Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Αντικατοπτρισμός

Πώς μερικές φορές η θάλασσα μοιάζει μόνο θάλασσα
νερό
Κι άλλες, κόσμοι ολόκληροι στα αδηφάγα μάτια της καθρεφτίζονται.

Άλλοτε βλέπεις μόνο τις χαρούμενες διακοπές του καλοκαιριού
άμμος,γέλια,ηρεμία
Άλλοτε όλη τη δυστυχία και τα χυμένα δάκρυα γυναικών που περίμεναν
βροχή,κραυγές,σωσίβια,μεθυσμένα κύματα

Το απόλυτο σκηνικό ζωής και θανάτου.
Είναι η θάλασσα καλή ή κακή;



Είναι οι άνθρωποι καλοί ή κακοί;
Δέχομαι πως μπορούν να είναι και τα δύο.

Άλλοτε βλέπεις έναν άνθρωπο δικό σου που σου χαμογελά
γαλήνη,ανακούφιση,αγάπη
Άλλοτε κάποιον που απαιτεί και δε θέλει να καταλάβει
απογοήτευση,απόγνωση,θυμός,ανησυχία

Πώς μερικές φορές οι άνθρωποι μοιάζουν μόνο άνθρωποι
νερό
Κι άλλες, τέρατα καλά και κακά στα μύχιά τους αλληλοεξοντώνονται.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Πανελλήνιες 2015

 Και οι πανελλήνιες έχουν επίσημα τελειώσει.

    Κοιτάζοντας πίσω,μέχρι δύο μήνες πριν,όλα ήταν υπό έλεγχο.
Το διάβασμά μου φυσιολογικό,αποδοτικό, ακόμα και ευχάριστο. Ελάχιστες φορές το αντιμετώπισα ως υποχρέωση και μου άρεσε να μαθαίνω πράγματα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Οπότε, όλα καλά. Δεν έκανα τίποτα διαφορετικό ή εξωπραγματικό. Διάβαζα απλώς, όπως πάντα. Περισσότερο φυσικά, χωρίς πολλές εξόδους ή χρόνο για άλλα πράγματα, αλλά ήταν απολύτως υποφερτό.

    Μετά το Πάσχα, για λόγο που δεν μπορούσα να καταλάβω, το διάβασμα έγινε κάτι όχι ανεπιθύμητο αλλά κάτι μη δυνατό. Έπιανα τα βιβλία μου στα χέρια, σελίδες που είχα τόσο πολύ διαβάσει και ήθελα να κλάψω. Χοροπηδούσαν τα γράμματα μέσα στο κεφάλι μου,δεν επικοινωνούσα φυσιολογικά. Είχα νεύρα, έτρεμα,η καρδιά μου πάντα σε εγρήγορση, δε μπορούσα να κοιμηθώ, να φάω. Πόσο μάλλον να διαβάσω!

   Στην πραγματικότητα, αυτό άρχισε να συμβαίνει από τη μέρα που μάλωσα με το μπαμπά μου. Δε μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου το βράδυ(δεν ξέρω αν οφείλεται στον καβγά).Είχα πάρα πολλές άσχημες σκέψεις μέσα μου,τις οποίες δε μπορούσα να αποβάλλω : Δεν κοιμάμαι, άρα αύριο θα είμαι κουρασμένη,δε θα διαβάσω όσο πρέπει, η επανάληψή μου θα είναι ελλιπής, δε θα γράψω καλά,δε θα περάσω ,θα αποτύχω και θα αισθανθώ άχρηστη! Και οδηγούσα τον εαυτό μου πάντα σε αδιέξοδο ταυτίζοντας την αποτυχία στις πανελλήνιες με ανικανότητα.
   Την επόμενη μέρα δύσκολο να αποδώσω στο απαιτητικό πρόγραμμα και κάπως έτσι άρχισε το άγχος. Το επόμενο βράδυ κοιμήθηκα στις 5 ,το παραεπόμενο στις 3 και είχα ήδη εξαντλήσει αρκετά τον εαυτό μου. Όχι τόσο γιατί κοιμόμουν λίγες ώρες,αλλά γιατί φόρτωνα τον οργανισμό μου με ό,τι αρνητικό υπήρχε. Αυτοσαμποτάζ.

