Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Ο λύκος

Ένας λύκος.
Τόση περιέργεια.
Πρώτη μου φορά έβλεπα κάτι σαν κι αυτόν. Λίγοι στον τόπο που ζω. Στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι υπόλοιποι απλώς ψευτόλυκοι.
Αλλά εκείνος ήταν πράγματι.
Θέλησε να με κάνει να φοβηθώ,δεν ήξερε πόσο μου άρεσε η παρέα "τεράτων". Από παιδί.

Πλησίασε και μούγκρισε λες και θα μ' έκανε να φύγω αυτό. Έτσι νόμιζε εκείνος.
Αυτό ήταν το μόνο που είχε βιώσει.
Αλλά εγώ ξεχώρισα αμέσως πόση καλοσύνη υπήρχε στα λυκίσια μάτια του. Απέραντη!
Ούτε σε άνθρωπο τόση.
Δεν ήταν παρά ένα κακοποιημένο ζώο.
Που χρειαζόταν ό,τι στερήθηκε.
Κάποιον να γιάνει τα σπασμένα κόκκαλα απ' τις μάχες που έδωσε.

Προσφέρθηκα.
Ο εθελοντισμός κυλούσε πάντοτε στο αίμα μου.

Επούλωσα όλες τις πληγές. Έβαλα λάδια και βοτάνια και κάθε λογής γιατρικό. Όλα τα μέσα εξάντλησα. Για κάποιο περίεργο λόγο-που τότε δε γνώριζα-θα έκανα τα πάντα. Τα πάντα για να σταματήσουν να είναι υγρά τα υπέροχα λυκίσια καστανά μάτια του.

Και φαίνεται πως η προσπάθεια μου απέδωσε και όχι μόνο για εκείνον αλλά και για τον εαυτό μου. Γιατί απέκτησα,χωρίς να το ζητήσω, ατέρμονη προστασία. Πάντα και παντού.
Ένας λύκος δεν ξεχνά.
Ακόμη κι όταν μας χώριζαν χιλιόμετρα, ένιωθα την ανάσα του δίπλα μου και με μια κραυγή, ήξερα, πως θα βρισκόταν και πάλι κοντά μου.
Πόσο πιστό πλάσμα. Πόσο ανιδιοτελές και γεμάτο συναισθήματα.
Απ' έξω σαν πάγος. Σκληρός,αλύγιστος.
Ποιος τόλμησε να κοιτάξει παραμέσα;
Ζεστή,ευωδιαστή λάβα. Έτοιμη να ξεχυλίσει αρώματα απ' όλα τα όμορφα συναισθήματα που έκρυβε μέσα του.

Ένιωθα τόσο τυχερή.
Μα
Όσο και να φροντίσεις ένα λύκο, εκείνος πάλι το δάσος θα κοιτάζει...

Μη θυμώσεις μόνο. Είναι η φύση του τέτοια. Να προστατεύει, να αγρυπνεί.
Γι' αυτό μην πληγώνεσαι. Για σένα φροντίζει.
Αν γυρίσει πίσω σε σένα, είναι δικός σου.
Θα μένει πάντα κάπου κοντά για να μη σου λείψει τίποτα.

Είναι γραμμένο στα μάτια του τ' όνομά σου.

Έτσι, εγώ κλείνω τις πληγές του κάθε πρωί
κι εκείνος
κάθε βράδυ τριγυρνά και περιπολεί την περιοχή
 και μαλώνει με τα θεριά και τις μάγισσες του κόσμου
για να μην υπάρξουν ποτέ στο δικό μου σώμα  τέτοιες πληγές.

Είναι μια σχέση εξάρτησης.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Χρώματα

 Εκείνη τη μέρα είχε ένα περίεργο χρώμα η ψυχή μου. Αμφιβάλλω αν την έχω ξαναδεί έτσι. Τρόμαξα! Δε στο κρύβω πως φοβήθηκα. Πολύ.

Την έχω δει χαρούμενη,ζωηρή,πορτοκαλιά και γαλάζια ήρεμη σαν λίμνη. Και κίτρινοπράσινη από τη ζήλια της και απογοητευμένη γκρι. Αλλά εκείνη τη μέρα δεν ήταν τίποτα από αυτά. Τίποτα.

 Της ψιθύρισα : Είσαι καλά;
Απάντηση δεν πήρα. Την ανάσα της μόνο άκουσα. Βαριά,ταλαιπωρημένη,παραπονεμένη. Έκλαιγες; , τη ρώτησα.
"Κοίτα τα μάτια μου" , είπε με απάθεια. "Εξάντλησα όλα τα διαθέσιμα δάκρυα κι είμαι απελπισμένη γι αυτό. Τι θα κάνω τώρα;"
Τα μάτια της ήταν, πράγματι, σαν ποτάμι που στέρεψε. Λες κι είχαν κάνει αποστραγγιστικά έργα την προηγούμενη μέρα.

Μπορώ να κάνω κάτι για σένα; ρώτησα.
"Σταμάτα να νιώθεις έτσι,σε παρακαλώ. Δεν ξέρω αν έχω άλλες αντοχές. Έσβησε το χρώμα μου και φοβάμαι για τη ζωή μου. Να είσαι με άτομα που αγαπάς. Αισθάνομαι λίγο καλύτερα. Λίγο. Ίσα να διατηρώ την ελπίδα μου πως κάποια μέρα θα είσαι καλά και θα γιατρευτώ κι εγώ."

Ντράπηκα.
Δε νοιάστηκα καθόλου για εκείνη, είχε δίκιο. Έπρεπε να σταματήσω να τη φορτώνω. Αν έχανα κι εκείνη, με ποιον θα κοιμόμουν τα βράδια;

Κάνε λίγη υπομονή,την παρηγόρησα. Θα περάσει κι αυτό. Θυμάσαι εκείνη τη φορά που...; Εν τέλει έγινες πάλι ροζ και μενεξεδί, έτσι δεν είναι; Μη μου φοβάσαι. Θα μας βρω ένα καλό γιατρό. Κάποιον που θα θέλει πραγματικά να γίνεις πάλι πολύχρωμη.

Αναστέναξε.
Αντέχεις; ρώτησα.
Λίγο ακόμα να αντέξεις,μικρή μου.
Φτάνω, Στο υπόσχομαι. Βλέπω τα ακουστικά του γιατρού στο πάτωμα.
Λες να έφυγε; Όχι, δε μπορεί. Στις πέντε, είπε, θα με περιμένει.

Να, ακούω τη φωνή του. Φτάνουμε,σφίξε τα δόντια σου. Περνάω το κατώφλι.