Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Χαμογελαστή |||

Ρώτησα τη γιαγιά για σένα.
Της αποκάλυψες, μου είπε, λίγο πριν φύγεις, πως
ερωτεύτηκες ένα μόνο άντρα στη ζωή σου, στρατιωτικό.
Δε θα πω το όνομά του ενώ λείπεις.
Δεν ξέρω αν θες να το ακούσεις έτσι από μακριά
σαν άνεμο,σα θρόισμα
Ίσως
σου προκαλέσει πόνο και κάτι τέτοιο είναι πέρα απ τις προθέσεις μου.


Ήσουν κλειστός άνθρωπος, είπε η γιαγιά.

Περίμενες να τον γνωρίσεις καλύτερα προτού δοθείς.
Και ήσουν πολύ έξυπνη που έτσι έπραξες
Γιατί ,λέει, αργότερα έμαθες πως είχε δεσμό με άλλη
μια τραγουδίστρια

Παραμύθια σου πουλούσε

Τον άφησες.

Πόνεσες θεία;
Αισθάνθηκες προδωμένη; Ήσουν.
Μήπως και λίγη;
Αυτό όχι.

Απέρριψες ,άραγε, κάθε πρόταση γι αυτό;
Χάρισες εκεί την καρδιά σου ανεπιστρεπτί;

"Πες μου,κορίτσι μου,γιατί δεν πήρες κανένα τους; Τόσοι και τόσοι σε ζήτησαν."

Αχ Φανούλα...
Νόμιζα θα μαι πάντα είκοσι !




Μες στη ζάλη των φαρμάκων σου
δεν είδες, μάλλον , το πρόσωπο της νοσοκόμας
που κοιτούσε έκπληκτη τη φωτογραφία των είκοσι χρόνων σου

"Άντε να πιστέψεις τώρα

πως αυτός ο άνθρωπος που βλέπεις στο άσπρο κρεβάτι
είναι ίδιος με αυτόν της φωτογραφίας"



Θα άλλαζες τίποτα, θεία;

 Ποιός ξέρει.
Και τι σημασία έχει;
Κανείς δε μένει είκοσι για πάντα.
Μακάρι να σου το έλεγε τότε κάποιος αυτό.
Θα είχες έναν άνθρωπο να σε προσέχει
θα σου έλεγε να πας αμέσως στο γιατρό
κι όχι με δύο χρόνια καθυστέρηση.

Θα ήσουν, ίσως, εδώ τώρα.
Υγιής.
Έφυγες τελικά.
Και νιώθω τόση ανακούφιση για σένα
Τέρμα τα φάρμακα , τέρμα ο πόνος αλλά και όλα τέρμα.

Αν θα άλλαζες κάτι
πες το σε μένα, τη μελένια σου , όπως με φώναζες.
  Θα φτιάξω μια ιστορία όπως την ήθελες
Θα γράψω τα όνειρά σου και
θα τα διαβάσω μια νύχτα στον ουρανό
Γιατί; Να...
Είναι που θέλω να σε δω για ακόμα μια φορά έτσι.

Χαμογελαστή

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Πες μου την αλήθεια !

Αλήθεια.
"Πες μου την αλήθεια".
 Ποτέ   "πες μου την αλήθεια σου".

Είναι η αλήθεια μία ή πολλές;

Προφανώς,ο ήλιος -για τη συντριπτικη πλειοψηφία αν όχι για όλους- είναι φωτεινός,ανατέλει και δύει ,τα πυκνά σύννεφα φέρνουν βροχή, το μαύρο είναι το πιο σκούρο χρώμα και πάει λέγοντας. Όλα αυτά αποτελούν καθολικές αλήθειες που έχουμε δεχτεί. Κι όταν κάποιος τις αμφισβητεί ,προκαλεί τουλάχιστον την εντύπωση των ανθρώπων, ίσως και τον αποδοκιμασμό ή τη δυσφορία τους.
Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, όταν κάτι γίνεται αντιληπτό από τους περισσότερους με όμοιο τρόπο,βαφτίζεται "αλήθεια". Καλά ως εδώ;
Το αν όντως είναι σωστό δε μπορούμε ποτέ να το ξέρουμε με απόλυτη σιγουριά. Γιατί ως άνθρωποι δεν ξέρουμε τα πάντα. Αλλά εφόσον συμφωνούμε σε κάτι και ίσως το αποδεικνύουμε με τα μέσα που έχουμε, το κάνουμε αλήθεια μας.


Ποιός φταίει; Εγώ ή εσύ; Εκείνος ή άλλος;
Και κάπου εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα.

Ποιός νιώθει περισσότερα, ποιός πληγώθηκε πιο πολύ, ποιός είναι πιο λογικός;
Έλα μου ντε.
Δε μπορώ να ξέρω! Δε μπορείς ούτε εσύ. Ξέρει μόνο εκέινος πως ένιωσε και ακόμα κι αν σου εξηγήσει, πιθανότατα δε θα το καταλάβεις.Όχι γιατι δεν το εξηγεί καλά, ή γιατί δεν είναι ειλικρινής , ούτε γιατί δεν προσπαθεις να τον κατανοήσεις. Απλά γιατί δεν είναι εσύ . Και δεν είσαι αυτός. Το φίλτρο του κόσμου του είναι διαφορετικό από το δικό σου και ίσως δε θα συμφωνήσετε ποτέ.

Αλήθεια δεν είναι πως είναι απαράδεκτο για μια μητέρα να αφήσει το παιδί της; Φυσιολογικό δε μοιάζει που το παιδί μια ζωή θα την κατηγορεί για τις χιλιάδες φορές που τη χρειάστηκε και δεν ήταν εκέι; Που πληγωνόταν κάθε φορά που εβλεπε τους φίλους του με τις μαμάδες τους; Σίγουρα! Δεν αντιλέγω και το σέβομαι.
Αλλά ρώτησε κανείς τί μπορεί να νιώθει αυτή η μάνα ; Γιατί αναγκάστηκε να αφήσει κάτι που με δυσκολία έφερε στον κόσμο; Κάτι που κουβαλούσε καιρο και είχε δεθεί ως το τελευταίο κύτταρο μαζί του; Κάτι που σκέφτεται πάντα αλλά δειλιάζει να αγγίξει γιατί φοβάται την απόρριψη; 

Δεν τη δικαιολογώ ούτε θεωρώ πως έπραξε σωστά. Απλώς προσπαθώ να κατανοήσω τον κόσμο της. Γιατί είναι σίγουρα διαφορετικός απ' αυτον που βλέπεις και μπορείς να αντιληφθείς εσύ.

Λυπάμαι, αλλά δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Έτσι ή αλλιώς. Μπορεί να μην αποτελεί καν αλήθεια η προφανής πρόταση " Η γυναίκα άφησε το παιδί της". Γιατί μπορεί να την ανάγκασαν να το στερηθεί. Έχει διαφορά. Στα κίνητρα, τα συναισθήματα, τις συνέπειες.

Χιλιάδες περιπτώσεις μπορώ να σκεφτώ ,όπου η αλήθεια δεν ήταν μία. Ήταν όσες και οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούσαν. Μου φαίνεται, πως όταν η συζήτηση αφορά όντα με βούληση και νόηση , είναι υπερβολικά δύσκολο να γίνει κάτι από όλους αποδεκτό. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν με ενοχλεί. Γιατί έχω αποδεχτεί πως δε μπορώ να αναγκάσω κάποιον να μεταλλαχτεί για να χωρέσει σε ένα καβούκι που εγώ ονομάζω αλήθεια.

Μπορεί να μη του κάνει βρε αδερφέ. Να μην είναι στα μέτρα του. Πώς να το κάνουμε; Με το ζόρι να δεις τα πράγματα όπως εγώ;

Τώρα θα μου πεις και πώς θα συμβιώσουμε όλοι εμείς οι διαφορετικοί κόσμοι;
Νομίζω πως γι αυτό εφευρέθηκαν η κατανόηση, η ανιδιοτέλεια ,η αποδοχή.
"Δεν σε καταλαβαίνω, μου φαίνεται παράλογο να αισθάνεσαι έτσι. Ωστόσο,δέχομαι την οπτική σου και προσπαθώ να φερθώ ανάλογα. Γιατί με ενδιαφέρεις πιο πολύ από το να έχω δίκιο" .

