Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Eίμαι κι εγώ παιδί χωρισμένων γονιών!

Χωρισμός.
Σίγουρα έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους και μαζί μ' αυτούς και μένα.
Και δικαιολογημένα. Γιατί τον βίωσα στη δική μου οικογένεια.

Οι γονείς προβληματίζονται για το αν θα πρέπει να πάρουν διαζύγιο ή αν θα πρέπει να μείνουν μαζί για τα παιδιά τους.
Η απάντηση για μένα είναι ξεκάθαρη.
Πρώτα απ' όλα , βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε πως ,σε μια εποχή χωρίς αυτογνωσία ,οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Κάποιες φορές πολύ. Δεν είναι εύκολο να διανύεις τη ζωή σου με κάποιον πέρα απ' τον εαυτό σου (φαντάσου πως ώρες-ώρες ούτε αυτόν δεν αντέχεις!).
Επομένως,είναι φυσιολογικό να διαφωνείς και κάποιες φορές να φωνάζεις ή να κλαις. Το παθαίνουν όλοι. Αν κάποιος δεν το περάσει αυτό ποτέ στη σχέση του, τότε μάλλον αυτή βασίζεται σε ψέματα ή σε απόλυτη αδιαφορία.

Σε περίπτωση που τα όρια έχουν ξεπεραστεί και τα δύο μέλη της σχέσης δεν είναι πλέον ευτυχισμένα,τότε δεν υπάρχει λόγος να μένουν μαζί. Τα παιδιά δε θα γλιτώσουν τον πόνο με αυτή τη λύση, όχι! Γιατί θα ζουν κάθε μέρα την ένταση και την απογοήτευση. Αυτά τα πράγματα τα αισθάνεσαι στην ατμόσφαιρα.Δεν κρύβονται.

Ποιόν να κοροιδέψουν έτσι ; Τον εαυτό τους,τους συντηρητικούς συγγενείς ή τα ίδια τα παιδιά,που διαισθάνονται πολύ περισσότερα απ ' ό,τι οι γονείς μπορούν να φανταστούν;

Γι' αυτό, για μένα, η λύση είναι ο χωρισμός.
Όταν φτάνεις σε αδιέξοδο, ναι μεν ψάχνεις για ένα τρόπο να το αντιμετωπίσεις ,αλλά κάποιες φορές αυτό επιτυγχάνεται μόνο με το να αλλάξεις πορεία.Δεν είναι κακό. Ο ανάγκες και οι επιθυμίες αλλάζουν, όσο κι αν δεν το θέλουμε.

Η δική μου εμπειρία δεν ήταν από τις ακραίες περιπτώσεις αλλά όπως και να 'χει , όλοι πληγωθήκαμε πολύ. Δεν είναι εύκολο να ζεις σε μονογονεική οικογένεια. Δε στερήθηκα ποτέ την παρουσία του πατέρα μου και η σχέση μου είναι πραγματικά πολύ καλή και με τους δύο. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως μου έλειψε η εικόνα της οικογένειάς μου ενωμένης. Και πολύ συχνά έπιανα τον εαυτό μου να πικραίνεται στο άκουσμα μιας φράσης του στυλ : "πήγα με τους γονείς μου για φαγητό" ή " δε μ' αφήνουν οι γονείς μου να έρθω" . Αυτός ο πληθυντικός αριθμός είναι κάτι που στερήθηκα ως ένα βαθμό.
Μα μου δόθηκε η ευκαιρία να ανεξαρτητοποιηθώ,να πάρω πρωτοβουλίες και να εκφράσω τα συναισθήματά μου σε κάθε ένα από τους γονείς μου, κάτι που μας έφερε πιο κοντά.Και ένιωθα πως ήταν κι οι δυο τους πολύ περήφανοι για ό,τι κατάφερα .
Και ίσως να έχει κολλήσει στο μυαλό μου η ιδέα πως είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει ένας γάμος και πως ίσως συμβεί το ίδιο και σε μένα. Αλλά η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και έχει ένα μαγικό τρόπο να μας ξαφνιάζει!

Δε ντράπηκα ποτέ για την επιλογή των γονιών μου. Δε βίωσα ρατσισμό ούτε οίκτο.Γιατί ήμουν δυνατή.Και δεν έδωσα τέτοιο δικαίωμα. Βέβαια,κάποια κακοήθη σχόλια υπήρξαν , που ίσως τότε πλήγωσαν την παιδική ψυχή μου, αλλά τί ειρωνεία που η δική μου ανατροφή ήταν μακράν καλύτερη εν τέλει!
Κακές γλώσσες πάντα θα ψιθυρίζουν, αλλά με τον καιρό μαθαίνεις να χαμογελάς για τη μικρότητά τους. Γιατί άνθρωπος χωρίς ανθρωπιά και κατανόηση,δεν αξίζει το χαρακτηρισμό αυτό.

Ε, τι να κάνουμε! Συμβαίνουν αυτά κάθε μέρα. Πλέον.
Γιατί ο εγωισμός και ο ατομικισμός δίνουν ρέστα στις μέρες μας. Κερδίζουν συχνά το παιχνίδι.
Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ανθεκτικοί. Συχνά ,δεν κάνουν υποχωρήσεις. Δεν ξέρουν πως να φερθούν. Το "εγώ" τους έχει πάθει υπερτροφία. Κι όλα αυτά γιατί δεν  έχουν γνωρίσει στην ουσία του αυτό το "εγώ" .
Αυτή είναι η μία εξήγηση. Απ' την άλλη, οι άνθρωποι παλιότερα δε χώριζαν τόσο συχνά γιατί δεν τολμούσαν. Κι αυτό γιατί υπήρχε ένα πανίσχυρο και τεράστιο τέρας, ο "κοινωνικός έλεγχος". Πολύ τον φοβούνταν τότε. Σήμερα, δικαιώματα, ισότητα, ελευθερία αφήνουν στους ίδιους την επιλογή.

Είναι τόσο εκτενές το θέμα, που ο,τι και να πω,θα υπάρχει σίγουρα και κάτι ακόμα να προσθέσουμε!

Πάντως αυτό που ξέρω και θέλω να περάσω και σε άλλα παιδιά σαν και μένα είναι πως δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.
Ναι,είμαι κι εγώ παιδί χωρισμένων γονιών! Αλλά δε μου έλειψαν τα βασικά κι είμαι εδώ και χαμογελάω.Δεν πειράζει. Μέσα στη ζωή είναι.
 Μάζεψε τα κομμάτια σου και τρέξε να ανέβεις πάλι στο τρένο που σ' έριξε . Ίσως να 'χει βάλει στόχο να κρατήσει στις θέσεις VIP αυτούς που σκαρφάλωσαν ξανά τις περισσότερες φορές.
Πού ξέρεις;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου