Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Ένα αλλόκοτο χωριό

      Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια ακτή του Βορειονότιου Πόλου, κάθισε ένα κορίτσι. Ακούμπησε σε μια υπερβολικά μυτερή πέτρα για να ξεκουραστεί, όπως από μικρή έβλεπε τους συχωριανούς της να κάνουν,ακόμη κι αν για την ίδια δεν ήταν ποτέ τόσο βολικό. Παρατηρούσε κάποιους ναυτικούς απ το χωριό που έδειχναν πάντοτε αγριεμένοι χωρίς λόγο και όλο έβριζαν, διατηρώντας,όμως, μια περίεργη αδιαφορία γι αυτό, λες και το έβλεπαν από πάνω, λες και δεν το ζούσαν. Το κορίτσι δεν μπορούσε να το καταλάβει.
     Κοιτούσε με τα τεράστια μάτια της το τεράστιο πέλαγος, δίνοντας τροφή στη ρομαντική ψυχή της. Ξάφνου, όμως, η καρδιά της, πελώρια όσο και τα μάτια της  -άλλωστε, αυτά τα πράγματα βγαίνουν πάντα σε αναλογία-  χοροπήδησε και έπεσε μέσα στο νερό, λες και την καλούσαν οι σειρήνες. Το νερό δεν είχε καθόλου αλάτι κι έτσι η καρδιά έπεσε στον πάτο. Το κορίτσι έσκυψε να παρακολουθήσει την πτώση. Τότε το μυαλό της σα να της ψιθύρισε πως κάποιο πρόβλημα υπήρχε μα εκείνη δεν μπορούσε να το νιώσει. Θεώρησε πως το μυαλό της παίζει παιχνίδια κι έτσι, συνέχισε την πορεία της αδιάφορη. Άλλωστε, το πέλαγος,για κάποιο λόγο, ήταν πλέον μικροσκοπικό και το κορίτσι θα μπορούσε όποτε ήθελε να πάρει πίσω εκείνο το αντικείμενο που είχε χάσει. Τι ήταν αυτό , είπαμε; , αναρωτήθηκε το μικρό κορίτσι. Αφού δεν το θυμάμαι,μάλλον δε θα ήταν σημαντικό. Άσε που κάτι πρέπει να έχουν τα μάτια μου, γιατί δεν βλέπω πολύ καθαρά. Άρα, δεν μπορώ να το αναζητήσω αυτή τη στιγμή.
    Έφυγε, λοιπόν, απ την ακτή και πήγε στο σπίτι της. Η μητέρα της, που έπλενε τα πιάτα και καταριόταν ,ήρεμη, την ώρα και τη στιγμή που έκανε οικογένεια, την είδε και με ανέκφραστο πρόσωπο της είπε : Έγινες επιτέλους μεγάλη κοπέλα. Πάνε αυτά τα τρομακτικά τεράστια αυγά που είχες για μάτια. Το κορίτσι όμως -που πλέον ήταν μεγάλη κοπέλα- δεν κατάλαβε κι ούτε ενδιαφέρθηκε περαιτέρω να το κάνει. Σαν να μην την απασχολούσε τίποτα πλέον. Αισθανόταν κάπως κακόκεφη αλλά δεν την ένοιαζε καθόλου.
     Την επομένη, μία φίλη της από παλιά την επισκέφτηκε στο χωριό. Μόλις η μεγάλη πια κοπέλα την αντίκρισε, έβαλε τα γέλια. Μα τι σου συμβαίνει; Τι ενυδρεία είναι αυτά που έχεις για μάτια; Απορώ πώς χωράνε στο κεφάλι σου, είπε στη φίλη της.Η φίλη της πικράθηκε με αυτό το σχόλιο αλλά δεν μίλησε. Παρατηρούσε μόνο πόσο ίδια είχαν μείνει όλα σε αυτό το αλλόκοτο και ανάποδο χωριό απ το οποίο οι γονείς της την είχαν απομακρύνει. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, σκεφτόταν, κυκλοφορούν εδώ κι εκεί, κάνουν τις δουλειές τους σαν χαμένοι, σαν αδιάφοροι και κοιμισμένοι. Κάθονται σε μυτερές πέτρες χωρίς να πονούν, ξύνουν τις πληγές τους χωρίς να ενδιαφέρονται που τρέχει αίμα ,μαλώνουν σαν τα σκυλιά και βρίζουν. Μα καλά,δεν ενδιαφέρονται για τα συναισθήματα, τα δικά τους και των άλλων; Και τότε η φίλη κατάλαβε. Δεν υπήρχαν συναισθήματα δικά τους ή των άλλων για να νοιαστούν.
    Και τότε θυμήθηκε τις νουθεσίες των γονιών της, λίγο πριν ξεκινήσει για το χωριό :  "Μακριά από την ακτή! Ξέρεις την ιστορία. Ο προπροπροπροπροπάππος σου ,ήταν δήμαρχος σε τούτο το χωριό. Όντας ασυνείδητος και σκληρός, βαρέθηκε να ακούει τα παράπονα των γύρω του σχετικά με την τραχιά του συμπεριφορά. Έτσι, εμφύτευσε ένα ύπουλο μηχανισμό στο ποτάμι που τραβούσε την καρδιά όποιου το πλησίαζε, για να τους κάνει όλους σαν και τον εαυτό του. Με τον καιρό, κανένας άνθρωπος δεν έμεινε με μεγάλα μάτια. Κι έτσι, κανείς δε μπορούσε να δει καθαρά την κατάσταση. Νόμιζαν πως η σμίκρυνση των ματιών σηματοδοτούσε την ωρίμανση. Έτσι έλεγε ο δήμαρχός τους. Τώρα είναι όλοι τους ζωντανοί αλλά νεκροί. Τα πράγματα γύρω τους δεν έχουν σημασία και γι αυτό τα βλέπουν όλα μικροσκοπικά. Έπρεπε λοιπόν να φύγουμε. Για να γλιτώσουμε από αυτό το κακό. Πήγαινε όσο προλαβαίνεις να σώσεις τη φίλη σου! " .
    Ήταν , όμως , πολύ αργά. Το μικρό κορίτσι ήταν μια μεγάλη πια κοπέλα. Η φίλη της, έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα. Πήγε στην ακτή και,σε συνεργασία με τους γονείς της, άπενεργοποίησε το μηχανισμό που ο μέγαλος εφευρέτης πρόγονός της είχε αφήσει κληρονομιά. Τόσα χρόνια που έλειπαν απ το χωριό, ερευνούσαν τον τρόπο λειτουργίας του για να τον καταστρέψουν. Φυσικά, είχε πάρει προστατευτικά μέτρα για τη δική της καρδιά. Έπειτα, με ένα γερανό μάζεψε από το νερό όλες τις πεταμένες  και χαμένες καρδιές, και τις απόθεσε στην πλατεία του χωριού. Φώναξε όλους τους ντόπιους, τοποθέτησε ένα μεγενθυντικό φακό μπροστά από το σωρό των καρδιών για να μπορέσουν με τα μικρά μάτια τους να τις διακρίνουν και τους εξήγησε το φρικτό έγκλημα. Έδειξαν να το εννοούν. Θυμήθηκαν πως κάποτε είχαν μια καρδιά και μεγάλα κοφτερά μάτια για να παρατηρούν τα πάντα. Τις πήραν πίσω και τις ξαναέβαλαν στη θέση τους.
   Τότε όλα άλλαξαν. Αισθάνθηκαν ελεύθεροι και χαρούμενοι ξανά, έβλεπαν καθαρά, μπορούσαν και να κλάψουν!