Αυτό που θέλω να πω είναι πως καλά κάνεις και πιστεύεις ό,τι πιστεύεις . Όμως, πέρα απ το κεφαλάκι σου , υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που έχουν τη δική τους άποψη ,τη δική τους αλήθεια για την ιστορία σας. Άκου τη κι αυτή,δε χάνεις κάτι. Ίσα ίσα,μπορεί να καταλάβεις ότι άδικα στεναχωριόσουν που η Ειρήνη δεν ήρθε στο πάρτυ σου. Ήταν απλώς άρρωστη! Ο Νίκος δε σου ζήτησε συγγνώμη ενώ έφταιγε γιατί δεν είχε καταλάβει πώς σε έκανε να αισθανθείς.
Απλώς, δώσε μια ευκαιρία για ακρόαση στον άλλον. Μπορεί οι αλήθειες σας να μην είναι τόσο μακριά τελικά. Μπορεί οι εγωισμοί σας να μεγάλωναν τόσο καιρό την απόσταση.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Eίμαι κι εγώ παιδί χωρισμένων γονιών!

Χωρισμός.
Σίγουρα έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους και μαζί μ' αυτούς και μένα.
Και δικαιολογημένα. Γιατί τον βίωσα στη δική μου οικογένεια.

Οι γονείς προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να πάρουν διαζύγιο ή αν θα πρέπει να μείνουν μαζί για τα παιδιά τους.
Η απάντηση για μένα είναι ξεκάθαρη.
Πρώτα απ' όλα , βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως ,σε μια εποχή χωρίς αυτογνωσία ,οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Κάποιες φορές πολύ. Δεν είναι εύκολο να διανύεις τη ζωή σου με κάποιον πέρα απ' τον εαυτό σου (φαντάσου πως ώρες-ώρες ούτε αυτόν δεν αντέχεις!).
Επομένως,είναι φυσιολογικό να διαφωνείς και κάποιες φορές να φωνάζεις ή να κλαις. Το παθαίνουν όλοι. Αν κάποιος δεν το περάσει αυτό ποτέ στη σχέση του, τότε μάλλον αυτή βασίζεται σε ψέματα ή σε απόλυτη αδιαφορία.

Σε περίπτωση που τα όρια έχουν ξεπεραστεί και τα δύο μέλη της σχέσης δεν είναι πλέον ευτυχισμένα,τότε δεν υπάρχει λόγος να μένουν μαζί. Τα παιδιά δε θα γλιτώσουν τον πόνο με αυτή τη λύση, όχι! Γιατί θα ζουν κάθε μέρα την ένταση και την απογοήτευση. Αυτά τα πράγματα τα αισθάνεσαι στην ατμόσφαιρα.Δεν κρύβονται.

Ποιόν να κοροιδέψουν έτσι ; Τον εαυτό τους,τους συντηρητικούς συγγενείς ή τα ίδια τα παιδιά,που διαισθάνονται πολύ περισσότερα απ ' ό,τι οι γονείς μπορούν να φανταστούν;

Γι' αυτό, για μένα, η λύση είναι ο χωρισμός.
Όταν φτάνεις σε αδιέξοδο, ναι μεν ψάχνεις για ένα τρόπο να το αντιμετωπίσεις ,αλλά κάποιες φορές αυτό επιτυγχάνεται μόνο με το να αλλάξεις πορεία.Δεν είναι κακό. Ο ανάγκες και οι επιθυμίες αλλάζουν, όσο κι αν δεν το θέλουμε.

Η δική μου εμπειρία δεν ήταν από τις ακραίες περιπτώσεις αλλά όπως και να 'χει , όλοι πληγωθήκαμε πολύ. Δεν είναι εύκολο να ζεις σε μονογονεική οικογένεια. Δε στερήθηκα ποτέ την παρουσία του πατέρα μου και η σχέση μου είναι πραγματικά πολύ καλή και με τους δύο. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως μου έλειψε η εικόνα της οικογένειάς μου ενωμένης. Και πολύ συχνά έπιανα τον εαυτό μου να πικραίνεται στο άκουσμα μιας φράσης του στυλ : "πήγα με τους γονείς μου για φαγητό" ή " δε μ' αφήνουν οι γονείς μου να έρθω" . Αυτός ο πληθυντικός αριθμός είναι κάτι που στερήθηκα ως ένα βαθμό.
Μα μου δόθηκε η ευκαιρία να ανεξαρτητοποιηθώ,να πάρω πρωτοβουλίες και να εκφράσω τα συναισθήματά μου σε κάθε ένα από τους γονείς μου, κάτι που μας έφερε πιο κοντά.Και ένιωθα πως ήταν κι οι δυο τους πολύ περήφανοι για ό,τι κατάφερα .
Και ίσως να έχει κολλήσει στο μυαλό μου η ιδέα πως είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει ένας γάμος και πως ίσως συμβεί το ίδιο και σε μένα. Αλλά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και έχει ένα μαγικό τρόπο να μας ξαφνιάζει!

Δε ντράπηκα ποτέ για την επιλογή των γονιών μου. Δε βίωσα ρατσισμό ούτε οίκτο.Γιατί ήμουν δυνατή.Και δεν έδωσα τέτοιο δικαίωμα. Βέβαια,κάποια κακοήθη σχόλια υπήρξαν , που ίσως τότε πλήγωσαν την παιδική ψυχή μου, αλλά τί ειρωνεία που η δική μου ανατροφή ήταν μακράν καλύτερη εν τέλει!
Κακές γλώσσες πάντα θα ψιθυρίζουν, αλλά με τον καιρό μαθαίνεις να χαμογελάς για τη μικρότητά τους. Γιατί άνθρωπος χωρίς ανθρωπιά και κατανόηση,δεν αξίζει το χαρακτηρισμό αυτό.

Ε, τι να κάνουμε! Συμβαίνουν αυτά κάθε μέρα. Πλέον.
Γιατί ο εγωισμός και ο ατομικισμός δίνουν ρέστα στις μέρες μας. Κερδίζουν συχνά το παιχνίδι.
Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ανθεκτικοί. Συχνά ,δεν κάνουν υποχωρήσεις. Δεν ξέρουν πως να φερθούν. Το "εγώ" τους έχει πάθει υπερτροφία. Κι όλα αυτά γιατί δεν  έχουν γνωρίσει στην ουσία του αυτό το "εγώ" .
Αυτή είναι η μία εξήγηση. Απ' την άλλη, οι άνθρωποι παλιότερα δε χώριζαν τόσο συχνά γιατί δεν τολμούσαν. Κι αυτό γιατί υπήρχε ένα πανίσχυρο και τεράστιο τέρας, ο "κοινωνικός έλεγχος". Πολύ τον φοβούνταν τότε. Σήμερα, δικαιώματα, ισότητα, ελευθερία αφήνουν στους ίδιους την επιλογή.

Είναι τόσο εκτενές το θέμα, που ο,τι και να πω,θα υπάρχει σίγουρα και κάτι ακόμα να προσθέσουμε!

Πάντως αυτό που ξέρω και θέλω να περάσω και σε άλλα παιδιά σαν και μένα είναι πως δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.
Ναι,είμαι κι εγώ παιδί χωρισμένων γονιών! Αλλά δε μου έλειψαν τα βασικά κι είμαι εδώ και χαμογελάω.Δεν πειράζει. Μέσα στη ζωή είναι.
 Μάζεψε τα κομμάτια σου και τρέξε να ανέβεις πάλι στο τρένο που σ' έριξε . Ίσως να 'χει βάλει στόχο να κρατήσει στις θέσεις VIP αυτούς που σκαρφάλωσαν ξανά τις περισσότερες φορές.
Πού ξέρεις;

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

Σε όλους,δε γίνεται να αρέσουμε.

Είναι αστείο το πόσο διαφορετικός μπορεί να μοιάζεις σε διαφορετικά μάτια. Ο ένας σε θεωρεί αστείο, ο άλλος γλυκό, κάποιος άλλος ευφυή. Κι όμως, δεν είσαι ένα από αυτά. Συνήθως, είσαι όλα. Ένα κράμα όλων αυτών των επιθέτων, των εντυπώσεων που έχεις αφήσει στα άτομα με τα οποία ήρθες σε επαφή. Γιατί ο εαυτός μας έχει πολλές πτυχές. Τόσες που ίσως δε γνωρίζουμε.

Και τώρα θα μου πεις, γιατί στον καθένα να βγάζουμε διαφορετική πτυχή ; Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αλληλεπίδραση. Κι όπως είναι φυσικό, ανάλογα με τον τρόπο που το άλλο άτομο επιδρά πάνω μου , θα συμπεριφερθώ. Σίγουρα ο χαρακτήρας κάποιου είναι ένας και μοναδικός και σπάνια μεταβάλλεται αλλά το ποια πλευρά του βλέπει κανείς, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό απ’ τον ίδιο.  Από το τι ο ίδιος προκαλεί να έρθει στην επιφάνεια του άλλου.

