Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Όμορφε άνθρωπε


   Πράγματι, ήταν πολλές οι φορές που έσφαλα. Τώρα που κοιτώ τα λάθη μου από μακριά, είναι όντως πολλά. Αλλά ,ξέρεις κάτι; Είναι ένα απ' αυτά τα πράγματα που με κάνουν να αισθάνομαι άνθρωπος. 
Φυσικά και μετανιώνω που τα έκανα,δεν είμαι αναίσθητη. Μα αν δεν ήταν αυτά, δε θα υπήρχα εγώ, όπως είμαι τώρα. Θα είχα κάπως διαφορετικά εξελιχτεί και πού ξέρω αν θα ήταν καλύτερη εκείνη η εξέλιξη; Άρα, ποιός ο λόγος να κοιτάζουμε πίσω και να δυσανασχετούμε για όσα δε μπορούμε να αλλάξουμε; Η μαγκιά σου θα φανεί στο αν ήσουν αρκετά έξυπνος να μάθεις κάτι απ' αυτά τα ριμαδολάθη που σου τρώνε τις νύχτες σου. 
 Ακόμη περισσότερες ήταν οι φορές που έκλαψα για πράγματα που δεν άξιζαν ούτε στάλα της προσοχής μου. Κι όμως, εγώ τα τίμησα με τα δάκρυά μου και τους έδωσα περισσότερη αξία απ' όσο έπρεπε να λάβουν ποτέ απ' τον οποιονδήποτε. Γιατί ήταν υποθέσεις άχρηστες που μόνο με ανάλωναν σε άσχημες σκέψεις και φοβισμένα αύριο.Κι όμως, θα τα περνούσα ξανά ,γιατί χάρη σε αυτές τις άθλιες στιγμές ένιωσα άνθρωπος. Με αισθήματα. Με κακές στιγμές και με προβλήματα.Και μπόρεσα και πάλι να σηκωθώ και να χαμογελάσω και να κοιτάξω τον ήλιο ,αν και αγουροξυπνημένη από ένα μακρύ λήθαργο. Έπρεπε να μ' έβλεπες, έτσι χαρούμενη και στολισμένη με το γαλάζιο χρώμα της αυτοπερηφάνιας! Μόνο γι΄αυτή τη στιγμή του θριάμβου και της αισιοδοξίας, θα τα ζούσα ξανά, όλα τα πληγωμένα βράδια.

Υπήρξαν φορές που παράτησα ό,τι έκανα γιατί πολύ απλά δε μπορούσα άλλο. Ήθελα να τρέξω μακριά, μακριά από τα πάντα, μόνο για μια στιγμή, κι ας γινόταν σκόνη το επόμενο δευτερόλεπτο. Κι είμαι ευγνώμων που άφησα ό,τι με κατέστρεφε νωρίς, μόλις ένιωσα να με πνίγει και να με τραβάει κάτω. Γιατί αν δεν έφευγα τότε, δε θα μπορούσα να φύγω ποτέ. Κι άφησα πίσω στάχτες και ουρλιαχτά και ολοζώντανη αποτραβίχτηκα. Κι έψαξα για ένα άλλο μέρος, να απλώσω την ψυχή μου να ξεκουραστεί.Κι ένιωσα τότε σαν άνθρωπος,που πάντα ζητά το καλύτερο.
     Δε θα ντραπώ να ομολογήσω, ακόμη, πως ζήλεψα κάποτε, πράγματα που δεν είχα και που τόσο λαχταρούσα! Αλλά , κάτι για το οποίο με θαυμάζω είναι το γεγονός πως δε γκρέμισα ποτέ του αλλουνού το σπιτικό για να χτίσω το δικό μου. Ήμουν πολύ απασχολημένη με το να ερευνήσω που βρήκε τα υλικά για να το χτίσει. Κι ήμουν ευγενική κι ειλικρινής μαζί του κι έμαθα απ'αυτόν κι ήταν τόσο ανθρώπινη η επαφή αυτή. Όλοι, άλλωστε, στον ίδιο αγώνα δρόμου τρέχουμε και μπορούμε κάπου κάπου να παίρνουμε συμβουλές από καλύτερους αθλητές.  
 Σκέφτομαι και χαμογελάω κάπως πικρά, πόσες φορές, καρδιά μου, αγάπησες και έδωσες από τις πιο κρυφές σου αποθήκες χρυσάφια και ρουμπίνια που μόνη σου, με φροντίδα, έφτιαξες ,σε περαστικούς ληστές ή σε ανιχνευτές πετρών. Κι όταν κάποια στιγμή έφτασε σε σένα κάποιος που είχε ανάγκη χρυσάφια και ρουμπίνια, είχες πια μείνει λεηλατημένη και άδεια! Τόσο άδεια, που άκουγε, ο δύστυχος τη φωνή του να χτυπάει στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Μα ήμουν απλώς ένας άνθρωπος κενός και το παθαίνουν συχνά οι άνθρωποι , όταν τους παίρνουν πράγματα και δεν τα εκτιμούν. 

