Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Το σύνδρομο της ολικής αποξένωσης

      Μπορώ να πω με σιγουριά πως ζω σ'ένα κόσμο αποξενωμένο από τα ίδια του τα μέρη. Οργανισμός και κύτταρα έχουν χωριστεί. Δεν επικοινωνούν. Έχουν κόψει κάθε τηλεφωνική γραμμή και είναι μαλωμένοι. Θανάσιμα.

      Λένε πως το σχολείο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Και αν αυτό ισχύει ,λαμβάνοντας υπόψη τις σχολικές μου εμπειρίες, η κοινωνία άλλες φορές θα  απογοητεύει και άλλες φορές θα δίνει χαρά.  Όλα θα εξαρτηθούν από το πως θα τα αντιμετωπίσεις.

      Στο σχολείο υπάρχουν διάφορες κάστες. Κλίκες. Όχι απαραίτητα τα "φυτά" με τα "φυτά"  ή τα popular kids με τα άλλα popular kids. Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις που οι παρέες είναι ομοιόμορφες και μπορείς να δεις παρόμοια άτομα μαζί. Υπάρχει , όμως, η περίπτωση εντελώς διαφορετικά άτομα να ανήκουν στην ίδια παρέα. Δύο άτομα που αν γνώριζες ξεχωριστά θα μπορούσες να ορκιστείς πως δεν ήταν φίλοι σε καμία περίπτωση. Κι όμως. Στο σχολείο μπορείς να δεις το οτιδήποτε! Όπως ακριβώς και στην κοινωνία που ζούμε.

    Κι αυτές οι ωραιότατες εσωστρεφείς κλίκες έχουν την επίσης ωραιότατη συνήθεια να βρίζουν τις υπόλοιπες, να κουτσομπολέυουν και μετά να χαιρετιούνται με αγάπη και στοργή σα να έχουν διαγραφεί απ' την μνήμη τους όλα τα προηγούμενα. Κι όλα μέλι γάλα. Άλλωστε, πως θα μάθει η Μαίρη το χαρακτηρισμό που έλαβε από την Κατίνα? Κι αν το μάθει ,δε θα της φανεί και παράξενο γιατί έχει πει κι αυτή τα λογάκια της στα κρυφά!
Μα τι περίεργη συνήθεια.

    Τι έχουν να χωρίσουν ούτε αυτές το ξέρουν. Έτσι απλώς για να ασχολούνται με κάτι. Να σκοτώνουν τις ώρες στη μίζερη ζωή τους. Γιατί σίγουρα μίζερη είναι ,αν φτάνουν σε σημείο να μπουν σε αυτή τη θλιβερή διαδικασία. Κι έτσι, το σχολείο (και κατ' επέκταση η κοινωνία) αποτελείται από άτομα που δεν έχουν τις περισσότερες φορές καμία πραγματική επικοινωνία μεταξύ τους. Κι ενώ τα σύνορα καταργούνται και τα δικαιώματα των ανθρώπων για δράση αυξάνονται, αυτοί επιμένουν να κλείνονται στο καβούκι τους και να έχουν για προστατευτικό κάλυμμα την κλίκα τους και ένα φτυάρι γερό για παρέα! Αν είναι δυνατόν.

   Και φυσικά , αυτό το πρόβλημα-φαινόμενο προκύπτει από τη σχέση που έχει ο καθένας με τον εαυτό του. Εκεί να δεις αποξένωση! Μυαλό και καρδιά δε συνεννοούνται με τίποτα. Σκέψεις και πράξεις, εχθροί από καιρό. Όλα σε αταξία!

   Οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουν προβλήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Ε βέβαια! Αφού δε γνωρίζουν καν ποιοι είναι. Αρνούνται να ακούσουν τον εαυτό τους που κάπου μες στο καβούκι χτυπιέται και ουρλιάζει ότι σκάει. Δεν ξέρουν πού μπορούν να φτάσουν και τι έχουν να προσφέρουν. Κι αν το συνδιάσουμε με τα συνεχή μηνύματα που φτάνουν στ' αυτιά τους ( "Ει, άκου, η Κατίνα είπε πως δεν κανένας δε σε συμπαθεί και η χωρίστρα στο πλάι δε σου πάει!" [...] ) δεν είναι να απορούμε που η αυτοεκτίμηση έχει πιάσει πάτο. Κι ως γνωστόν, αν δεν είσαι εντάξει με τον εαυτό σου ,δεν είσαι εντάξει με κανένα! Γιατί δεν μπορείς να δώσεις κάτι, αν δεν- ξέρεις ότι- το έχεις.

  Καιρός ,λοιπόν,να αφήσουμε την κάθε Κατίνα να βρίζει στον αέρα μια Μαίρη που δεν ξέρει και δε θα μάθει ποτέ ,αν συνεχίσει τις κακές  συνήθειες της και την κάθε Μαίρη που συνεχίζει την παράδοση! Καιρός να δημιουργήσουμε τον πιο όμορφο εαυτό μας και να αναζητήσουμε μια αληθινή Χριστίνα,Ιωάννα,Μελίνα  κ.ο.κ ,αφήνοντας πίσω όποιο σκουπίδι θέλει να παραμείνει στη χωματερή του!