 Από εκείνη τη μέρα τίποτα δεν είναι ίδιο σε εκείνο το χωριό. Οι άνθρωποι αγκαλιάζονται ξανά, κάνουν γιορτές και χτίζουν σχέσεις με σημασία.

   Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.


   Εμείς καλύτερα γιατί δεν μάθαμε από πρώτο χέρι πως αρκεί ένας άνθρωπος για να πείσει τους υπόλοιπους πως μπορούν να ζήσουν χωρίς καρδιά. Κι αρκεί, επίσης, ένας άνθρωπος για να τους θυμήσει  πόσο πολύ τη χρειάζονται.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Πολυθρόνα

Το πρόσωπό σου αλλάζει
με τα χρόνια.
πρώτα ήσουν μελαχρινός, μετά καστανός, μετά ξανθός
και μετά ξανά
όχι απαραίτητα με την ίδια σειρά.
Τα μάτια σου αλλάζουν χρώμα, το δέρμα σου,η μυρωδιά σου

η μουσική που ακούς, η οικογένειά σου, οι φίλοι σου
αυτά που σε απασχολούν , τα συναισθήματα σου για μένα
ακόμα κι αυτά, αλλάζουν.
Ένα πράγμα μόνο δεν αλλάζει.


εγώ


Ο κοινός παρονομαστής.

Κι εσύ, ναι εσύ, η ξανθιά 
αλλάζεις.
γίνεσαι καστανή και μετά κάτι άλλο
άλλοτε είσαι ευχάριστη, τρυφερή ,αστεία
άλλοτε με πληγώνεις , μου φωνάζεις

αλλάζεις.
Μόνο εγώ μένω ίδια ενώ εσύ περνάς 
κι εσύ ξανάρχεσαι 
και εσύ φεύγεις μια για πάντα.