Τι σου είναι κι αυτή η ανθρώπινη φύση! Δε σ'αφήνει ποτέ να ησυχάσεις κι όλο απαιτήσεις και παράπονα και φωνές και μετά να σου πάλι τα γέλια κι οι χαρές. Αναποφάσιστε, ζαλισμένε, περίεργε , όμορφε άνθρωπε! 

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Γύρω-γύρω όλοι

       Γίνονται όλα τόσο γρήγορα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ακολουθήσω. Κακό πράγμα να ορίζουν άλλοι τη ζωή σου. Κακό να σε κάνουν να νιώσεις όπως δε θέλεις. Κι εσύ να πρέπει να τους σκεφτείς όλους. Να μην πληγώσεις κανένα,να μη βλάψεις και να μη στενοχωρήσεις κανένα. Κανένα παρά τον εαυτό σου. Το προτιμάς αυτό, συχνά, αληθεύει ;

     Κι έχουν γίνει όλοι τους μια θολή μάζα. Ούτε τα πρόσωπά τους δε βλέπω. Απλώς γυρίζω και γυρίζω και γυρίζω σ' ένα γύρω-γύρω όλοι που μ' έχουνε καθίσει. Μα δε γυρίζουν μαζί μου όλοι στο γύρω-γύρω όλοι.. Μονάχα τη σκιά μου βλέπω. Άδεια η θέση δίπλα μου,και παραδίπλα και μπροστά μου.
Και φωνάζουνε πανάθεμα τους , πολύ.  Σε ησυχία δε μ' αφήνουν. Δε φτάνει που με γυρίζουν για όση ώρα θέλουν και όσο γρήγορα θέλουν, έχουν το θράσος και φωνάζουν. Κι έχουν γίνει όλοι μια ενοχλητική βαβούρα μέσα στο κεφάλι μου.

    Καμιά φορά, έτσι όπως γυρίζω , μέσα στη ζαλάδα μου , ξερνάω. Και τότε αναρωτιούνται τι έπαθα. Τουλάχιστον, με παρατήρησαν λιγάκι κι έβγαλαν στο σκασμό. Είμαι κι εγώ ήρεμη για λίγο.

   Ώσπου αποφασίζω πως το γύρω-γύρω όλοι δε μου πάει πια και θέλω να κατέβω. Δεν είμαι πια 5 χρονών παιδάκι. Μεγάλωσα και απαιτώ να κατέβω. Πάνε αυτές οι εποχές, λέω, και το πιστεύω. Πώς να περπατήσεις, όμως, τη στιγμή που μεγάλωσες καθισμένη; Και πως να βρεις την ισορροπία σου ενώ πάντα γύριζες;

   Κι απορώ εγώ. Κανένας περαστικός δεν υπήρχε τόσο καιρό ; Να σταματήσει αυτό το ηλίθιο παιχνίδι και να με κατεβάσει;
Αλλά τι τους νοιάζει τους περαστικούς παιδί μου; Δουλειά άλλη δεν έχουν, νομίζεις; Μα είσαι ώρες ώρες τόσο αφελής! Απορώ μαζί σου.