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Don't follow the leader

         Το πόσο έχει χαθεί ο αυθορμητισμός στις μέρες μας το έχουμε παρατηρήσει όλοι,νομίζω. Μάσκες ,μάσκες κι άλλες μάσκες. Μπορεί να θες να πλαντάξεις στο κλάμα αλλά όχι, δε μπορείς , πρέπει να φερθείς σα κυρία. Πίεσε τον εαυτό σου, δάγκωσε τα χείλη σου, κατάπιε το λυγμό σου. Δεν πρέπει να σε δουν, γιατί δεν είναι άνθρωποι αυτοί και δεν έχουν ιδέα από πόνο! Μη χαρείς υπερβολικά, μη φωνάξεις , μη γελάσεις δυνατά , μη! Θα σε παρεξηγήσουν,θα σε περάσουν για τρελό. Γιατί δεν είναι άνθρωποι αυτοί και δεν έχουν περάσει χαρές στη ζωή τους.

     Μην τσαλακωθείς, δεν έχουμε σίδερο να σε ξαναφτιάξουμε όπως πρέπει να είσαι. Με μέτρο! Και μην τυχόν χαμογελάσεις ποτέ σε άγνωστο ! Δεν τον ξέρεις, γιατί του φέρεσαι σαν άνθρωπος?! Δεν καταλαβαίνω. Να σου πω εγώ τι θα γίνει. Θα σε στραβοκοιτάξει , θα κοιτάξει πίσω του και μόλις συνειδητοποιήσει πως ,όντως, εκείνον χαιρετάς ,θα σου πει " Συγνώμη, σας γνωρίζω? " .

    Όχι ,φίλε, δε με γνωρίζεις.Δεν σ' έχω ξαναδεί ποτέ. Δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Μου άρεσε η αύρα σου και γι' αυτό σου χαμογέλασα. Είναι τόσο παράλογο αυτό? Λυπάμαι, αν στον κόσμο σου είναι έτσι. Σίγουρα ζεις σ' ένα τόσο βαρετό κόσμο..

    Συνάντησα κάποτε κάποιον που είχε προφανώς τις ίδιες απόψεις με μένα. Με κοίταξε για τρία ολόκληρα λεπτά αμίλητος! Έστρεψε το κεφάλι του στο πλάι, με περιεργάστηκε, χαμογέλασε. Και συνέχισε να με κοιτάει χωρίς καμιά απολύτως ντροπή . Ήταν μόλις 5.

    Ίσως ο αυθορμητισμός είναι ένας τρόπος ζωής που ξεχνιέται μετά τα 10 για παράδειγμα. Ή ένας τρόπος ζωής απ' τον οποίο μας αναγκάζουν να απαγκιστρωθούμε. Όπως μας έκαναν για τις πάνες ένα πράγμα. Κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να κάνουμε την ανάγκη μας πιο..συνειδητά! Και σίγουρα πιο  οργανωμένα.

   Ο αυθορμητισμός είναι αθωότητα. Έχεις την ικανότητα να εκφράσεις τη γνώμη και τα συναισθήματά σου σα να μην πρόκειται να σε κρίνει κανείς γι' αυτό. Ή καλύτερα ,σα να μη σε αφορά . Άλλωστε, όλοι έχουν το δικαίωμα μιας άποψης, έτσι δεν είναι;

   "Ναι" είναι η σωστή απάντηση μιας και , απ'όσο ξέρω, το πολίτευμά μας είναι η δημοκρατία. Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη,τι ?
  Στην πράξη βλέπουμε πολιτικούς , παράγοντες των ΜΜΕ και άλλους ,που υποτίθεται πως υπάρχουν για να στηρίζουν τη δημοκρατία και τα δικαιώματά μας , να μοχθούν για τη μαζοποίηση. Βλέπεις, είναι ευκολότερο να μας ελέγχουν έτσι! Όπως ο τσοπάνης έχει τη γκλίτσα του για να καθοδηγεί τα πρόβατα. Όπου τσοπάνης βάλε τους διάφορους αναξιοκρατικούς και διεφθαρμένους παράγοντες , όπου γκλίτσα βάλε λαικισμό, παραπληροφόρηση και όπου πρόβατα τον εαυτό σου!

   Και πού χωράει αυθορμητισμός σε μια κοινωνία που υποσυνείδητα έχει μάθει να αντιδρά , να δρά και να ζει ομοιόμορφα ?

   Πουθενά. Και γι αυτό δε φταίνε οι προαναφερθέντες παράγοντες.Αυτοί είναι απλώς άνθρωποι χωρίς κοινωνική συνείδηση ( κάτι σαν άρρωστοι ,σκέψου) . Εμείς , όμως, η πλειοψηφία που περισσεύει ,για ποιο λόγο αναγκάζουμε τους εαυτούς μας να το δεχτούν αυτό ?

  Το follow the leader δεν ισχύει αν ο leader δεν αξίζει να τον follow,αλλά κανείς δεν μας το έμαθε αυτό δυστυχώς!