Είμαι σα μια πολυθρόνα 
πάνω μου κάθεσαι πότε εσύ και πότε εσύ
και πότε κάποιος άλλος εσύ.
μένεις για πολύ
μένεις για λίγο
δε μένεις καθόλου
με σκαλίζεις
με προσέχεις
μου αλλάζεις κάλυμμα
με ζεσταίνεις
ρίχνεις πάνω μου τα δάκρυά σου
ό,τι χρειάζεσαι κάθε φορά.
είσαι πάντα διαφορετικός

κι είσαι πάντα διαφορετική
και κάθε φορά σε αγαπώ 
απλά και παιδιάστικα
τυφλά και ρομαντικά
γιατί έτσι είμαι εγώ.

εσύ ποικίλλεις. 
αλλάζεις μορφές και σχήματα

εσένα δεν ξέρω ακόμα το όνομά σου
δεν έχω ιδέα που θα με πας

τι έχεις να δείξεις
τι τρως το μεσημέρι
πως θα γνωριστούμε.
εσένα δεν σε έχω ακόμη συναντήσει

αλλά εγώ είμαι εδώ
κι εσείς εκεί. 
περνάτε μπροστά μου ή μέσα μου
διασταυρώνεστε ή οχι
αλλά εγώ είμαι πάντα εγώ
ενώ εσύ , 
όλοι εσείς.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Λογικοί εγωιστές

Τελευταία σκέφτομαι πόσο όλα κρέμονται από μια κλωστή.
Κάποιες φορές, αυτή είναι πιο παχιά ενώ κάποιες άλλες είναι έτοιμη να σπάσει.
Παραμένει, ωστόσο, μια κλωστή. Λεπτή και εύθραυστη από τη φύση της.

Ακόμη και τα πράγματα που θεωρούμε σταθερά στη ζωή μας, δεν αντέχουν το χαρακτηρισμό αυτό. Οι σχέσεις που χρόνια δημιουργούμε, φαίνονται ώρες- ώρες να μην έχουν πού να ακουμπήσουν. Μπορούν να χαλάσουν από κάτι όχι και τόσο σημαντικό. Τώρα θα μου πεις πως μάλλον δεν είχαν γερές βάσεις εξ αρχής, αλλά τείνω να πιστέψω πως κι αυτές που έχουν, είναι ,επίσης, ανεξήγητα εύθραυστες. Κι αυτό είναι κάτι που με λυπεί ιδιαιτέρως.

Έχω αυτή τη θεωρία ότι, στην ουσία, σχεδόν καμία σχέση δεν είναι αυθεντική. Όλοι βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε, μια προέκταση του εαυτού μας ή κάποιας ανάγκης μας. Το άλλο άτομο φαίνεται κομπάρσος μέσα στη σχέση που απαρτίζεται κι απ τους δυο μας. Ο εαυτός μας είναι τόσο σημαντικότερος που το τοπίο θολώνει και δεν μπορούμε να διακρίνουμε τη μορφή του. Φιλτράρουμε τα πάντα μέσα απ την υποκειμενική σκοπιά μας - και τι να κάνουμε άλλωστε; - κι έτσι, ο άλλος δεν υπάρχει ποτέ μέσα μας όπως πραγματικά είναι. Κάνουμε πράγματα γιατί ωφελούν εμάς ή ,στην καλύτερη περίπτωση, και εμάς. Και με αυτό το σκεπτικό, αναρωτιέμαι αν κανείς νοιάζεται ποτέ για κανένα αληθινά. Αν όλα αποσκοπούν στην ικανοποίηση του εγώ μας , θα μπορούσαμε να πούμε πως όλοι χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο; Πώς γι αυτό χαλούν τόσες φιλίες ή ερωτικές σχέσεις; Επειδή ακριβώς το άλλο άτομο δεν μας καλύπτει πια; Κι αν ναι, τι είδους άτομα είμαστε;

Λένε πως η αγάπη είναι εγωιστική και είμαι στη δυσάρεστη θέση να ομολογήσω πως δεν έχω κάποιο πρόχειρο αντεπιχείρημα( Θα ήθελα πολύ, ωστόσο, γιατί η συνειδητοποίηση αυτή δεν είναι συμβατή με το ρομαντικό κόσμο μου.).
Στηρίζω αυτές τις σκέψεις σε γεγονότα καθημερινά, προσωπικά ή μη.
Φεύγουμε από σχέσεις γιατί δεν θέλουμε πλέον κάτι άλλο, βάζοντας πάνω απ όλα τον εαυτό μας και αφήνοντας το σύντροφό μας στην τύχη του. Προτιμούμε ένα φίλο από ένα άλλο γιατί τη δεδομένη χρονική στιγμή εκείνος μας ταιριάζει περισσότερο, μη σκεπτόμενοι το άτομο που απορρίπτουμε. Μη φανταστείτε πως μας κατηγορώ, ούτε πως βγάζω τον εαυτό μου απ έξω. Αλλά είμαι θυμωμένη και απογοητευμένη. Πως είναι δυνατό να είμαστε τόσο εγωιστές και απερίσκεπτοι όσον αφορά τους άλλους ανθρώπους; Πως γίνεται πάντα ο κόσμος μας να περιστρέφεται γύρω από εμάς;
Συγχωρήστε μου το παραλήρημα.