  Δεν είναι καιρός να το αναλύσεις τώρα. Κατέβα εσύ και τους κανονίζουμε αργότερα μαζί. Και τους αδιάφορους περαστικούς και τα υποκείμενα της χειραγώγησής σου. Όλους τους.
Γιατί κοίτα να δεις πόση μη-όρεξη για ζωή και πόσο μίσος σε γέμισαν! Άνθρωποι που φοβήθηκαν να σ' αφήσουν ελεύθερη και τώρα που η ελευθερία σου ανήκει δικαιωματικά δειλιάζεις να την αγγίξεις! Δεν είναι να τους πιάσεις στα χέρια σου αυτούς τους ανθρώπους. Φοβάμαι μη τους πνίξεις και σε κλείσουν μέσα πριν καλά καλά βγεις έξω..

  Να αλλάξεις τα περασμένα δε μπορείς. Έτσι σε μεγάλωσαν,να γυρίζεις γύρω-γύρω, και δεν αλλάζει αυτό με τίποτα. Θα τα καταφέρεις να σταθείς, δε σε φοβάμαι. Γιατί μέσα στη γυριστή ζωή σου , κατάφερες να πιάσεις 3 πράγματα που κάποιοι κάποτε είπαν. Δεν ξέρεις ποιοι, άλλωστε όλοι τους ήταν μια θολή μάζα. Αλλά άκουσες . Και κάτι ξέρεις.

  Κι αν καταφέρεις και σταθείς εσύ,τι ; Λύθηκε το πρόβλημα;

Επειδή η απάντηση είναι αρνητική κι επειδή ξέρω καλά πως το μίσος σου για τον κόσμο θα είναι μεγάλο μα αδύνατο να κοπάσει με σωστό τρόπο, κάνε το εξής. Προσπέρασε, σε παρακαλώ, τους άθλιους βασανιστές σου και δείξε τους πως υπήρξαν μεγάλοι βλάκες. Μην ξεχάσεις , όμως, αυτό. Κοίτα, μην κάνεις το ίδιο σε ζωντανό πλάσμα. Ποτέ, ποτέ σου μην το κάνεις.Μην καθίσεις κανένα στο γύρω-γύρω όλοι. Και δίδαξε στον κόσμο να κατεβαίνει από αυτό και να στέκεται καμαρωτός. Υπερήφανος.
Κι ας γυρίζουν οι τσαρλατάνοι μόνοι τους, ένα άδειο γύρω-γύρω όλοι.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Μην κάνεις αυτό το φάουλ

     Το έχω επανειλημμένως παρατηρήσει. Παγώνει η καρδιά του ανθρώπου αν τον μαλώσεις. Αν του φωνάξεις. Αν δε δείξεις κατανόηση σε αυτό που είναι.

    Παγώνει η καρδιά κι εκείνος ασυναίσθητα απομακρύνεται. Σα να σπάνε οι δεσμοί σας. Όπως αναγκαστικά σπάνε οι δεσμοί του υδρογόνου με την παρέμβαση ισιωτικού στα κατσαρά μαλλιά.
Κι όμως, έτσι είναι,μη γελάς. Θέλεις να επιβληθείς στα μαλλιά σου για να τα μεταμορφώσεις σε κάτι που δεν είναι. Και αλλοιώνεις τα χαρακτηριστικά τους. Δεν τους αφήνεις περιθώρια. Κι έτσι σπάνε οι δεσμοί. Και των μαλλιών και των ανθρώπινων σχέσεων.

    Αν ,όμως, είναι έτσι , αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να επισημαίνουμε σε κάποιον δικό μας άνθρωπο ενοχλητικές συμπεριφορές ή στοιχεία του; Τότε γιατί να λέγεται δικός μας άνθρωπος;
[ Η ειλικρίνεια είναι το παν. Και άλλωστε, περιθώρια διόρθωσης έχουμε όλοι. Κι είναι καλό να εξελίσσουμε συνεχώς τον εαυτό μας . Να δημιουργούμε κάθε μέρα το πιο όμορφο εγώ μας. Σταδιακά. Σταθερά.Φυσικά,κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το πετύχει ένας άνθρωπος μόνος του. Χρειάζεται η αλληλεπίδραση και η αντίδραση άλλων ανθρώπων για να φτάσει σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα.]