Φαντάσου να είχαμε όλοι την ίδια άποψη για έναν άνθρωπο. Τότε όλοι θα επιλέγαμε τον ίδιο γιατρό, τον ίδιο πολιτικό , τον ίδιο σύντροφο. Όμως, αυτό είναι αδύνατο γιατί έτσι θα εκμηδενιζόταν η δική μας συμμετοχή ως προσωπικότητες  σε αυτή τη σχέση. Δηλαδή, θα ήταν ένα και μόνο το «σωστό» για όλους μας. Ένα το ταιριαστό. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει ληφθεί υπόψη η ηθική μας, η ανατροφή μας κι όλα τα υπόλοιπα που διαμορφώνουν την οπτική μας. Κι εκτός αυτού, δε θα ήταν δυνατή καμία εξέλιξη ,αφού αυτή προκύπτει από τη διαφορετικότητα των πεποιθήσεων.

Πάντως, η πτυχή του εαυτού μας που βλέπει ένας άνθρωπος δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο αλλά και από εμάς. Από το τι θέλουμε ή τολμάμε εμείς να δείξουμε προς τα έξω. Συνεπώς, από τις επιθυμίες μας και την ισχυρότητα της προσωπικότητάς μας.

Από τα παραπάνω γίνεται πιο κατανοητή η άποψη πως δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους. Όχι γιατί δεν είμαστε αρκετοί. Απλώς γιατί εκείνοι δεν έχουν τη δυνατότητα να εκτιμήσουν ό,τι εμείς έχουμε. Τα δικά μας κομμάτια δεν τους κάνουν. Κι είναι εντάξει αυτό. Ποιό κομμάτι παζλ κουμπώνει με όλα; Θα ήταν απάτη! Είχε δίκιο ο Ναπολέων όταν έλεγε πως η αξία ενός ανθρώπου εξαρτάται από τη θέση στην οποία βρίσκεται. Γι αυτό λοιπόν αν είσαι μηδενικό, προτίμησε την μπροστά κι όχι την πίσω πλευρά του 1 (μπροστά πλευρά= άτομο Χ , πίσω πλευρά= άτομο Ψ).

Το θέμα είναι να διαλέξεις εκείνον τον άνθρωπο που θα αγκαλιάσει και θα αποδεχτεί κάθε πτυχή σου. Εκείνον με τον οποίο κι εσύ αισθάνεσαι πως μπορείς να μοιραστείς τα γυάλινα ή σκοτεινά σημεία σου. Εκείνος θα είναι η ευτυχία σου.

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

   Έξι χρόνια πριν γνώρισα ένα μέρος αλλιώτικο απ' αυτά που είχα συνηθίσει. Χωρίς να καταλάβω πώς, το είχα ερωτευτεί. Από τότε η καρδιά μου όλο εκεί τραβάει.

 Εκ πρώτης όψεως , είναι ακόμη ένα δείγμα ομορφιάς της Ελλάδας.
Θάλασσα περιτριγυρισμένη από βουνά. Κρύα, του Ιονίου. Καθαρή. Με βράχια που έχουν ονόματα.Ο Λύκος,το αγαπημένο μου.

Κάστρα.Τα περπατάς και αισθάνεσαι τον αέρα που ανάσαινε ο Αλί Πασάς.Σκαλιά πολλά. Ανηφόρες, κατηφόρες. Βλάστηση.

Πανέμορφα μαγαζάκια.Πολύχρωμα.Προσεγμένα. Λεπτοδουλεμένα διακοσμητικά και αναμνηστικά.Πέτρινες λεπτομέρειες.

Το μπόντε.



  Χαρακτηριστικό της περιοχής ; Ο τουρισμός. Εκατοντάδες ξένοι. Οι περισσότεροι Σκανδιναβοί. Προτιμούν και ξανά προτιμούν το μαγευτικό μέρος και δεν απορώ γιατί.
Οι κάτοικοι,φυσικά,στην πλειονότητά τους είναι ιδιοκτήτες μαγαζιών, είτε αυτά είναι ταβέρνες ,καφετέριες και μπαρ είτε μαγαζιά με σουβενίρ. Τα περισσότερα παιδιά, μάλιστα, εργάζονται στο μαγαζί της οικογένειάς τους ή σε κάποιου γνωστού.
Είναι ,επίσης, αυτονόητο, ότι προς χάριν διατήρησης του τουρισμού οι ντόπιοι είναι φιλικοί, κοινωνικοί και έχουν τη δυνατότητα να συνεννοούνται με τους ξένους στα αγγλικά .
Ξένοι και μόνιμοι κάτοικοι συχνά διασκεδάζουν μαζί τα βράδια σε τοπικά κλαμπάκια,καθώς η νυχτερινή ζωή είναι ιδιαίτερα έντονη. Είναι γεγονός, άλλωστε, πως ο συγκεκριμένος τόπος έχει γίνει αιτία πολλών γάμων μεταξύ αλλοεθνών αλλά και πολλών απιστιών επίσης!




Οι κάτοικοι αλλιώτικοι κι αυτοί. Με λιγότερο άγχος από εμάς τους αστούς. Ανέμελοι,δροσεροί. Λες και στις φλέβες τους κυλάει αλάτι αντί για αίμα. Καθώς τους περιεργάζομαι,συνειδητοποιώ πως οι περισσότεροι είναι ανοιχτόχρωμοι. Ίσως κάνω και λάθος. Αλλά είναι όλοι τους τόσο όμορφοι ! Σαν να βγήκαν από παραμύθι.

Αστικά λεωφορεία δεν υπάρχουν,αφού δεν υφίσταται άστυ. Με μηχανάκια κυκλοφορούν οι νέοι που μένουν στα κοντινά χωριά. Κι αν ανεβείς σε κάποιο από αυτά, το αισθάνεσαι. Στο φεγγάρι σε πηγαίνουν.  Κι ο αέρας που σε χτυπάει,αφήνει χρυσόσκονη στο διάβα του.

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Αντικατοπτρισμός

Πώς μερικές φορές η θάλασσα μοιάζει μόνο θάλασσα
νερό
Κι άλλες, κόσμοι ολόκληροι στα αδηφάγα μάτια της καθρεφτίζονται.

Άλλοτε βλέπεις μόνο τις χαρούμενες διακοπές του καλοκαιριού
άμμος,γέλια,ηρεμία
Άλλοτε όλη τη δυστυχία και τα χυμένα δάκρυα γυναικών που περίμεναν
βροχή,κραυγές,σωσίβια,μεθυσμένα κύματα

Το απόλυτο σκηνικό ζωής και θανάτου.
Είναι η θάλασσα καλή ή κακή;



Είναι οι άνθρωποι καλοί ή κακοί;
Δέχομαι πως μπορούν να είναι και τα δύο.

Άλλοτε βλέπεις έναν άνθρωπο δικό σου που σου χαμογελά
γαλήνη,ανακούφιση,αγάπη
Άλλοτε κάποιον που απαιτεί και δε θέλει να καταλάβει
απογοήτευση,απόγνωση,θυμός,ανησυχία

Πώς μερικές φορές οι άνθρωποι μοιάζουν μόνο άνθρωποι
νερό
Κι άλλες, τέρατα καλά και κακά στα μύχιά τους αλληλοεξοντώνονται.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Πανελλήνιες 2015

 Και οι πανελλήνιες έχουν επίσημα τελειώσει.

    Κοιτάζοντας πίσω,μέχρι δύο μήνες πριν,όλα ήταν υπό έλεγχο.
Το διάβασμά μου φυσιολογικό,αποδοτικό, ακόμα και ευχάριστο. Ελάχιστες φορές το αντιμετώπισα ως υποχρέωση και μου άρεσε να μαθαίνω πράγματα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Οπότε, όλα καλά. Δεν έκανα τίποτα διαφορετικό ή εξωπραγματικό. Διάβαζα απλώς, όπως πάντα. Περισσότερο φυσικά, χωρίς πολλές εξόδους ή χρόνο για άλλα πράγματα, αλλά ήταν απολύτως υποφερτό.

    Μετά το Πάσχα, για λόγο που δεν μπορούσα να καταλάβω, το διάβασμα έγινε κάτι όχι ανεπιθύμητο αλλά κάτι μη δυνατό. Έπιανα τα βιβλία μου στα χέρια, σελίδες που είχα τόσο πολύ διαβάσει και ήθελα να κλάψω. Χοροπηδούσαν τα γράμματα μέσα στο κεφάλι μου,δεν επικοινωνούσα φυσιολογικά. Είχα νεύρα, έτρεμα,η καρδιά μου πάντα σε εγρήγορση, δε μπορούσα να κοιμηθώ, να φάω. Πόσο μάλλον να διαβάσω!