Βέβαια, καταλήγω, όλο αυτό είναι λογικό καθώς με τον εαυτό μας ζούμε και πεθαίνουμε. Αλλά τουλάχιστον ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Ας αναγνωρίσουμε τον εγωισμό μας και ας αποδεχτούμε πως ό,τι κάνουμε είναι για εμάς και ό,τι κάνουν οι άλλοι για εμάς, δεν είναι όντως για εμάς. Έτσι, δε θα χρειάζεται να θυμώνουμε με κανένα. Δε θα ουρλιάζουμε πια : « Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι !» . Γιατί θα το θεωρούμε κάτι φυσιολογικό και αδιαμφισβήτητο. Προφανώς και σκέφτεται τον εαυτό του.
Θα ήταν, όμως, συνετό να σκεφτούμε πως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια; Ή μήπως όλοι κολλήσαμε στη φάση του εγωκεντρισμού που είναι φυσιολογική για τα μικρά παιδιά αλλά όχι για τους μεγάλους κι ώριμους ανθρώπους και μπορούμε να ξεκολλήσουμε; Μήπως εν τέλει η διαφορά έγκειται στον αν κάποιος σκέφτεται μόνο τον εαυτό του;


Στη δεδομένη μη ιδανική κατάσταση θεωρώ ιδανικό το να καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι είμαστε ένα μάτσο εγωιστές που έχουν, όμως, το προνόμιο της λογικής, της ενσυναίσθησης. Η κατάσταση θα μπορούσε να εξισορροπηθεί αν βρίσκαμε το κουράγιο να γελάσουμε με τους εαυτούς μας για όλη την αφέλεια και την ανωριμότητά μας. Κι εκτός αυτού,να πάρουμε την ευθύνη να χειριστούμε λογικά τον πρωτόγονο εγωκεντρισμό που μας κυριαρχεί προς όφελος και δικό μας αλλά και των άλλων. Παρόλα αυτά, ακόμη και τότε, η κλωστή δε θα αντικαθιστούνταν από κάτι λιγότερο εύθραυστο. Απλώς εμείς θα είχαμε προνοήσει να στρώσουμε κάτω κάτι μαλακό ώστε η προσγείωση που θα ξέρουμε πως θα έρθει να είναι πιο ομαλή, λιγότερο τραυματική, δραματική και ανεξήγητη. Ή τουλάχιστον, μέχρι εδώ μπορεί να φτάσει η σκέψη μου τη συγκεκριμένη στιγμή.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Είμαστε οι καλύτεροι ειδικοί για το τι είναι σωστό για εμάς

    Χαρούμενος θεωρείται κανείς όταν ο εγκέφαλός του είναι χαρούμενος. Τουτέστιν, όταν παράγονται ενδορφίνες, σεροτονίνη, ντοπαμίνη. Πολλές φορές , σε διάφορες καταστάσεις,το μυαλό μας εξαπατάται από ερεθίσματα και εξαπατά εμάς ως σύνολο,οδηγώντας σε ανάλογες αντιδράσεις. Θα μπορούσαμε, άραγε, χρησιμοποιώντας ορισμένα κομμάτια του να "εξαπατήσουμε" κάποια άλλα για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε; Να παίξουμε μαζί του ,όπως κι εκείνο πολλές φορές κάνει, προκαλώντας την παραγωγή των παραπάνω πολυπόθητων ορμονών;
     Φυσικά, δεν εννοώ να κοροϊδεψουμε το ίδιο μας το μυαλό ούτε να δράσουμε εις βάρος του. Ίσα ίσα. Εννοώ να συνεργαστούμε με κάποια κομμάτια του, ώστε να κρατήσουμε κάποια άλλα ευτυχισμένα, αν αυτό δεν ακούγεται πολύ μπερδεμένο.
    Θα προσπαθήσω να εξηγήσω. Έστω ότι η περιοχή Α είναι υπεύθυνη για την έκκριση ορμονών χαράς και η περιοχή Β ξέρει τι θα οδηγήσει την περιοχή Α να προβεί σε αυτή την έκκριση. Δε θα μπορούσε , λοιπόν, να δώσει ένα μικρό σπρωξιματάκι ώστε να έχουμε όλοι το επιθυμητό αποτέλεσμα; Να δώσει, για παράδειγμα, εντολή στον οργανισμό να πάει για τρέξιμο, να περπατήσει στον ήλιο, να φάει μπανάνες , να θυμηθεί κάτι όμορφο,οτιδήποτε έχει σημασία για το άτομο. Για τον καθένα,η ευτυχία προέρχεται από διαφορετικά πράγματα.