  " Δε διάβασες όσο θα έπρεπε, κοιμόσουν κανονικά και ελάχιστα ξενύχτησες, έβγαινες και έξω μερικές φορές! Τώρα θα τα πληρώσεις όλα αυτά " , μου έλεγα και με πατούσα κάτω.
Ο πιο αυστηρός κριτής ήμουν εγώ κι όσο και να προσπαθούσαν οι δικοί μου να με συνεφέρουν, είχα τόσο πείσμα που ήταν αδύνατο.  Σαν να ήθελα να με τιμωρήσω για οτιδήποτε κακό είχα κάνει στη ζωή μου. Σαν να μην καταλάβαινα πως είμαι κι εγώ άνθρωπος και ,όπως όλοι, έχω κάνει πράγματα για τα οποία δεν αισθάνομαι περήφανη. Όλα όσα έχω μέχρι τώρα καταφέρει, απλώς δεν ήταν αρκετά για να με κάνουν να ορθοποδήσω.

   Μίλησα με ψυχολόγο . Αφού, όμως,ήταν κάτι που εγώ προκαλούσα στον εαυτό μου( γνωρίζοντας κι η ίδια πως ήταν καθαρά αυθυποβολή!) και αφού ήμουν τόσο πεισματάρα ώστε να ακούσω οποιονδήποτε, αυτό συνεχίστηκε. Γιατί ήθελα να συνεχιστεί. Κι ήταν τρεις βδομάδες πριν τις πανελλήνιες. Είχα αδυνατίσει. Πίστευα πως τελείωσε, δεν υπάρχει ελπίδα επιστροφής. Ωθούσα τον εαυτό μου στην αποτυχία από φόβο μη με βρει αυτή απροετοίμαστη!

   Μέσα στη χρονιά έκανα ομοιοπαθητική γιατί δυσκολευόμουν λιγάκι να κοιμηθώ. Με είχα βοηθήσει πραγματικά πολύ.Γι αυτό, αποφασίσαμε να απευθυνθούμε πάλι στον ίδιο γιατρό για το πρόβλημα που είχε εμφανιστεί. Άφησα και την προσπάθεια να διαβάσω για 2 μέρες,ώστε να ξεμπλοκάρω. Μετά από αυτές και αφού τα χάπια έδρασαν, ήμουν και πάλι εγώ! Επέστρεψα και ήθελα τόσο να διαβάσω. Άρχισα σιγά σιγά , σταθερά. Και επανήλθα εντελώς. Ξαναέπαθα την κρίση άλλη μια ή δύο φορές αλλά δεν ήταν τίποτα μπροστά σε εκείνα που είχαν περάσει! Πήγα στις πανελλήνιες, έγραψα και όλως περιέργως, είμαι ευχαριστημένη! Και αισιόδοξη. Κατάφερα να βγω από μια κατάσταση που με τρέλαινε. Και εμένα και τους δικούς μου ,που με έβλεπαν να υποφέρω. Έγραψα αυτά που ήξερα και μάντεψε! Ήταν αρκετά. Ήμουν καλά προετοιμασμένη και μια-δύο βδομάδες δεν με πήγαν όσο πίσω νόμιζα.

  Τι κατάλαβα μέσα από όλο αυτό;
Πρώτον, έχεις τόσο μεγάλη επιρροή στον εαυτό σου! Αν του φέρεσαι καλά, θα αποδίδεις. Αν όχι, μπορείς να σε σπρώξεις τόοοσο χαμηλά όσο δε μπορεί κανένας άλλος πέραν του εαυτού σου. Είσαι ό,τι νιώθεις. Εσύ. Κι όχι κάποιος άλλος. Σε διαμορφώνεις και σε κινείς.

