Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Χαμογελαστή |||

Ρώτησα τη γιαγιά για σένα.
Της αποκάλυψες, μου είπε, λίγο πριν φύγεις, πως
ερωτεύτηκες ένα μόνο άντρα στη ζωή σου, στρατιωτικό.
Δε θα πω το όνομά του ενώ λείπεις.
Δεν ξέρω αν θες να το ακούσεις έτσι από μακριά
σαν άνεμο,σα θρόισμα
Ίσως
σου προκαλέσει πόνο και κάτι τέτοιο είναι πέρα απ τις προθέσεις μου.


Ήσουν κλειστός άνθρωπος, είπε η γιαγιά.

Περίμενες να τον γνωρίσεις καλύτερα προτού δοθείς.
Και ήσουν πολύ έξυπνη που έτσι έπραξες
Γιατί ,λέει, αργότερα έμαθες πως είχε δεσμό με άλλη
μια τραγουδίστρια

Παραμύθια σου πουλούσε

Τον άφησες.

Πόνεσες θεία;
Αισθάνθηκες προδωμένη; Ήσουν.
Μήπως και λίγη;
Αυτό όχι.

Απέρριψες ,άραγε, κάθε πρόταση γι αυτό;
Χάρισες εκεί την καρδιά σου ανεπιστρεπτί;

"Πες μου,κορίτσι μου,γιατί δεν πήρες κανένα τους; Τόσοι και τόσοι σε ζήτησαν."

Αχ Φανούλα...
Νόμιζα θα μαι πάντα είκοσι !




Μες στη ζάλη των φαρμάκων σου
δεν είδες, μάλλον , το πρόσωπο της νοσοκόμας
που κοιτούσε έκπληκτη τη φωτογραφία των είκοσι χρόνων σου

"Άντε να πιστέψεις τώρα

πως αυτός ο άνθρωπος που βλέπεις στο άσπρο κρεβάτι
είναι ίδιος με αυτόν της φωτογραφίας"



Θα άλλαζες τίποτα, θεία;

 Ποιός ξέρει.
Και τι σημασία έχει;
Κανείς δε μένει είκοσι για πάντα.
Μακάρι να σου το έλεγε τότε κάποιος αυτό.
Θα είχες έναν άνθρωπο να σε προσέχει
θα σου έλεγε να πας αμέσως στο γιατρό
κι όχι με δύο χρόνια καθυστέρηση.

Θα ήσουν, ίσως, εδώ τώρα.
Υγιής.
Έφυγες τελικά.
Και νιώθω τόση ανακούφιση για σένα
Τέρμα τα φάρμακα , τέρμα ο πόνος αλλά και όλα τέρμα.

Αν θα άλλαζες κάτι
πες το σε μένα, τη μελένια σου , όπως με φώναζες.
  Θα φτιάξω μια ιστορία όπως την ήθελες
Θα γράψω τα όνειρά σου και
θα τα διαβάσω μια νύχτα στον ουρανό
Γιατί; Να...
Είναι που θέλω να σε δω για ακόμα μια φορά έτσι.

Χαμογελαστή

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Πες μου την αλήθεια !

Αλήθεια.
"Πες μου την αλήθεια".
 Ποτέ   "πες μου την αλήθεια σου".

Είναι η αλήθεια μία ή πολλές;

Προφανώς,ο ήλιος -για τη συντριπτικη πλειοψηφία αν όχι για όλους- είναι φωτεινός,ανατέλει και δύει ,τα πυκνά σύννεφα φέρνουν βροχή, το μαύρο είναι το πιο σκούρο χρώμα και πάει λέγοντας. Όλα αυτά αποτελούν καθολικές αλήθειες που έχουμε δεχτεί. Κι όταν κάποιος τις αμφισβητεί ,προκαλεί τουλάχιστον την εντύπωση των ανθρώπων, ίσως και τον αποδοκιμασμό ή τη δυσφορία τους.
Σύμφωνα με τη βικιπαίδεια, όταν κάτι γίνεται αντιληπτό από τους περισσότερους με όμοιο τρόπο,βαφτίζεται "αλήθεια". Καλά ως εδώ;
Το αν όντως είναι σωστό δε μπορούμε ποτέ να το ξέρουμε με απόλυτη σιγουριά. Γιατί ως άνθρωποι δεν ξέρουμε τα πάντα. Αλλά εφόσον συμφωνούμε σε κάτι και ίσως το αποδεικνύουμε με τα μέσα που έχουμε, το κάνουμε αλήθεια μας.


Ποιός φταίει; Εγώ ή εσύ; Εκείνος ή άλλος;
Και κάπου εδώ δυσκολεύουν τα πράγματα.