     Μιλώντας πιο ειδικά, κάποιες περιοχές του εγκεφάλου μου γνωρίζουν πολύ καλά τι με κάνει ευτυχισμένη. Οπότε απλώς δίνουν στην περιοχή Α αυτό που χρειάζεται για να απελευθερώσει τη χαρά στο εσωτερικό μου σύστημα. Για παράδειγμα, μου αρέσει να συνδέω στιγμές με τραγούδια. Αυτό κάνει τη στιγμή πιο ρομαντική και ξεχωριστή, της δίνει άλλο νόημα. Για μένα πάντα. Όταν περπατάω, συνδέω τις κινήσεις μου με ένα τραγούδι ρυθμικό και χαρούμενο ή άλλοτε μελαγχολικό. Ό,τι είμαι και χρειάζομαι εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Όταν με φιλάει κάποιος σημαντικός, φέρω στη μνήμη μου ένα τραγούδι που γεμίζει το φόντο με την απόχρωση του ροζ. Και ζω στο παραμύθι που μόνη μου δημιουργώ. Ταυτίζομαι με ήρωες βιβλίων και ταινιών, αντλώ τη μαγεία τους και την ταιριάζω στις δικές μου σχέσεις, μέσα στο μυαλό μου. Όταν κάτι με χαροποιεί πολύ, δίνω χρόνο σε αυτή την κατάστασή μου. Το σκέφτομαι ξανά και ξανά και απολαμβάνω το χαμόγελο που μου προκαλεί. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη να χαμογελά, σαν να προσπαθώ να εξιλεωθώ για όλες εκείνες τις φορές που ήμουν λυπημένη. Χοροπηδάω στο κρεβάτι σαν παιδί , τραγουδάω και τρέχω, χορεύω.
   Δεν ξέρω αν οι παραπάνω πράξεις μου σας φαίνονται ξένες ,χαζές ή χωρίς κανένα νόημα. Αυτό που ξέρω είναι πως οι πράξεις αυτές -κι άλλες πολλές- είναι ο δικός μου τρόπος να είμαι ευτυχισμένη. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο εαυτός μας ξέρει καλά τι έχουμε ανάγκη για να είμαστε χαρούμενοι. Είμαστε όλοι μας οι καλύτεροι ειδικοί για το τι είναι σωστό για εμάς. Κι αν θέλουμε να φερθούμε έξυπνα, μπορούμε να τον ακούμε λίγο περισσότερο.Να δίνουμε λίγη περισσότερη βάση στις φωνές που βγαίνουν από μέσα μας. Ο ήχος του εαυτού μας σιγά σιγά θα δυναμώσει και πλέον ,τις περισσότερες φορές, ο δρόμος για την ευτυχία θα είναι ξεκάθαρος. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω εγώ. Κι είτε κάνω λάθος είτε όχι, εμένα αυτή η ελπιδοφόρα σκέψη με κάνει κιόλας ευτυχισμένη. Άρα, λίγη σημασία έχει το αν έχω δίκιο να το πιστεύω. Καταλαβαίνεις το νόημα;

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Ήχινος πύργος

Όταν σε σκέφτομαι,
κλείνω τα μάτια 
και αναπολώ τα δικά σου.
Υπάρχουν μέσα μου
σαν μια τοιχογραφία,
μία απαράλλακτη φωτογραφία
ανέγγιχτη απ' το χρόνο
φυλακισμένη στη μνήμη μου
σαν να μην πέρασε στιγμή.

Το κακό με αυτά τα μάτια
είναι πως με κοιτάζουν.
κάθε φορά με κοιτάζουν!
και ξέρεις, κάτι παθαίνω.


κι είναι χαζό αυτό
γιατί,
αναρωτιέμαι,
δε θα έπρεπε να υπάρχει
κάποιου είδους ρολόι
που μετρά αντίστροφα

κι όταν ο χρόνος τελειώσει
είσαι ελέυθερος;
ελεύθερος από τα μάγια
που τα μάτια
έχουν κάνει

και σου είναι αδύνατο
να τα κοιτάξεις
χωρίς να χάσεις το φυσιολογικό παλμό σου.

Νομίζω
πως κάτι συνέβη με το δικό μου ρολόι.
ίσως,
εθίστηκα τόσο σε αυτή την ουσία που εκκρίνεται
όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τα μάτια εκείνα
και σε μια στιγμή απερίσκεπτη, άλογη και ζαλισμένη
πέταξα κάτω την βόμβα που σε λίγο θα έσκαγε
την κομμάτιασα,την τσατσάλισα
κι έμεινα φυλακισμένη,
Με τη θέληση μου
και χωρίς γυρισμό.

Ερωτεύτηκα το τικ τακ, τικ τακ 
που ο απόηχος του σταματημένου πλέον ρολογιού
άφησε στην εσωτερική μου ατμόσφαιρα

κι έβαλα στο δωμάτιο τρία ρολόγια -απ τα φυσιολογικά-
για να το καμουφλάρω

τώρα, τα τικ τακ έχουν χτίσει ένα ήχινο πύργο
κι έχουν φυλακίσει
την πριγκίπισσα του παραμυθιού 

που μέσα στα τόσα τικ τακ
ξέχασε τι το καθένα σήμαινε
κι ακόμα αναρωτιέται γιατί αυτά τα μάτια
συνεχίζουν πεισματικά να ειναι "αυτά τα μάτια".

