διώξει από την κατοχή του. Και λυσομανάει. Φουσκώνει τα πνευμόνια του και με όση δύναμη του έχει απομείνει ξεριζώνει τα δήθεν άκαμπτα χόρτα.

Για κάτσε.. αυτό δε σου θυμίζει λιγάκι τη ζωή?

Τι είναι , απορώ, το προτιμότερο? Να κάνεις ένα-δυό τσαλίμια και να ζεις ήρεμος μετά τη φουρτούνα ή να υψώνεις το ανάστημά σου  χάνοντας ταυτόχρονα την ύπαρξή σου? Πολλοί θα επέλεγαν το πρώτο, μα σκέφτομαι πως έστω για τη λίγη ώρα που το άκαμπτο και πλέον ξεριζωμένο φυτό αιωρείται, πραγματοποιεί παράλληλα τη μεγαλύτερη επιθυμία του. Να τραβήξει όλη την προσοχή πάνω του. Να φύγει πανηγυρικά και θεαματικά... Αλλά τελικά θα φύγει..      Άβυσσος!

Κοίτα να δεις πόση σοφία μπορεί να κρύβεται σε ένα περίπου λιβάδι.

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Το βράδυ

     Έβγαλε από το πράσινο σακίδιό της ένα στυλό και άρχισε να γράφει στο γνωστό τετράδιο που τόσες φορές την άκουγε..



"                                                    Το βράδυ
 
Είμαι ξαπλωμένη εδώ και ώρα στο κρεβάτι μου αλλά ο Μορφέας δε θέλει, απ ' ότι φαίνεται , να με πάρει κι εμένα στην αγκαλιά του. Οι γονείς  μου έχουν ήδη κοιμηθεί. Μα εγώ ως συνήθως σκέφτομαι. Και ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι πολύ. Γιατί τα όνειρα τότε μόνο είναι ωραία, όταν εσύ ο ίδιος τα επιλέγεις.

Τα βλέπω όλα κάθετα προς τη μορφή μου. Κάθετες κι οι φωτογραφίες απέναντι απ' το κρεβάτι μου. Κάθετα όλα. Το πατζούρι  ξέχασα να το κλείσω . Μα δεν πρόκειται να χαλάσω αυτή την τόσο όμορφη ηρεμία. Το ελάχιστο φως από τις λάμπες έξω στο δρόμο περνά στο σκοτεινό δωμάτιο. Για λίγη ώρα κανένα αυτοκίνητο δεν περνά ,ακόμη κι αν ο δρόμος έξω από το σπίτι μου είναι ο πιο κεντρικός. Πόσο να  έχει περάσει η ώρα?.. Αυτή η σκέψη μου προκαλεί άγχος καθώς σκέφτομαι τους αυριανούς μαύρους κύκλους που θα με συντροφεύουν.   Δε βαριέσαι.. Τι με νοιάζει?

Κάτι τέτοιες στιγμές είμαι η καλύτερη παρέα του εαυτού μου. Χαίρομαι που είμαι εγώ ,   ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Πριν  χρόνια είχα κάνει ένα ψυχολογικό τεστ και σύμφωνα με τα αποτελέσματα ανήκω στην κατηγορία " thinkers" . Αυτό με κάνει να χαμογελάσω ,αφού τίποτα δε θα με αντιπροσώπευε καλύτερα. Παρ ' όλες τι γκρίνιες για τα ελαττώματά μου δε θα με άλλαζα με κανένα. Γιατί στο κάτω - κάτω , κανείς δεν είναι καλύτερος στο να είναι  εγώ από εμένα την ίδια.

Μ' αρέσει που το ζεστό πάπλωμα, το άνετο μαξιλάρι και οι σκέψεις μου μου κάνουν και το σημερινό βράδυ συντροφιά . Γιατί ό,τι και να γίνει γνωρίζω πως το τέλος της μέρας θα με βρει πάλι εδώ, ήρεμη και γαλήνια. Να σέρνω τον εαυτό μου σε περιπέτειες που κάποια στιγμή θα ζήσω. Να χαμογελάω με το πόσο ονειροπαρμένη είμαι αλλά και με το πόσο μου αρέσει. Αν κάτι δε θα θελα να χάσω ποτέ, είναι η ελπίδα . Και η φαντασία. Αυτά μπορούν να σε κάνουν να πετάς.

Και ποιον πειράζω δηλαδή που είμαι ονειροπόλα? Αυτό δε σημαίνει πως δεν πατώ στη γη. Όχι. Μην τα μπερδεύεις. Γιατί θα ανακαλύψεις πως τα πόδια μου είναι βαθιά ριζωμένα στο έδαφος και τίποτα δεν τα ξεριζώνει από εκεί. Μόνο τα βράδια ξεμυτίζω. Ή κάποιες φορές στο λεωφορείο που το βλέμμα μου παγώνει και αποσυνδέομαι. Να 'ξερες που τρέχει ο λογισμός μου.. Ή σε κάποιο βαρετό μάθημα . Ή όποτε πλήττω γενικότερα. Υπάρχει αυτή η έξοδος για μένα. Και με ελευθερώνει . Και είμαι ευτυχισμένη.

Κλείνω τα μάτια. Προσπαθώ να αδειάσω το κεφάλι μου. Αλλά τι τα θες? Ύστερα από ένα λεπτό τα ξανανοίγω. Πως να πετάξεις μέσα σ' ένα λεπτό τόσες ιδέες ? Σκέφτομαι το καλύτερο πράγμα που μου συνέβη στη διάρκεια της μέρας. Χαμογελάω. Σκέφτομαι τους φίλους μου. Χαμογελάω. Το όνειρό μου. Χαμογελάω πιο πολύ . Μετά σκέφτομαι τη μαμά μου να με παίρνει αγκαλιά . Τα βλέφαρά μου βαραίνουν. Αυτή τη φορά χαμογελά η καρδιά μου. Είμαι ασφαλής . Νιώθω να χάνομαι και οι σκέψεις μου θολώνουν.
 Ήρθε. Ο Μορφέας. Να..     "


 Ξαναβάζει το τετράδιο στο πράσινο σακίδιο και γελά με τον εαυτό της σκεφτόμενη πόσο περίεργα θα φαίνονταν όλα αυτά σε οποιονδήποτε άλλο εκτός του εαυτού της. Μα δεν τη νοιάζει. Είναι αυτή και το δηλώνει πως της αρέσει.

 Την κοιτώ και με κοιτάει κι αυτή. Πάω να φύγω και μ' ακολουθεί. Της χαμογελάω και κάνει κι εκείνη το ίδιο. Ακουμπώ το χέρι μου στο δικό της. Απομακρύνομαι απ' τον καθρέφτη.. Έχω αργήσει.