Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Η κασέτα

Δε με νοιάζει.

Δε με νοιάζει τι λες όταν είσαι τόσο μακριά.
Μόνο πες μου μια αλήθεια
Κι ας φτάσει εδώ κουτσή,γερασμένη και ανήμπορη.
Μ' αγαπάς;

Είναι φορές που τίποτε άλλο δε λογαριάζω. Τίποτε,τίποτε.

Όλα εφήμερα προσκυνήματα σε ανύπαρκτους θεούς.
Μα η πίστη δεν κατοικεί εκεί. Αλλά μέσα.
Όλα τ' άλλα είναι μπούρδες.
Για τα μάτια του κόσμου,καρδιά μου.
Για να 'χω κι εγώ να λέω πως
γιατρεύτηκα λιγάκι.

Νόμιζα ξεθώριαζε σιγά σιγά η μορφή σου,μα
εσύ είχες απλώς κρυφτεί.
Πίσω από ένα δέντρο, εκεί,στη λίμνη.

Γιατί;
Δε σου αρέσουν τα παιχνίδια. Τι συνέβη;
Τι παιδιάστικα πράγματα είναι αυτά;
Με κάνεις και γελάω

Όλα αυτά που λες, ξέρεις, δεν είσαι εσύ.
Κασέτα σου βάλανε,ψυχή μου.
Να μιλά κάποιος άλλος. Που δε μας θέλει καλό.

Πήγε 3. Αλλά
ας μην ανησυχώ.
Θα γυρίσεις, είπες.
Δε θυμάμαι καλά; Πες μου

Μα
τελευταία, τίποτα δε λες.
Μόνο η κασέτα πετάει δυο ατάκες και σωπαίνει. Η άτιμη.
Θα της έβγαζα όλα τα σωθικά της να σκάσει επιτέλους.

Μιλάς κι εσύ κάθε τόσο. Μονάχα μια πρόταση.
Και φτάνει αυτή να μου εξασφαλίσει όλο το οξυγόνο της βδομάδας.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015


        Προβληματισμοί Αρετής Παλαιολόγου , φοιτήτριας στην Αθήνα , 2009



   Υποθέτω πως δε μπορείς να θυμώσεις σε κάποιον μόνο και μόνο επειδή δε νιώθει πλέον.
Δε νομίζω να έχεις το δικαίωμα. Έτσι δεν είναι ;
Θα θέλαμε πολλές φορές να πούμε " Δεν μου αρέσει αυτό που μου λες. Δεν το θέλω στην πραγματικότητά μου. Με πονάει και δεν ξέρω πως θα 'πρεπε να αντιδράσω".

Αλλά είτε το θέλουμε, είτε όχι, κάποια στιγμή πρέπει να την κοιτάξουμε τη μισητή -στη συγκεκριμένη περίπτωση- αλήθεια. Όσο κι αν τη φοβόμαστε.
 Κι ίσως να δούμε πως κλαίει κι εκείνη για εμάς,μα δε φταίει αυτή που της φόρεσαν το κίτρινο καπέλο. Το ξέρει πως αυτό το καπέλο δεν σου αρέσει,σε κάνει να κλαις και να χτυπιέσαι  ,σα να πατούν ένα αόρατο κουμπί στο κεφάλι σου που σε κάνει να φέρεσαι τόσο απροσάρμοστα. Μα τα χέρια της είναι δεμένα. Δεν κάνει εκείνη ό,τι θέλει. Τη διαμορφώνουν αυτοί που τη ζουν. Αυτοί επιλέγουν το κίτρινο καπέλο. Κι ας ξέρουν πως σου αρέσει το πράσινο. Το κίτρινο πάει πιο πολύ στην ιδανική δική τους αλήθεια τώρα.