  Τελικά το αποτέλεσμα θα είναι η απομάκρυνση ή η βελτίωση;
 Η μία πλευρά αναιρεί συνήθως την άλλη και για να μην με πιάσει τρέλα , σκέφτηκα τί μπορεί διαφοροποιεί τις δύο καταλήξεις. Και αποφάσισα πως ο τρόπος είναι η απάντηση. Ο τρόπος.
Πώς θα μιλήσεις στη θεία Ερασμία για την κακή συνήθειά της να ανακατεύει τα πράγματά σου σε μια προσπάθεια να τα συγυρίσει; Ή στην ξαδέρφη σου που σε στήνει τουλάχιστον μισή ώρα σε κάθε ραντεβού σας;

    Αν απαιτήσεις και ειρωνευτείς  τους συγκεκριμένους χειρισμούς, το 'χασες το παιχνίδι. Η θεία Ερασμία επιδεικτικά  δε θα ξανασχοληθεί με το δωμάτιό σου, εκτοξεύοντας πληγωμένα υπονοούμενα την επόμενη φορά που η συζήτηση θα φτάσει στο θέμα. Η ξαδέρφη σου ίσως να ελαττώσει τις συναντήσεις σας για να γλιτώσει την καζούρα.

    Κι αυτές οι αντιδράσεις είναι απόλυτα φυσιολογικές. Το φαουλ το δικό τους ,η αρχική συμπεριφορά. Το δικό σου; Ο τρόπος που εξέφρασες τα παράπονά σου. Δε μπορείς  να αλλάξεις με το " έτσι θέλω" κανέναν άνθρωπο. Τουλάχιστον κανέναν άνθρωπο που έχει βούληση.

    Σε ενοχλεί κάτι; Κανένα πρόβλημα! Συζήτησέ το! Γι αυτό το λόγο υπάρχει ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας. Για να επικοινωνούμε! Κι όχι να καταφεύγουμε σε ζωώδεις συμπεριφορές. Μίλησε στον άνθρωπο σου σα να είσαι δίπλα του κι όχι απέναντί του. Μην τον στήνεις στον τοίχο. Το πιο πιθανό δεν είναι να έρθει να σε αγκαλιάσει, αλλά να σπάσει τον τοίχο και να κινήσει για άλλο μέρος! Πιο κατανοητικό και δημοκρατικό.

  Και με το δίκιο του.

    Σε περίπτωση ,όμως, που ,αν και ζήτησες ή συζήτησες ευγενικά κάτι,δεν εκπληρώθηκε,τι κάνεις; Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι. Ίσως πιστέψεις πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται τελικά για σένα όσο νόμιζες ή όσο θα ήθελες. Και το χειρότερο ; Ίσως αυτό να είναι η αλήθεια.
Δεν αποκλείεται ο συγκεκριμένος τύπος να είναι ένας fair weather friend. Τουτέστιν, κάποιος που μόλις δει τα σκούρα και ζόρικα , στρίβει το τιμόνι. Αν είναι έτσι, άστον να πάει αυτός στο καλό κι εσύ στο καλύτερο! Κάποια στιγμή η αδιαφορία του θα αποκαλυπτόταν έτσι κι αλλιώς.

    Εσύ ,πάντως, για να είσαι πρώτα απ' όλα εντάξει με τον εαυτό σου-που είναι και το σημαντικότερο- , σιγουρέψου πως μίλησες ευγενικά και κατανοητικά στο φίλο/συγγενή/σύντροφό σου. Μπες στη θέση του και μην σκέφτεσαι μόνο το τομάρι σου. Δε βλέπει κανείς τον κόσμο απ'τα δικά σου μάτια κι επομένως, ούτε κι εσύ απ'τα δικά τους. Αν και αφού το εξετάσεις καλύτερα,πιστεύεις πως είναι δίκαιο το παράπονο σου, έχει καλώς. Προσέγγισέ το με ειλικρίνεια και προσοχή. Να είσαι ξεκάθαρος στις σχέσεις σου.

   Μέσα από τα προβλήματα δοκιμάζεται μια σχέση. Στο honeymoon όλοι αξιαγάπητοι είναι!
Μη σε πιάνει απελπισία,όμως. Κανένα κομμάτι παζλ δεν ταιριάζει με όλα τα άλλα!