Δεύτερον, ακόμη κι αν η απόφαση να γίνεις καλά είναι δική σου και η προσπάθεια το ίδιο, είναι πολύ καλό να έχεις δίπλα σου τα σωστά άτομα. Που θα καταλάβουν, θα υπομείνουν. Γιατί ξέρουν πως κι οι ίδιοι έπεσαν κάποτε κι ήταν κάποιος εκεί να βοηθήσει. Εγώ, για παράδειγμα, χωρίς τη μαμά μου ( κυρίως) δε νομίζω να ήμουν τώρα εδώ. Της χρωστάω τόσα πολλά γι αυτά που έκανε και δε θα ξεχάσω ποτέ τη δύναμη που άντλησα από αυτή. Ήταν δυνατή για μένα ,όταν εγώ δε μπορούσα. Έπεσε κι αυτή μαζί μου, γιατί δεν είναι εύκολο να βλέπεις το παιδί σου να πονάει τόσο, αλλά κατάφερε να  με πάρει πάνω μαζί της. Και τη θαυμάζω για όλα αυτά. Ήταν και είναι ο ήρωάς μου και θα επανορθώσω.

Τρίτον,μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να ζητήσεις βοήθεια. Δεν είναι κακό αν πέσεις, ξέρεις. Είναι απολύτως ανθρώπινο και φυσιολογικό. Δεν είσαι ρομπότ.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν  να σε βοηθήσουν. Και εσύ θα είσαι ο ανόητος, αν δε ζητήσεις τη βοήθεια που χρειάζεσαι. Τόσο απλό.

Τέταρτον, στις πανελλήνιες θα κοιτάς μόνο τη δουλειά σου. Φίλοι, συμμαθητές,γνωστοί μπορεί να σε νιώθουν ανταγωνιστή κι όχι συνοδοιπόρο σε ένα αγώνα. Δε μπορείς να ξέρεις τις προθέσεις τους , επομένως το πρόγραμμά σου το βγάζεις εσύ και κάνεις ό,τι μπορείς χωρίς να συγκρίνεσαι. Μου το έλεγαν να κλείσω τα αυτιά μου φέτος αλλά κάθε τελειομανής θέλει να προπορεύεται! Μην κάνεις το ίδιο λάθος. Το μόνο άνθρωπο που πρέπει να ξεπεράσεις είναι τον εαυτό σου. Φτάσε όσο ΕΣΥ πας!

Πέμπτον και τελευταίο, είσαι εδώ γιατί θες να είσαι . Δε σου το επέβαλλε κανείς ( αν είσαι χωρίς τη θέλησή σου, άλλαξε δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη).
Ο αγώνας είναι δικός σου , όχι των γονιών σου, των συγγενών ή του περίγυρου γενικότερα, δικός σου. Εσύ θα διαβάσεις, εσύ θα πετύχεις, εσύ θα κάνεις το επάγγελμα που επέλεξες ,εσύ θα είσαι ή όχι ευτυχισμένος! Δε χωράνε επιβολές σε τέτοια κρίσιμα θέματα. Μόνο εσύ ξέρεις τι θες να είσαι και τι όχι. Διαλέγεις το σωστό δρόμο και τον ακολουθείς χωρίς να πιέζεις υπερβολικά τον εαυτό σου. Είναι μακρύς αλλά έχει τέλος! Και θα το φτάσεις μόνο αν το θες.

  Οι πανελλήνιες ως διαδικασία είναι κάτι τυπικό. Την αξία σου την έχεις δείξει και θα τη δείχνεις και μετά από αυτές.

Δουλειά προηγούμενων χρόνων+σωστές επιλογές + πρόγραμμα + διάβασμα = επιτυχία


Τύχη και δύναμη στο δικό σου αγώνα!