Γιατί στην τελική, είσαι εσύ κι ο εαυτός σου. Τα στηρίγματα ίσως μια μέρα χαθούν, γκρεμιστούν. Αν γκρεμίσεις και τον εαυτό σου, τι θα σου μείνει να πιαστείς ;

Είπαν κάποτε σε μια φίλη : " Θα ήθελα να μπορώ να σε αναγκάσω να με παντρευτείς. Να είσαι πάντα μαζί μου" . 'Ηταν ειλικρινές. Παρά τον εγωισμό που κρύβει, έδειχνε αγάπη.
Έδειχνε μεγάλη επιθυμία για ένα κοινό μέλλον. Πόσο , όμως, αλλάζουν τα σχέδια. Τώρα γίνεται "Δεν μπορώ να ξέρω. Είμαι μόνο 20 χρονών. Θέλω να ζήσω".

Είναι για γέλια και για κλάματα μαζί. Την ουσία των συναισθημάτων θα ήθελα να αγγίξω. Να δω από τι είναι φτιαγμένα. Από νερό που τρέχει και περνά; Από άμμο που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά σου; Από ζεστό,λιωμένο κερί που κάποτε παγώνει;

Γίνεται να πεις δε θέλω να νιώθω άλλο έτσι και να σταματήσεις να το νιώθεις;
Άρα τι; Όλα είναι στο μυαλό; Ή απλώς δεν ήταν αρκετά ώστε να σκαλιστούν και στην καρδιά σου; Γιατί αν είναι γραμμένα εκεί, πολύ φοβάμαι , φίλε, πως η προσπάθειά σου θα αποτύχει. Γιατί το συναίσθημα κάποτε αυτό που τώρα θες να διώξεις , είχε  φτάσει σε τέτοιο σημείο κορεσμού που κέρδισε θέση VIP στο μικρό , ανόητο, κόκκινο πραγματάκι.

Μόνο αν γράψεις κάτι από πάνω θα φύγει. Δε θα το βλέπεις δηλαδή, αλλά αυτό εκεί θα είναι. Η βάση σου. Γιατί η βροχή τα πάνω πάνω θα σβήσει πάλι και θα μείνει εκείνο, το "ξεχασμένο",το πατημένο, τσαλακωμένο κι ανεπιθύμητο.

Εδώ στην Αθήνα έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Τάζουν λαγούς με πετραχήλια και τελικά σκοτώνουν το λαγό. Κι ούτε στιφάδο δε σ' αφήνουν να φας. Και μένεις με την όρεξη, όχι τίποτα άλλο. Σου τρέχουνε τα σάλια για ένα γεύμα που ακυρώθηκε. Μα γιατί το κανονίσαμε τότε, ρε παιδιά; Ήρθα νηστική.
Θα μπορούσα να είχα φάει κάτι στο σπίτι...

Κι αν είσαι αρκετά μάγκας, δώσε μου τα ρέστα. Γιατί εγώ βασίστηκα στο στιφάδο σου και ούτε λεφτά δεν πήρα μαζί μου. Έτσι σου ήρθα.
Αν τα ξόδεψες για κάποιο άλλο γεύμα, τι να σου πω. Τη γλώσσα θα σου κόψω μόνο να μη λες και ξε-λες. Άσχημα τα ξε- λόγια. Πολύ.

Γι' αυτό αποφάσισα κι εγώ να συμβουλεύω τον κόσμο να παίρνει μαζί του ένα δίφραγκο παραπάνω, για να μην καταλήξει ζητιάνος ενός στιφάδου που έχει φαγωθεί.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Η σφαλιάρα

   Τελευταία σκέφτομαι κάτι. Θεωρώ,γενικά, πως η ιστορία είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μάθεις , να καταλάβεις και να παραδειγματιστείς. Τι έχει δείξει , λοιπόν, η ιστορία για μεγάλους συγγραφείς;

   Συχνά, αίτιο της ποιητικής / λυρικής / λογοτεχνικής τους δεινότητας , υπήρξε κάποια ιδιαιτερότητά τους ή κάποιο ατυχές γεγονός που τους στιγμάτισε.