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Συνενοχή στο έγκλημα

Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί

που το μαύρο μελάνι λιώνει ,κυλάει στο χαρτί
σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το σκοπό του.
Την αποτύπωση της εξομολόγησης.


Ποιος να θυμώσει μαζί του ;
Είναι βαρύ, πολύ, μερικές φορές  το φορτίο
και το μελάνι
είναι υπεύθυνο να το πάρει στις πλάτες του
να είναι αυτό ο μεταφορέας της περιγραφής του συναισθήματος.
Τι μεγάλη ευθύνη!
Τι πόνο και τι πάθος κάθε φορά φέρνει μαζί του
υπάκουο
επιτρέπει να σχηματίζονται οι λέξεις


Ανάμεσα στα λόγια μου,εκεί

που το μαύρο μελάνι τρέχει στο χαρτί
φοβισμένο
να γλιτώσει.
Να γλιτώσει απ τη συνενοχή στο έγκλημα.
Στο έγκλημα να περιορίζει κανείς την έκφραση της εμπειρίας
ενός συναισθήματος,μιας σκέψης


ήμουν, ίσως, λιγάκι αυστηρή
δεν είναι δα και έγκλημα να γράφεις για τα βιώματά σου
πιθανότατα, αδίκημα.
Αδίκημα του ίδιου σου του εαυτού βεβαίως
καθώς
ένα συναίσθημα, μια σκέψη
έχουν λόγο που είναι τέτοια
Αλλιώς, θα ήταν ήδη λέξεις γραμμένες με μελάνι στο χαρτί.
μα όχι.
είναι πολλά περισσότερα
είναι μια εμπειρία ολιστική
νους και σώμα υποτάσσονται στα "λεγόμενά" των συναισθημάτων και σκέψεων
νιώθουν, βλέπουν, ακούν , μυρίζουν, γεύονται την παρουσία τους

Κάποιες φορές.

Γίνονται ένα με αυτά,αφομοιώνονται
τα μέρη γίνονται ένα με το όλο,τα σύννεφα καλύπτουν όλο τον ουρανό
είναι μεγάλη, κάποτε, η δύναμη του ψυχικού και νοητικού κόσμου
τόσο
που καταπίνει το μέσο ύπαρξής της

δηλαδή,
το σώμα και το πνεύμα.

το βυθίζει
το κυριεύει
γιατί μόνο έτσι
μπορούν αυτά να εννοήσουν τι είναι αυτό το πυροτέχνημα που μόλις έσκασε



Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί
έχουν μπλοκαριστεί
κάπου ανάμεσα στις γραμμές
αισθήσεις που δεν μπορώ να μεταφέρω,
μόνο να νιώσω.

Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί
έχουν φυλακιστεί
όσα δεν έχουν γίνει λέξεις
ή δε θα γίνουν ποτέ
ή δε θα χωρέσουν ποτέ στις λέξεις
αλλά εκεί.

εκεί, ανάμεσα στα λόγια μου
αυτό που ψάχνεις δε θα βρεις

είναι καμουφλαρισμένο στο κενό,
-πονηρή φυλακή-
σχεδόν σα να μην υπάρχει καθόλου
μα μην αυτό σε απελπίζει

Ανάμεσα στα λόγια μου
σταμάτησε να ψάχνεις
δεν ζούνε μόνο εκεί
ζούνε κι αλλού
τα όσα είμαι
το πώς υπάρχω
και το γιατί.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Αιώνιος δεσμός

          Είναι περίεργο το γεγονός πως δεν είμαστε μόνο αυτό που δείχνουμε, ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε. Δεν είμαστε καν μόνο το προηγούμενο σε συνδυασμό με τον τρόπο που σκεφτόμαστε συνειδητά. Είμαστε, επίσης, κάτι που δε γνωρίζουμε ξεκάθαρα. Κάτι το οποίο μας κάνει να φερόμαστε όπως φερόμαστε ή να νιώθουμε όπως νιώθουμε χωρίς πλήρη συνείδηση του γιατί αυτά συμβαίνουν(κάποιοι το ονομάζουν ασυνείδητο). Είναι σαν μια αόρατη σπρωξιά προς μια κατεύθυνση την οποία δεν καταλαβαίνουμε γιατί επιλέξαμε. Και εν μέρει, όντως δεν την έχουμε επιλέξει,όχι μετά από σκέψη και συνειδητοποίηση. Ένα κομμάτι μας την έχει επιλέξει για τους δικούς του λόγους,οι οποίοι συνήθως μας είναι παντελώς άγνωστοι.