   Στην πραγματικότητα, αυτό άρχισε να συμβαίνει από τη μέρα που μάλωσα με το μπαμπά μου. Δε μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου το βράδυ(δεν ξέρω αν οφείλεται στον καβγά).Είχα πάρα πολλές άσχημες σκέψεις μέσα μου,τις οποίες δε μπορούσα να αποβάλλω : Δεν κοιμάμαι, άρα αύριο θα είμαι κουρασμένη,δε θα διαβάσω όσο πρέπει, η επανάληψή μου θα είναι ελλιπής, δε θα γράψω καλά,δε θα περάσω ,θα αποτύχω και θα αισθανθώ άχρηστη! Και οδηγούσα τον εαυτό μου πάντα σε αδιέξοδο ταυτίζοντας την αποτυχία στις πανελλήνιες με ανικανότητα.
   Την επόμενη μέρα δύσκολο να αποδώσω στο απαιτητικό πρόγραμμα και κάπως έτσι άρχισε το άγχος. Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκα στις 5 ,το παραεπόμενο στις 3 και είχα ήδη εξαντλήσει αρκετά τον εαυτό μου. Όχι τόσο γιατί κοιμόμουν λίγες ώρες,αλλά γιατί φόρτωνα τον οργανισμό μου με ό,τι αρνητικό υπήρχε. Αυτοσαμποτάζ.

  " Δε διάβασες όσο θα έπρεπε, κοιμόσουν κανονικά και ελάχιστα ξενύχτησες, έβγαινες και έξω μερικές φορές! Τώρα θα τα πληρώσεις όλα αυτά " , μου έλεγα και με πατούσα κάτω.
Ο πιο αυστηρός κριτής ήμουν εγώ κι όσο και να προσπαθούσαν οι δικοί μου να με συνεφέρουν, είχα τόσο πείσμα που ήταν αδύνατο.  Σαν να ήθελα να με τιμωρήσω για οτιδήποτε κακό είχα κάνει στη ζωή μου. Σαν να μην καταλάβαινα πως είμαι κι εγώ άνθρωπος και ,όπως όλοι, έχω κάνει πράγματα για τα οποία δεν αισθάνομαι περήφανη. Όλα όσα έχω μέχρι τώρα καταφέρει, απλώς δεν ήταν αρκετά για να με κάνουν να ορθοποδήσω.

   Μίλησα με ψυχολόγο . Αφού, όμως,ήταν κάτι που εγώ προκαλούσα στον εαυτό μου( γνωρίζοντας κι η ίδια πως ήταν καθαρά αυθυποβολή!) και αφού ήμουν τόσο πεισματάρα ώστε να ακούσω οποιονδήποτε, αυτό συνεχίστηκε. Γιατί ήθελα να συνεχιστεί. Κι ήταν τρεις βδομάδες πριν τις πανελλήνιες. Είχα αδυνατίσει. Πίστευα πως τελείωσε, δεν υπάρχει ελπίδα επιστροφής. Ωθούσα τον εαυτό μου στην αποτυχία από φόβο μη με βρει αυτή απροετοίμαστη!

   Μέσα στη χρονιά έκανα ομοιοπαθητική γιατί δυσκολευόμουν λιγάκι να κοιμηθώ. Με είχα βοηθήσει πραγματικά πολύ.Γι αυτό, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε πάλι στον ίδιο γιατρό για το πρόβλημα που είχε εμφανιστεί. Άφησα και την προσπάθεια να διαβάσω για 2 μέρες,ώστε να ξεμπλοκάρω. Μετά από αυτές και αφού τα χάπια έδρασαν, ήμουν και πάλι εγώ! Επέστρεψα και ήθελα τόσο να διαβάσω. Άρχισα σιγά σιγά , σταθερά. Και επανήλθα εντελώς. Ξαναέπαθα την κρίση άλλη μια ή δύο φορές αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά σε εκείνα που είχαν περάσει! Πήγα στις πανελλήνιες, έγραψα και όλως περιέργως, είμαι ευχαριστημένη! Και αισιόδοξη. Κατάφερα να βγω από μια κατάσταση που με τρέλαινε. Και εμένα και τους δικούς μου ,που με έβλεπαν να υποφέρω. Έγραψα αυτά που ήξερα και μάντεψε! Ήταν αρκετά. Ήμουν καλά προετοιμασμένη και μια-δύο βδομάδες δεν με πήγαν όσο πίσω νόμιζα.

  Τι κατάλαβα μέσα από όλο αυτό;
Πρώτον, έχεις τόσο μεγάλη επιρροή στον εαυτό σου! Αν του φέρεσαι καλά, θα αποδίδεις. Αν όχι, μπορείς να σε σπρώξεις τόοοσο χαμηλά όσο δε μπορεί κανένας άλλος πέραν του εαυτού σου. Είσαι ό,τι νιώθεις. Εσύ. Κι όχι κάποιος άλλος. Σε διαμορφώνεις και σε κινείς.

Δεύτερον, ακόμη κι αν η απόφαση να γίνεις καλά είναι δική σου και η προσπάθεια το ίδιο, είναι πολύ καλό να έχεις δίπλα σου τα σωστά άτομα. Που θα καταλάβουν, θα υπομείνουν. Γιατί ξέρουν πως κι οι ίδιοι έπεσαν κάποτε κι ήταν κάποιος εκεί να βοηθήσει. Εγώ, για παράδειγμα, χωρίς τη μαμά μου ( κυρίως) δε νομίζω να ήμουν τώρα εδώ. Της χρωστάω τόσα πολλά γι αυτά που έκανε και δε θα ξεχάσω ποτέ τη δύναμη που άντλησα από αυτή. Ήταν δυνατή για μένα ,όταν εγώ δε μπορούσα. Έπεσε κι αυτή μαζί μου, γιατί δεν είναι εύκολο να βλέπεις το παιδί σου να πονάει τόσο, αλλά κατάφερε να  με πάρει πάνω μαζί της. Και τη θαυμάζω για όλα αυτά. Ήταν και είναι ο ήρωάς μου και θα επανορθώσω.

Τρίτον,μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να ζητήσεις βοήθεια. Δεν είναι κακό αν πέσεις, ξέρεις. Είναι απολύτως ανθρώπινο και φυσιολογικό. Δεν είσαι ρομπότ.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν  να σε βοηθήσουν. Και εσύ θα είσαι ο ανόητος, αν δε ζητήσεις τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Τόσο απλό.

Τέταρτον, στις πανελλήνιες θα κοιτάς μόνο τη δουλειά σου. Φίλοι, συμμαθητές,γνωστοί μπορεί να σε νιώθουν ανταγωνιστή κι όχι συνοδοιπόρο σε ένα αγώνα. Δε μπορείς να ξέρεις τις προθέσεις τους , επομένως το πρόγραμμά σου το βγάζεις εσύ και κάνεις ό,τι μπορείς χωρίς να συγκρίνεσαι. Μου το έλεγαν να κλείσω τα αυτιά μου φέτος αλλά κάθε τελειομανής θέλει να προπορεύεται! Μην κάνεις το ίδιο λάθος. Το μόνο άνθρωπο που πρέπει να ξεπεράσεις είναι τον εαυτό σου. Φτάσε όσο ΕΣΥ πας!

Πέμπτον και τελευταίο, είσαι εδώ γιατί θες να είσαι . Δε σου το επέβαλλε κανείς ( αν είσαι χωρίς τη θέλησή σου, άλλαξε δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη).
Ο αγώνας είναι δικός σου , όχι των γονιών σου, των συγγενών ή του περίγυρου γενικότερα, δικός σου. Εσύ θα διαβάσεις, εσύ θα πετύχεις, εσύ θα κάνεις το επάγγελμα που επέλεξες ,εσύ θα είσαι ή όχι ευτυχισμένος! Δε χωράνε επιβολές σε τέτοια κρίσιμα θέματα. Μόνο εσύ ξέρεις τι θες να είσαι και τι όχι. Διαλέγεις το σωστό δρόμο και τον ακολουθείς χωρίς να πιέζεις υπερβολικά τον εαυτό σου. Είναι μακρύς αλλά έχει τέλος! Και θα το φτάσεις μόνο αν το θες.

  Οι πανελλήνιες ως διαδικασία είναι κάτι τυπικό. Την αξία σου την έχεις δείξει και θα τη δείχνεις και μετά από αυτές.

Δουλειά προηγούμενων χρόνων+σωστές επιλογές + πρόγραμμα + διάβασμα = επιτυχία


Τύχη και δύναμη στο δικό σου αγώνα!



Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Είναι αλήθεια. Η τραγική μέρα των Πανελληνίων έχει φτάσει.

Χτες ,17 Μαίου, έγινα 18. Τέρμα τα ψέματα κι επίσημα. Δεν είμαι παιδί πια. Έχω ευθύνες.
Κι όσο κι αν κάποιες φορές με αγχώνει, νιώθω ,επίσης, πως θέλω να το περάσω κι αυτό.