   Τρανταχτό παράδειγμα, ο Καβάφης. Ο άνθρωπος αυτός βίωσε τόσο έντονα το ρατσισμό λόγω της ερωτικής του ιδιαιτερότητας... Φυσικό κι επόμενο ήταν να απογοητευτεί, να απελπιστεί και να ψάξει μέσα του και έξω του.Για απαντήσεις. Για λύτρωση. Για ελπίδα.  Πολλά ποιήματά του μαρτυρούν τη συνειδητοποίηση της τραγικότητας της ζωής, την αίσθηση παρακμής,τα οποία έρχονται συχνά στην επιφάνεια με τη μορφή ειρωνείας. Κι είναι σήμερα αυτός που είναι ( ένας αναγνωρισμένος και ανεπανάληπτος ποιητής). Μου φαίνεται πως ξεχώρισε γιατί ακριβώς ήταν ξεχωριστός, ιδιαίτερος. Κι είναι θαυμάσιο αυτό.

   Ο Βιζηυνός είναι ακόμη ένας άνθρωπος που εμπνεύστηκε, θαρρώ, από τα γεγονότα της ζωής του. Βίωσε μέσα στην οικογένειά του την απόρριψη και την προδοσία (έστω στην παιδική συνείδησή του). Στερήθηκε τη μητρική αγάπη, αισθάνθηκε αδικημένος και ίσως, μόνος. Συναισθήματα προκλήθηκαν. Έγιναν μέσα του συγκρούσεις, εκρήξεις και.. μπαμ! Το Αμάρτημα της μητρός μου, γεννήθηκε. Κι όχι μόνο αυτό. Η ευαισθησία του, πιστεύω , μετατράπηκε σε ιστορίες, ανάγκη για γραφή και άλλα συστατικά της επιτυχίας του.

  Παπαδιαμάντης. Παιδί ιερέα. Άρα παιδί ίσως πιο καταπιεσμένο -από ηθική και θρησκευτική άποψη-από τα υπόλοιπα. Θέλησε, ίσως, πράγματα που του απαγορευόταν να έχει, να νιώσει. Γιατί να μη σκεφτούμε πως το Όνειρο στο Κύμα δημιουργήθηκε από τον καταπιεσμένο ερωτισμό των νεανικών του χρόνων; Η ιστορία δείχνει ένα νεαρό βοσκό που έχει την ευκαιρία -κρυφά- να δει μια δεκαεξάχρονη κοπέλα (που αποτελεί και το αντικείμενο του πόθου του) να κολυμπά. Οι ηθικοί φραγμοί είναι έντονοι μέσα του ,μα όχι τόσο δυνατοί ώστε να καταφέρει να αντισταθεί στον πειρασμό. Η παράδοση του αγοριού στο όνειρο που πλέει στο κύμα ίσως είναι κάτι που ο ίδιος θέλησε να κάνει σε παρόμοια περίπτωση στη νεανική του ηλικία.


  Εκτός των αιτιών που οδήγησαν τους καλλιτέχνες  να γίνουν καλλιτέχνες , η κατάληξη μερικών υποδηλώνει και πάλι κάποια ευαισθησία αφύσικη και διαφορετική από των άλλων ανθρώπων.
Ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε, ο Βιζηυνός έχασε το λογικό του. Κι είμαι σίγουρη πως υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα ,που αγνοώ.

  Όλοι προβληματισμένοι, χωμένοι στο μέσα τους, διαβασμένοι, ψάχνουν απαντήσεις στο κλάμα της ψυχής τους, στο κάθε συναίσθημα. Μια γαλάζια πεταλούδα κυνηγούν, της ελπίδας. Άλλοτε φεύγει και δεν την προλαβαίνουν, παίζει παιχνίδια μαζί τους. Κι άλλοτε τη γραπώνουν σφιχτά και τη δίνουν και σε εμάς να θαυμάσουμε την ομορφιά της.
 
  Περίεργα πλάσματα αυτοί οι καλλιτέχνες, πληγωμένα,  κάποτε αισιόδοξα και τόσο μα τόσο αξιοθαύμαστα!

  Σα να τους ρίχνει η ζωή μια σφαλιάρα και κάποια, αόρατη δύναμη που τους λυπάται , να τους δίνει για χείρα βοηθείας την τέχνη τους...