         Αυτό το κομμάτι μας αποτελεί μεγάλο μέρος της ταυτότητάς μας,κι όμως κάποιες φορές αγνοούμε  τη συμβολή του στη ζωή μας. Ίσως γι αυτό πολλοί από εμάς βρισκόμαστε σε σύγχυση με ό,τι συμβαίνει μέσα μας ή  σε συνεχή αναζήτηση του εαυτού μας. Εκείνου, δηλαδή ,του κομματιού του παζλ που, σαν από θέση ισχύος, χειρίζεται τα πράγματα χωρίς την άδειά μας. Άλλοτε θυμώνουμε μαζί του γιατί δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε, άλλοτε προσπαθούμε να το φέρουμε στην επιφάνεια σαν τρελοί,να το βάλουμε στο μικροσκόπιο,να προβούμε σε μεταλλάξεις. Όπως και να 'χει, μας επηρεάζει συχνά περισσότερο απ όσο πιστεύουμε.

      Το φαντάζομαι σαν ένα κουτί που κουβαλάμε παντού. Άρχισε να δημιουργείται από τη γέννησή μας και μεγαλώνει μαζί μας σαν χιονοστοιβάδα,τρεφόμενο από εμπειρίες και συναισθήματα.Συνδέεται με αλυσίδες με το μυαλό μας και συγκεκριμένα με το σημείο των σκέψεων και το σημείο των συναισθημάτων. Πότε τσιγκλάει το ένα μέρος και πότε το άλλο,σαν αφέντης που γνωρίζει τη δύναμή του,αναγκάζοντάς τα να υποταχθούν στα θελήματά του.Δεν είμαστε σίγουροι για το τι περιέχει και γιατί, αυτό αποτελεί ένα μυστήριο. Ξέρουμε μόνο ότι υπάρχει κάπου εκεί και μας συνοδεύει.
     Βέβαια, εφόσον πρόκειται για ένα κουτί που μετακινείται όποτε κι εμείς, σημαίνει πως κι εμείς έχουμε ένα κάποιο έλεγχο σ αυτό. Τώρα θα μου πεις, κι αυτό μας μετακινεί και θα χεις δίκιο. Αλλά , απ ό,τι βλέπεις, πάλι μαζί είμαστε. Χεράκι-χεράκι. Μια ζωή μαζί.
Έχουμε πολλές ευκαιρίες να το εξετάσουμε, να το ανοίξουμε, να εκτιμήσουμε το βάρος του, την επιρροή του και να μαντέψουμε το περιεχόμενό του.Ίσως να μιλήσουμε μαζί του,να ρωτήσουμε πράγματα ή και να  το καθησυχάσουμε κάποιες φορές,καθώς δεν έχει συνείδηση και λογική,μόνο ορμή κι επομένως μας οδηγεί σε λάθη.

     Το κυριότερο, για μένα ,όσον αφορά αυτό το κουτί είναι ότι είναι πραγματικό και μαζί με τη λογική μου,είναι ο εαυτός μου. Είναι ίσως πιο αληθινό απ τη συμπεριφορά μου και τα λόγια μου,γιατί αυτά μπορώ να τα κατασκευάσω. Αυτό , όμως,δημιουργήθηκε φυσικά,μόνο με το να ζω και έρχεται αναγκαστικά στο προσκήνιο. Αποτελεί τη ζωή μου,συμπυκνωμένη σε συναισθήματα που καθορίζουν το παρόν. Προφανώς, πρέπει κάποιες φορές να το δαμάζω,να το αμφισβητώ και να το αλλάζω. Γι αυτό, άλλωστε, υπάρχει η συνείδηση. Κι αυτή είναι εξίσου σημαντική και μπορεί να με σώσει από λανθασμένους δρόμους στους οποίους το κουτί με σέρνει.

    Να, όμως...είναι που αυτό το κουτάκι είμαι εγώ, εγώ μικρή και μεγάλη,εγώ που βίωσα και ένιωσα και ξέχασα και έθαψα μα κάπου όλα αυτά εγκλωβίστηκαν στο ταξίδι τους για την έξοδο . Όμως, με επηρεάζουν ακόμη και εν μέρει, χαίρομαι. Γιατί δεν γίνεται να ξεχάσω την πορεία μου και δε θα έπρεπε,αφού αυτή μπορεί πολλά να μου μάθει. Και να μου εξηγήσει. Ίσως να είναι ευχή και κατάρα μαζί,αλλά μιας που υπάρχει όπως και να χει, λέω να συμφιλιωθώ μαζί του,να το ανοίξω και να το τακτοποιήσω. Ας μην εθελοτυφλώ, θα είμαστε μαζί για πολλά πολλά χρόνια και δεν θα ήταν πρέπον, ευγενικό και συνετό να το αγνοώ.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Η κόκκινη η τρόμπα μου