Διάβασα μέχρι τις 3 το μεσημέρι. Πήγα φροντηστήριο. Πήγα να ανάψω ένα κεράκι. Γύρισα σπίτι. Διάβασα λίγο ακόμα, τα 'κλεισα.
Χόρεψα. Όχι πολύ,αλλά χόρεψα. Και με τις κινήσεις μου έκλαιγα, γελούσα, αισθανόμουν περήφανη, αγχωμένη και πάνω απ' όλα ήμουν εγώ.
Βγήκα έξω. Απογοητευτική μέρα γενεθλίων, αλλά είναι κι αυτά στο πρόγραμμα.Όντας πλέον ενήλικας(!) , το αντιμετώπισα όσο καλύτερα μπορούσα. Ήμουν με άτομα που με αγαπούν και αγαπάω. Γέλασα( Ναι,λοιπόν,υπάρχει γέλιο πριν τις Πανελλήνιες).
Στις 11 γύρισα σπίτι, 11 : 30 ξάπλωσα.
1:30 πρέπει να κοιμήθηκα.
7:00 επιθυμητή ώρα αφύπνισης.
6:30 πραγματική.

Τίποτα τραγικό δε συνέβη, συνειδητοποιώ. Η Γη είναι ακόμα στη θέση της, το ίδιο κι ο ήλιος που βλέπω απ' τη βεράντα μου.
Πλένοντας τα δόντια μου, αναγούλα. Εμετός.
Τυπικά, εγώ. Δε με φόβισε. Με ξέρω. Φυσιολογική μου αντίδραση και τέλος.

Και να 'μαι.
Σε λιγότερο από δύο ώρες τα θέματα θα 'να μπροστά μου.

Ίσως όταν γυρίσω σπίτι θα κλαίω ή θα είμαι συγκρατημένη ή ευχαριστημένη ως ένα βαθμό.
Δεν έχω ιδέα. Θέλω να γράψω καλά, αυτό είναι αυτονόητο.
Κανείς δεν ξέρει και συμβουλές του στυλ " ο,τι είναι να γίνει,θα γίνει" , δεν με ικανοποιούν.
Δεν είναι γραμμένα κάπου, είναι στο χέρι μου (κυρίως).
Επομένως ο,τι είναι να γίνει, θα γίνει έτσι γιατί εγώ θα το κάνω με τον τρόπο αυτό.
Τόσο απλό και απαιτητικό και πραγματικό.
Δεν είναι ώρα για αυταπάτες.

Φοβάμαι, αγχώνομαι αλλά δεν πεθαίνω. Κοίτα! Είμαι ακόμα ζωντανή . Αναπνέω ( ξέρεις,κανονικά).

Ίσως σήμερα είναι η  μέρα που θα τα καταφέρω.
 Ίσως είναι η μέρα που θα πρέπει να δεχτώ, να προχωρήσω.

Πολύ ανθρώπινα όλα αυτά , έτσι;

Είναι οκ. Απλώς μια τυπική διαδικασία.
Το τι είμαι το ξέρω και το ξέρουν κι άλλοι.
Και θα είμαι αυτή ακόμη κι αν πατώσω.
Και θα είμαι ακόμη καλύτερη αν ανέβω πάλι στην κορυφή.

Πολύ ανθρώπινα κι αυτά , έτσι;

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Χαμογελαστή ||

 Λες και ρούφηξε κανείς όλο το λίπος από μέσα της.
Ίχνος δεν υπάρχει. Τόση λίγη ζωή έχει απομείνει επίσης.

Παραμιλά. Κλαίει. Φωνάζει ή πονάει βουβά.
Σαν να της τρώνε τη σάρκα άγρια θηρία,λέει.
Μπορείς να φανταστείς τέτοιο πόνο;
Καθημερινά;

Ποιος τον αξίζει;

Πάλι εδώ μέσα θα με αφήσετε, λέει
Κι ακούω το παράπονο σε κάθε ανάσα της.
Την απόγνωση,την απελπισία.
Ποιος να την κάνει καλά τώρα;

Ποιος μπορεί;

"Βαρύς γίνεται ο άνθρωπος πολύ
Σαν σίδερο" ,ακούω μια κυρία να μας λέει.

"Αν δε βάλει μόνος του δύναμη,δε γίνεται τίποτα".
Να μη μπορείς ούτε τον εαυτό σου να κρατήσεις...
Να εξαρτάσαι κάθε λεπτό.

Μεγάλη δόση μορφίνης, λένε, της δώσανε.
Τότε γιατί να πονάει ακόμα;
Και να υποφέρει και να ζει μέσα στις παραισθήσεις.

Δε μπορώ να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της.
Κι η αλήθεια είναι, φοβάμαι και στη σκέψη.

Ουρλιάζει τα βράδια και παρακαλά για λίγο νερό, χύνει τα μπουκάλια, δαγκώνει το νυχτικό της και καταριέται.

Δεν της αξίζει τόση τραγωδία.

Προσεύχομαι να πάψει πλέον να της τρώει τη ζωή.

Θέλω κάποιον να σκοτώσει ,επιτέλους, τα θηρία.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Χαμογελαστή

Νεαρά κοπέλα ήταν όμορφη, πολύ.
Μαύρα μαλλιά
κατάμαυρα και χείλη κόκκινα,φουσκωτά.
Χαμόγελα παντού και φωνές
Λουλούδια στα μαλλιά της,θυμάμαι
σε μια παλιά φωτογραφία.

Μόνη στο σπίτι γυρνούσε, μόνη τις γάτες της τάιζε
Πόσοι να την είχαν,άραγε, ζητήσει σε γάμο;
Και γιατί να αρνήθηκε να μοιραστεί τη ζωή της;
Από υπεροψία,άραγε
ή από την παραμυθένια εντύπωση αιώνιων νιάτων;


Αχ να την έβλεπες τώρα.
Πιάνεται η ψυχή μου.
Με το άσπρο νυχτικό
και τα ανακατωμένα,πασπαλισμένα με άχνη μαλλιά.
Κλαίει κι ο οδύρεται μέρα νύχτα για το κακό
που τη βρήκε

Όλη η γειτονιά μπορεί ν ακούσει τον πόνο της

Να τραγουδούν,άραγε, γι αυτό θλιβερά τα πουλιά;
Ήταν, άλλωστε, και σ αυτά
πολύ αγαπητή.



Ο όγκος έχει παντού εξαπλωθεί.
Θαρρείς,την τρώει ζωντανή.
Καταραμένη αρρώστια.

Την ακούω που θέλει να φύγει
και παρακαλά.
Θα βρει,άραγε, εκεί τη λύτρωση που ζητά;

Ποιος ξέρει να της πει;

Κι όμως, ένα περίεργο πράγμα
Σαν περνά λιγάκι ο πόνος
από τα μύρια φάρμακα
και για λίγο την ανάσα της βρίσκει
πώς παλιές εποχές αναπολεί..
και το βλέμμα της χάνεται σε σβησμένους κόσμους
και το χαμόγελο της ακέραιο και πάλι

Πόσο θαυμάζω κάτι τέτοιους ανθρώπους
σαν και τη γυναίκα αυτή
την αιώνια όμορφη και λαμπερή και δυνατή.

Πόσο θα θελα να σταματούσα, γι αυτήν, το χρόνο
σ αυτές της στιγμές που στρέφει το βλέμμα
μακριά απ' το θάνατο.
Και να την πάγωνα εκεί
Χαμογελαστή.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Τι κάναμε λάθος;

    Τέλη Ιανουαρίου εξελέγη η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας. Από τότε, όλοι οι Έλληνες (εκτός των αδιάφορων και των δίχως ελπίδα ψεκασμένων) παρακολουθούν με αγωνία τις ενέργειές της. Πώς,άραγε, θα εξελιχτούν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, τι σχολίασε ο κ.Βαρουφάκης (το όνομα του οποίου συναντώ πλέον συχνότερα απ' ότι αυτό του Τσίπρα) ;
Η Ελλάδα αναμένει.

   Προσωπικά, όπως ,φαντάζομαι,  και άλλοι συνομήλικοί μου ,δεν έχω καταλάβει πλήρως το σχέδιο της νέας κυβέρνησης (ξεκινώντας από τη βάση πως υπάρχει τέτοιο.)
Και όχι μόνο το σχέδιο αυτής της κυβέρνησης , αλλά και των προηγούμενων. Λέμε ότι προσπαθούμε να καλύψουμε ένα χρέος . Λέμε ότι προσπαθούμε να βγούμε από την κρίση που εδώ και κάποια χρόνια μας ταλαιπωρεί. Γιατί, όμως, φτάσαμε σε αυτή την "προσπάθεια" ; Τι πήγε στραβά;

 Αλλά ας το πάρω αλλιώς.
 Άντε και το καλύψαμε το χρέος και βγήκαμε από την οικονομική κρίση. Ήρθε, πες, η θεά Αθηνά και καθάρισε για πάρτη μας! Έτσι γιατί μας συμπονάει και πιστεύει σε εμάς.