Ποιός νιώθει περισσότερα, ποιός πληγώθηκε πιο πολύ, ποιός είναι πιο λογικός;
Έλα μου ντε.
Δε μπορώ να ξέρω! Δε μπορείς ούτε εσύ. Ξέρει μόνο εκέινος πως ένιωσε και ακόμα κι αν σου εξηγήσει, πιθανότατα δε θα το καταλάβεις.Όχι γιατι δεν το εξηγεί καλά, ή γιατί δεν είναι ειλικρινής , ούτε γιατί δεν προσπαθεις να τον κατανοήσεις. Απλά γιατί δεν είναι εσύ . Και δεν είσαι αυτός. Το φίλτρο του κόσμου του είναι διαφορετικό από το δικό σου και ίσως δε θα συμφωνήσετε ποτέ.

Αλήθεια δεν είναι πως είναι απαράδεκτο για μια μητέρα να αφήσει το παιδί της; Φυσιολογικό δε μοιάζει που το παιδί μια ζωή θα την κατηγορεί για τις χιλιάδες φορές που τη χρειάστηκε και δεν ήταν εκέι; Που πληγωνόταν κάθε φορά που εβλεπε τους φίλους του με τις μαμάδες τους; Σίγουρα! Δεν αντιλέγω και το σέβομαι.
Αλλά ρώτησε κανείς τί μπορεί να νιώθει αυτή η μάνα ; Γιατί αναγκάστηκε να αφήσει κάτι που με δυσκολία έφερε στον κόσμο; Κάτι που κουβαλούσε καιρο και είχε δεθεί ως το τελευταίο κύτταρο μαζί του; Κάτι που σκέφτεται πάντα αλλά δειλιάζει να αγγίξει γιατί φοβάται την απόρριψη; 

Δεν τη δικαιολογώ ούτε θεωρώ πως έπραξε σωστά. Απλώς προσπαθώ να κατανοήσω τον κόσμο της. Γιατί είναι σίγουρα διαφορετικός απ' αυτον που βλέπεις και μπορείς να αντιληφθείς εσύ.

Λυπάμαι, αλλά δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Έτσι ή αλλιώς. Μπορεί να μην αποτελεί καν αλήθεια η προφανής πρόταση " Η γυναίκα άφησε το παιδί της". Γιατί μπορεί να την ανάγκασαν να το στερηθεί. Έχει διαφορά. Στα κίνητρα, τα συναισθήματα, τις συνέπειες.

Χιλιάδες περιπτώσεις μπορώ να σκεφτώ ,όπου η αλήθεια δεν ήταν μία. Ήταν όσες και οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούσαν. Μου φαίνεται, πως όταν η συζήτηση αφορά όντα με βούληση και νόηση , είναι υπερβολικά δύσκολο να γίνει κάτι από όλους αποδεκτό. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν με ενοχλεί. Γιατί έχω αποδεχτεί πως δε μπορώ να αναγκάσω κάποιον να μεταλλαχτεί για να χωρέσει σε ένα καβούκι που εγώ ονομάζω αλήθεια.

Μπορεί να μη του κάνει βρε αδερφέ. Να μην είναι στα μέτρα του. Πώς να το κάνουμε; Με το ζόρι να δεις τα πράγματα όπως εγώ;

Τώρα θα μου πεις και πώς θα συμβιώσουμε όλοι εμείς οι διαφορετικοί κόσμοι;
Νομίζω πως γι αυτό εφευρέθηκαν η κατανόηση, η ανιδιοτέλεια ,η αποδοχή.
"Δεν σε καταλαβαίνω, μου φαίνεται παράλογο να αισθάνεσαι έτσι. Ωστόσο,δέχομαι την οπτική σου και προσπαθώ να φερθώ ανάλογα. Γιατί με ενδιαφέρεις πιο πολύ από το να έχω δίκιο" .

Αυτό που θέλω να πω είναι πως καλά κάνεις και πιστεύεις ό,τι πιστεύεις . Όμως, πέρα απ το κεφαλάκι σου , υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που έχουν τη δική τους άποψη ,τη δική τους αλήθεια για την ιστορία σας. Άκου τη κι αυτή,δε χάνεις κάτι. Ίσα ίσα,μπορεί να καταλάβεις ότι άδικα στεναχωριόσουν που η Ειρήνη δεν ήρθε στο πάρτυ σου. Ήταν απλώς άρρωστη! Ο Νίκος δε σου ζήτησε συγγνώμη ενώ έφταιγε γιατί δεν είχε καταλάβει πώς σε έκανε να αισθανθείς.
Απλώς, δώσε μια ευκαιρία για ακρόαση στον άλλον. Μπορεί οι αλήθειες σας να μην είναι τόσο μακριά τελικά. Μπορεί οι εγωισμοί σας να μεγάλωναν τόσο καιρό την απόσταση.