Ε και;

Ποιος είπε πως το πρόβλημά μας είναι το ποσό που οφείλουμε;

Αμ δε!

   Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα στον καθένα από εμάς και συγκεκριμένα πάνω πάνω και στο κέντρο. Πίσω απ' τα μάτια ,ανάμεσα απ' τα μαλλιά ( το περουκίνι, τη φαλάκρα τέλος πάντων..) , μέσα στο σκληρό καβούκι. Εγκέφαλος, φίλοι μου! Η αφετηρία των πάντων.

    Έχει εκεί σκαλώσει μια ιδέα τώρα τελευταία.Μας την πούλησε για διασκέδαση και πολύ φτηνά μια περιπλανώμενη παραμυθατζού. Ευτυχία, λέει , είναι ό,τι φας κι ο,τι πιεις.
Γιατί μια ζωή την έχουμε κι αν δεν εξαντλήσουμε οτιδήποτε καταναλώνεται... δε λέει ρε συ!

    Φταίει τώρα  μόνο η κυβέρνηση ( η νυν, η πρώην , η μελλοντική) για την κατάστασή μας ,αν εμείς είμαστε ντουγάνια; Και αγοράζουμε ιδέες από περιπλανώμενες παραμυθατζούδες όπως η τηλεόραση τούρκικα σήριαλ;  Ε , πολύ λυπάμαι, αλλά τη φορά αυτή, δε μπορούμε να επιρρίψουμε την ευθύνη ούτε στην εκάστοτε κυβέρνηση ( όχι πως αυτή πρέπει να βγάλει την ουρά της απ' έξω), ούτε σε ένα σύστημα, ούτε σε τίποτα.
Me, myself and I , λέγεται!
Τουτέστιν,ο καθένας ας κοιτάξει τα χάλια του. Που έχει ένα σπίτι στην Αθήνα, ένα εξοχικό, 3 αυτοκίνητα και κάθε βδομάδα πάει για ένα beaute , έτσι , για τη φρεσκαδούρα! Τρομάρα μας, λέω εγώ.

   Πρόβλημα με τον εαυτό μας έχουμε. Κι είναι παλιοπράγμα αυτό . Γιατί δημιουργεί προβλήματα και σε κάθε άλλη σχέση μας ή συναλλαγή. Είναι η λογική του "χώρισα , οπότε ας ξοδέψω την πιστωτική του μπαμπά σε ό,τι σαχλαμάρα μου πλασάρουν και όταν γυρίσω με το καλό στο σπίτι θα φάω κι ένα κιλό παγωτό" !

   Αυτό που θέλω να πω  είναι πως τα κενά , τα αδιέξοδα, οι αγωνίες δεν καλύπτονται με τίποτα απτό. Είναι πολύ πιο περίπλοκο. Κι επειδή ακριβώς η λύση δεν είναι απλή κι εμείς έχουμε συνηθίσει σε μασημένο φαγητό, επιλέγουμε ένα ακόμη περισσότερο μασημένο!
Η συνήθεια βλέπεις...
Γιατί, όπως έχει λεχθεί, " έξις δευτέρα φύσις" . Κι έχουμε γίνει όλοι κινούμενα γαριδάκια,βίλες,παππούτσια και άλλα ωραία υλικά πράγματα,αφού πλέον αυτά απασχολούν και καλύπτουν -εν αγνοία μας κάποτε- τεράστιο μέρος του εαυτού μας.
Κι είναι απαράδεκτο αυτό γιατί δεν περιέχει ούτε μισή από την ομορφιά που μπορεί να μας προσφέρει η ζωή μας.

   Καταλήγω, κάθε φορά που το σκέφτομαι, πως ΔΥΣΤΥΧΩΣ το πρόβλημά μας δεν είναι το χρέος. Είναι το γιατί παίρνουμε το δάνειο. Το γιατί σταματήσαμε να επικοινωνούμε και έχουμε τόσο επικεντρωθεί σε μια άσπρη οθόνη και σε ένα κουβά μερέντα.

   Γιατί,καλοί μου φίλοι, είναι δύσκολο να φέρεσαι σαν άνθρωπος στους άλλους ανθρώπους. Είναι ευκολότερο δε να τη βρίσκεις με τα υλικά αγαθά!Αυτά δεν παραπονιούνται κι έχεις κι εσύ το κεφάλι σου ήσυχο. Ναι, αλλά να που καταλήξαμε!

   Και αυτό που έχω να προτείνω(γιατί έμαθα πως η αμφισβήτηση από μόνη της είναι άκαρπη) είναι η μόρφωση, η παιδεία,η  διεύρυνση πνευματικών οριζόντων. Εκεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρέπει να επικεντρωθεί η νέα πολιτική ηγεσία.
Να καλλιεργήσει το μυαλό γιατί αυτό είναι που μας κυβερνά και μας κατευθύνει.
Διαφορετικά, ας προετοιμαστούμε για μελλοντικά δάνεια, χρέη , κρίσεις και κλάψες...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Το παλιό αρχοντικό

Οι δαντελένιες θύρες,
Τα κόκκινα κλήματα.
Κι ο αγέρας ο αυταρχικός.

Το παλιό αρχοντικό που φύσηξαν στη μνήμη μου,επαναστάτησε.
Έβγαλε πόδια και με κυνηγά. "Στάσου!" ,μου φωνάζει,και κάτι άλλα μισόλογα.
Δεν καταλαβαίνω. Τι γλώσσα είναι αυτή;

Ανοίγει διάπλατα τις δαντελένιες θύρες και "Έμπα μέσα" μου λέει.
Μα δε θέλω.
Ο αγέρας εναντίον μου. Με τραβά προς τα μέσα.
Γιατί δεν έφαγα εκείνο το τελευταίο κομμάτι καρυδόπιτας;
Σαν πούπουλο άβουλο με βάζει στα μύχια του αρχοντικού.

Ω! Μα τα κουρτινόξυλα!
Εδώ ήσουν τόσο καιρό; ,αναφωνώ .Κρυφτό θα παίζουμε γιαβρί μου;
Ούτε που μιλάει.
Μονάχα τα έξυπνα ματάκια με περιεργάζονται μ' ένα χαδιάρικο ύφος.

Ελπίδα! ,της φωνάζω προστακτικά. Δεν ήσουν καλό κορίτσι.
Βγες απ' τα συρτάρια. Δεν είναι ώρα να καταχωνιάζεσαι κι εσύ με τη Μελαγχολική Θύμηση.
Εκείνη είναι παρείσακτη κι εσύ απαραίτητη. Βλέπεις τη διαφορά;

Τέρμα το παιχνίδι σας για απόψε. Και για πάντα.
Βγες από δω μέσα,μπρος!
Απορώ με το θράσος σου. Θα σε φυλάκιζα αν μπορούσα, να μην ξανατρυπώσεις ποτέ εδώ μέσα.

Τα έγκατα των ξεχασμένων δε σου πήγαιναν ποτέ.
Τη δουλειά έχεις, μικρό ξωτικό, να παίζεις με τη θύμηση λαθών του παρελθόντος;
Αυτή ανήκει εκεί. Στο παλιό, ξεχασμένο αρχοντικό . Και καλά θα κάνει εκεί να μείνει.
Πως να φιλοξενώ εσένα στο τωρινό μου σπίτι αν πισωγυρίζω συνεχώς να σε μαζεύω από τις αναμνήσεις του παρελθόντος;
Δείξε λίγη κατανόηση. Μου ήταν ήδη πολύ δύσκολο να αγοράσω άλλο σπιτικό.

Μα τι σε τραβάει εκεί καλή μου;
Όλο αράχνες και βατράχια ,γεμάτος ο τόπος.

Πρέπει να βρω το κουράγιο να το καθαρίσω μια μέρα αυτό το σκοτεινό αρχοντικό.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Ο λύκος

Ένας λύκος.
Τόση περιέργεια.
Πρώτη μου φορά έβλεπα κάτι σαν κι αυτόν. Λίγοι στον τόπο που ζω. Στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι υπόλοιποι απλώς ψευτόλυκοι.
Αλλά εκείνος ήταν πράγματι.
Θέλησε να με κάνει να φοβηθώ,δεν ήξερε πόσο μου άρεσε η παρέα "τεράτων". Από παιδί.

Πλησίασε και μούγκρισε λες και θα μ' έκανε να φύγω αυτό. Έτσι νόμιζε εκείνος.
Αυτό ήταν το μόνο που είχε βιώσει.
Αλλά εγώ ξεχώρισα αμέσως πόση καλοσύνη υπήρχε στα λυκίσια μάτια του. Απέραντη!
Ούτε σε άνθρωπο τόση.
Δεν ήταν παρά ένα κακοποιημένο ζώο.
Που χρειαζόταν ό,τι στερήθηκε.
Κάποιον να γιάνει τα σπασμένα κόκκαλα απ' τις μάχες που έδωσε.

Προσφέρθηκα.
Ο εθελοντισμός κυλούσε πάντοτε στο αίμα μου.

Επούλωσα όλες τις πληγές. Έβαλα λάδια και βοτάνια και κάθε λογής γιατρικό. Όλα τα μέσα εξάντλησα. Για κάποιο περίεργο λόγο-που τότε δε γνώριζα-θα έκανα τα πάντα. Τα πάντα για να σταματήσουν να είναι υγρά τα υπέροχα λυκίσια καστανά μάτια του.

Και φαίνεται πως η προσπάθεια μου απέδωσε και όχι μόνο για εκείνον αλλά και για τον εαυτό μου. Γιατί απέκτησα,χωρίς να το ζητήσω, ατέρμονη προστασία. Πάντα και παντού.
Ένας λύκος δεν ξεχνά.
Ακόμη κι όταν μας χώριζαν χιλιόμετρα, ένιωθα την ανάσα του δίπλα μου και με μια κραυγή, ήξερα, πως θα βρισκόταν και πάλι κοντά μου.
Πόσο πιστό πλάσμα. Πόσο ανιδιοτελές και γεμάτο συναισθήματα.
Απ' έξω σαν πάγος. Σκληρός,αλύγιστος.
Ποιος τόλμησε να κοιτάξει παραμέσα;
Ζεστή,ευωδιαστή λάβα. Έτοιμη να ξεχυλίσει αρώματα απ' όλα τα όμορφα συναισθήματα που έκρυβε μέσα του.

Ένιωθα τόσο τυχερή.
Μα
Όσο και να φροντίσεις ένα λύκο, εκείνος πάλι το δάσος θα κοιτάζει...

Μη θυμώσεις μόνο. Είναι η φύση του τέτοια. Να προστατεύει, να αγρυπνεί.
Γι' αυτό μην πληγώνεσαι. Για σένα φροντίζει.
Αν γυρίσει πίσω σε σένα, είναι δικός σου.
Θα μένει πάντα κάπου κοντά για να μη σου λείψει τίποτα.

Είναι γραμμένο στα μάτια του τ' όνομά σου.

Έτσι, εγώ κλείνω τις πληγές του κάθε πρωί
κι εκείνος
κάθε βράδυ τριγυρνά και περιπολεί την περιοχή
 και μαλώνει με τα θεριά και τις μάγισσες του κόσμου
για να μην υπάρξουν ποτέ στο δικό μου σώμα  τέτοιες πληγές.

Είναι μια σχέση εξάρτησης.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Χρώματα

 Εκείνη τη μέρα είχε ένα περίεργο χρώμα η ψυχή μου. Αμφιβάλλω αν την έχω ξαναδεί έτσι. Τρόμαξα! Δε στο κρύβω πως φοβήθηκα. Πολύ.

Την έχω δει χαρούμενη,ζωηρή,πορτοκαλιά και γαλάζια ήρεμη σαν λίμνη. Και κίτρινοπράσινη από τη ζήλια της και απογοητευμένη γκρι. Αλλά εκείνη τη μέρα δεν ήταν τίποτα από αυτά. Τίποτα.

 Της ψιθύρισα : Είσαι καλά;
Απάντηση δεν πήρα. Την ανάσα της μόνο άκουσα. Βαριά,ταλαιπωρημένη,παραπονεμένη. Έκλαιγες; , τη ρώτησα.
"Κοίτα τα μάτια μου" , είπε με απάθεια. "Εξάντλησα όλα τα διαθέσιμα δάκρυα κι είμαι απελπισμένη γι αυτό. Τι θα κάνω τώρα;"
Τα μάτια της ήταν, πράγματι, σαν ποτάμι που στέρεψε. Λες κι είχαν κάνει αποστραγγιστικά έργα την προηγούμενη μέρα.

Μπορώ να κάνω κάτι για σένα; ρώτησα.
"Σταμάτα να νιώθεις έτσι,σε παρακαλώ. Δεν ξέρω αν έχω άλλες αντοχές. Έσβησε το χρώμα μου και φοβάμαι για τη ζωή μου. Να είσαι με άτομα που αγαπάς. Αισθάνομαι λίγο καλύτερα. Λίγο. Ίσα να διατηρώ την ελπίδα μου πως κάποια μέρα θα είσαι καλά και θα γιατρευτώ κι εγώ."

Ντράπηκα.
Δε νοιάστηκα καθόλου για εκείνη, είχε δίκιο. Έπρεπε να σταματήσω να τη φορτώνω. Αν έχανα κι εκείνη, με ποιον θα κοιμόμουν τα βράδια;

Κάνε λίγη υπομονή,την παρηγόρησα. Θα περάσει κι αυτό. Θυμάσαι εκείνη τη φορά που...; Εν τέλει έγινες πάλι ροζ και μενεξεδί, έτσι δεν είναι; Μη μου φοβάσαι. Θα μας βρω ένα καλό γιατρό. Κάποιον που θα θέλει πραγματικά να γίνεις πάλι πολύχρωμη.

Αναστέναξε.
Αντέχεις; ρώτησα.
Λίγο ακόμα να αντέξεις,μικρή μου.
Φτάνω, Στο υπόσχομαι. Βλέπω τα ακουστικά του γιατρού στο πάτωμα.
Λες να έφυγε; Όχι, δε μπορεί. Στις πέντε, είπε, θα με περιμένει.

Να, ακούω τη φωνή του. Φτάνουμε,σφίξε τα δόντια σου. Περνάω το κατώφλι.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Η κασέτα

Δε με νοιάζει.

Δε με νοιάζει τι λες όταν είσαι τόσο μακριά.
Μόνο πες μου μια αλήθεια
Κι ας φτάσει εδώ κουτσή,γερασμένη και ανήμπορη.
Μ' αγαπάς;

Είναι φορές που τίποτε άλλο δε λογαριάζω. Τίποτε,τίποτε.

Όλα εφήμερα προσκυνήματα σε ανύπαρκτους θεούς.
Μα η πίστη δεν κατοικεί εκεί. Αλλά μέσα.
Όλα τ' άλλα είναι μπούρδες.
Για τα μάτια του κόσμου,καρδιά μου.
Για να 'χω κι εγώ να λέω πως
γιατρεύτηκα λιγάκι.

Νόμιζα ξεθώριαζε σιγά σιγά η μορφή σου,μα
εσύ είχες απλώς κρυφτεί.
Πίσω από ένα δέντρο, εκεί,στη λίμνη.

Γιατί;
Δε σου αρέσουν τα παιχνίδια. Τι συνέβη;
Τι παιδιάστικα πράγματα είναι αυτά;
Με κάνεις και γελάω

Όλα αυτά που λες, ξέρεις, δεν είσαι εσύ.
Κασέτα σου βάλανε,ψυχή μου.
Να μιλά κάποιος άλλος. Που δε μας θέλει καλό.

Πήγε 3. Αλλά
ας μην ανησυχώ.
Θα γυρίσεις, είπες.
Δε θυμάμαι καλά; Πες μου

Μα
τελευταία, τίποτα δε λες.
Μόνο η κασέτα πετάει δυο ατάκες και σωπαίνει. Η άτιμη.
Θα της έβγαζα όλα τα σωθικά της να σκάσει επιτέλους.

Μιλάς κι εσύ κάθε τόσο. Μονάχα μια πρόταση.
Και φτάνει αυτή να μου εξασφαλίσει όλο το οξυγόνο της βδομάδας.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015


        Προβληματισμοί Αρετής Παλαιολόγου , φοιτήτριας στην Αθήνα , 2009



   Υποθέτω πως δε μπορείς να θυμώσεις σε κάποιον μόνο και μόνο επειδή δε νιώθει πλέον.
Δε νομίζω να έχεις το δικαίωμα. Έτσι δεν είναι ;
Θα θέλαμε πολλές φορές να πούμε " Δεν μου αρέσει αυτό που μου λες. Δεν το θέλω στην πραγματικότητά μου. Με πονάει και δεν ξέρω πως θα 'πρεπε να αντιδράσω".

Αλλά είτε το θέλουμε, είτε όχι, κάποια στιγμή πρέπει να την κοιτάξουμε τη μισητή -στη συγκεκριμένη περίπτωση- αλήθεια. Όσο κι αν τη φοβόμαστε.
 Κι ίσως να δούμε πως κλαίει κι εκείνη για εμάς,μα δε φταίει αυτή που της φόρεσαν το κίτρινο καπέλο. Το ξέρει πως αυτό το καπέλο δεν σου αρέσει,σε κάνει να κλαις και να χτυπιέσαι  ,σα να πατούν ένα αόρατο κουμπί στο κεφάλι σου που σε κάνει να φέρεσαι τόσο απροσάρμοστα. Μα τα χέρια της είναι δεμένα. Δεν κάνει εκείνη ό,τι θέλει. Τη διαμορφώνουν αυτοί που τη ζουν. Αυτοί επιλέγουν το κίτρινο καπέλο. Κι ας ξέρουν πως σου αρέσει το πράσινο. Το κίτρινο πάει πιο πολύ στην ιδανική δική τους αλήθεια τώρα.

Γιατί στην τελική, είσαι εσύ κι ο εαυτός σου. Τα στηρίγματα ίσως μια μέρα χαθούν, γκρεμιστούν. Αν γκρεμίσεις και τον εαυτό σου, τι θα σου μείνει να πιαστείς ;

Είπαν κάποτε σε μια φίλη : " Θα ήθελα να μπορώ να σε αναγκάσω να με παντρευτείς. Να είσαι πάντα μαζί μου" . 'Ηταν ειλικρινές. Παρά τον εγωισμό που κρύβει, έδειχνε αγάπη.
Έδειχνε μεγάλη επιθυμία για ένα κοινό μέλλον. Πόσο , όμως, αλλάζουν τα σχέδια. Τώρα γίνεται "Δεν μπορώ να ξέρω. Είμαι μόνο 20 χρονών. Θέλω να ζήσω".

Είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Την ουσία των συναισθημάτων θα ήθελα να αγγίξω. Να δω από τι είναι φτιαγμένα. Από νερό που τρέχει και περνά; Από άμμο που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά σου; Από ζεστό,λιωμένο κερί που κάποτε παγώνει;

Γίνεται να πεις δε θέλω να νιώθω άλλο έτσι και να σταματήσεις να το νιώθεις;
Άρα τι; Όλα είναι στο μυαλό; Ή απλώς δεν ήταν αρκετά ώστε να σκαλιστούν και στην καρδιά σου; Γιατί αν είναι γραμμένα εκεί, πολύ φοβάμαι , φίλε, πως η προσπάθειά σου θα αποτύχει. Γιατί το συναίσθημα κάποτε αυτό που τώρα θες να διώξεις , είχε  φτάσει σε τέτοιο σημείο κορεσμού που κέρδισε θέση VIP στο μικρό , ανόητο, κόκκινο πραγματάκι.

Μόνο αν γράψεις κάτι από πάνω θα φύγει. Δε θα το βλέπεις δηλαδή, αλλά αυτό εκεί θα είναι. Η βάση σου. Γιατί η βροχή τα πάνω πάνω θα σβήσει πάλι και θα μείνει εκείνο, το "ξεχασμένο",το πατημένο, τσαλακωμένο κι ανεπιθύμητο.

Εδώ στην Αθήνα έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Τάζουν λαγούς με πετραχήλια και τελικά σκοτώνουν το λαγό. Κι ούτε στιφάδο δε σ' αφήνουν να φας. Και μένεις με την όρεξη, όχι τίποτα άλλο. Σου τρέχουνε τα σάλια για ένα γεύμα που ακυρώθηκε. Μα γιατί το κανονίσαμε τότε, ρε παιδιά; Ήρθα νηστική.
Θα μπορούσα να είχα φάει κάτι στο σπίτι...

Κι αν είσαι αρκετά μάγκας, δώσε μου τα ρέστα. Γιατί εγώ βασίστηκα στο στιφάδο σου και ούτε λεφτά δεν πήρα μαζί μου. Έτσι σου ήρθα.
Αν τα ξόδεψες για κάποιο άλλο γεύμα, τι να σου πω. Τη γλώσσα θα σου κόψω μόνο να μη λες και ξε-λες. Άσχημα τα ξε- λόγια. Πολύ.

Γι' αυτό αποφάσισα κι εγώ να συμβουλεύω τον κόσμο να παίρνει μαζί του ένα δίφραγκο παραπάνω, για να μην καταλήξει ζητιάνος ενός στιφάδου που έχει φαγωθεί.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Η σφαλιάρα

   Τελευταία σκέφτομαι κάτι. Θεωρώ,γενικά, πως η ιστορία είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μάθεις , να καταλάβεις και να παραδειγματιστείς. Τι έχει δείξει , λοιπόν, η ιστορία για μεγάλους συγγραφείς;

   Συχνά, αίτιο της ποιητικής / λυρικής / λογοτεχνικής τους δεινότητας , υπήρξε κάποια ιδιαιτερότητά τους ή κάποιο ατυχές γεγονός που τους στιγμάτισε.

   Τρανταχτό παράδειγμα, ο Καβάφης. Ο άνθρωπος αυτός βίωσε τόσο έντονα το ρατσισμό λόγω της ερωτικής του ιδιαιτερότητας... Φυσικό κι επόμενο ήταν να απογοητευτεί, να απελπιστεί και να ψάξει μέσα του και έξω του.Για απαντήσεις. Για λύτρωση. Για ελπίδα.  Πολλά ποιήματά του μαρτυρούν τη συνειδητοποίηση της τραγικότητας της ζωής, την αίσθηση παρακμής,τα οποία έρχονται συχνά στην επιφάνεια με τη μορφή ειρωνείας. Κι είναι σήμερα αυτός που είναι ( ένας αναγνωρισμένος και ανεπανάληπτος ποιητής). Μου φαίνεται πως ξεχώρισε γιατί ακριβώς ήταν ξεχωριστός, ιδιαίτερος. Κι είναι θαυμάσιο αυτό.

   Ο Βιζηυνός είναι ακόμη ένας άνθρωπος που εμπνεύστηκε, θαρρώ, από τα γεγονότα της ζωής του. Βίωσε μέσα στην οικογένειά του την απόρριψη και την προδοσία (έστω στην παιδική συνείδησή του). Στερήθηκε τη μητρική αγάπη, αισθάνθηκε αδικημένος και ίσως, μόνος. Συναισθήματα προκλήθηκαν. Έγιναν μέσα του συγκρούσεις, εκρήξεις και.. μπαμ! Το Αμάρτημα της μητρός μου, γεννήθηκε. Κι όχι μόνο αυτό. Η ευαισθησία του, πιστεύω , μετατράπηκε σε ιστορίες, ανάγκη για γραφή και άλλα συστατικά της επιτυχίας του.

  Παπαδιαμάντης. Παιδί ιερέα. Άρα παιδί ίσως πιο καταπιεσμένο -από ηθική και θρησκευτική άποψη-από τα υπόλοιπα. Θέλησε, ίσως, πράγματα που του απαγορευόταν να έχει, να νιώσει. Γιατί να μη σκεφτούμε πως το Όνειρο στο Κύμα δημιουργήθηκε από τον καταπιεσμένο ερωτισμό των νεανικών του χρόνων; Η ιστορία δείχνει ένα νεαρό βοσκό που έχει την ευκαιρία -κρυφά- να δει μια δεκαεξάχρονη κοπέλα (που αποτελεί και το αντικείμενο του πόθου του) να κολυμπά. Οι ηθικοί φραγμοί είναι έντονοι μέσα του ,μα όχι τόσο δυνατοί ώστε να καταφέρει να αντισταθεί στον πειρασμό. Η παράδοση του αγοριού στο όνειρο που πλέει στο κύμα ίσως είναι κάτι που ο ίδιος θέλησε να κάνει σε παρόμοια περίπτωση στη νεανική του ηλικία.


  Εκτός των αιτιών που οδήγησαν τους καλλιτέχνες  να γίνουν καλλιτέχνες , η κατάληξη μερικών υποδηλώνει και πάλι κάποια ευαισθησία αφύσικη και διαφορετική από των άλλων ανθρώπων.
Ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε, ο Βιζηυνός έχασε το λογικό του. Κι είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα ,που αγνοώ.

  Όλοι προβληματισμένοι, χωμένοι στο μέσα τους, διαβασμένοι, ψάχνουν απαντήσεις στο κλάμα της ψυχής τους, στο κάθε συναίσθημα. Μια γαλάζια πεταλούδα κυνηγούν, της ελπίδας. Άλλοτε φεύγει και δεν την προλαβαίνουν, παίζει παιχνίδια μαζί τους. Κι άλλοτε τη γραπώνουν σφιχτά και τη δίνουν και σε εμάς να θαυμάσουμε την ομορφιά της.
 
  Περίεργα πλάσματα αυτοί οι καλλιτέχνες, πληγωμένα,  κάποτε αισιόδοξα και τόσο μα τόσο αξιοθαύμαστα!

  Σα να τους ρίχνει η ζωή μια σφαλιάρα και κάποια, αόρατη δύναμη που τους λυπάται , να τους δίνει για χείρα βοηθείας την τέχνη τους...