Κι εσύ, κι εγώ, εμείς, εσείς
έχουμε μέσα μας όγκο μεγάλο
Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε με τρόπους χίλιους δεκατρείς
κάποιος επιλέγει αυτόν και κάποιος έναν άλλο

Και μια μέρα , κοίταξε να δείς
όλα τα χρώματα μου έκαναν σινιάλο
τι κίτρινα, τι κόκκινα , θαρρείς
και ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος, το δίχως άλλο

Τα μέσα μου κατέκλησαν πουλιά και πεταλούδες
εκεί γεννούσαν τα παιδιά τους κι έκαναν γιορτές
κι εγώ έπλεκα τις καστανές μου τις πλεξούδες
χαμογελώντας περισσότερο από χτες

Είχα γίνει φίλη με τις εσωτερικές μου λιβελούλες
κι έτσι πολλαπλασιάζονταν συνέχεια και αυτές
κι έβγαιναν άλλες, πιο μικρούλες
διαιωνίζοντας αυτή την ευτυχία , τι καλές!

Αλλάξαν, όμως, οι καιροί κι έτσι, ένα πρωί
η κόκκινη μου η τρόμπα τα παιξε για τα καλά
ήρθε μπόρα φοβερή
κι εγώ βάλθηκα της τρόμπας να τραβάω τα μαλλιά

'' Τι έπαθες και σκούζεις; " , τη ρώταγα έξαλλη πολύ
και να σου εδώ και να σου εκεί, την έτρωγε μια καλπαζιά
κι έκλαιγε πιότερο, σα να τανε παιδί
ψυθιρίζοντας παραπονιάρηκα πως δεν της φέρομαι καλά


Στράφηκα κι εγώ στον εαυτό μου
Το νόησα πως είχε δίκιο η καρδιά
πώς γίνεται, σκεφτόμουνα, να τα βάζω με κάτι τόσο δικό μου
κι αποφάσισα να αλλάξω μια και καλή μυαλά

Έστρωσα με όμορφα σκεπάσματα το κρεβατάκι το εσωτερικό μου
και ξάπλωσα την τρόμπα , τραγουδώντας της γλυκά
"Μη φοβάσαι τίποτα, της είπα εγώ, καλό μου
Μας συγχωρώ και προχωρώ να βρώ την ευτυχία μας ξανά".

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Χορός

Κάτι συμβαίνει όταν χορεύεις.
Είναι ο τρόπος που ενοχλείς τα σωματίδια και αλλάζεις τη διάταξη του αέρα. Και αυτός με τη σειρά του απαντά. Σε χαιδεύει, σε συνοδεύει ή σου αντεπιτίθεται. Πάντως, επικοινωνείτε.
Και είναι μια ιδιαίτερη επικοινωνία. Ένα βήμα πίσω εσύ, ένα εκείνος μπροστά, το απόλυτο συνταίριασμα.
Κι αφού επικοινωνείς με τον αέρα, χορεύεις μαζί του και γίνεστε ένα κινούμενο ον ,μπορεί ,ακόμη, να ειπωθεί πως αγγίζεις τη φύση. Και κάθε επαφή με τη φυση δύναται να θεωρηθεί κάτι το σχεδόν θεικό.

Εξόν του αέρα, όμως, ένας χορευτής ξέρει και πως να επικοινωνεί με τη γη. Τη σκαλίζει, τη ζωγραφίζει, τη χτυπά ή της παραδίνεται, κυλιέται σ αυτή, την αγκαλιάζει. Αφήνει τα σημάδια του σ εκείνη και την κάνει δική του. Όχι σαν ιδιοκτησία, προς Θεού. Μα σαν κάτι λίγο πιο εξημερωμένο, λίγο πιο οικείο και φιλόξενο, λίγο πιο κομμάτι του εαυτού του.


Έχω σταματήσει το χορό εδώ και τρία χρόνια. Νιώθω συχνά πως κάτι λείπει απ τη ζωή μου, αφού ο χορός για μένα ήταν μια ξεχωριστή πηγή έκφρασης και αυτοεκτίμησης. Όταν χορεύω μόνη με τη μουσική που επιλέγω η ίδια, μια ανείπωτη χαρά ανθίζει. Ξεσπάω με το χορό  και θέλω να κλάψω από ευτυχία που απελευθερώνομαι με αυτό τον τρόπο. Και απελευθερώνομαι γιατί μπορώ ένα συναίσθημα να το μετατρέψω σε κίνηση και να το αποβάλλω αν είναι άσχημο ή να το απολαύσω αν είναι όμορφο. Να το μεταδώσω στο κοινό, αν αυτό υπάρχει και να εισάγω τους άλλους σ ένα κόσμο ατομικό, την εικόνα του οποίου δε θα μπορούσα ίσως να εκφράσω με πιο ξεκάθαρο τρόπο. Κι αυτό γιατί είναι άλλο να εξάγεις ένα συναίσθημα με λέξεις κι άλλο να του δίνεις μορφή μέσω του σώματός σου.

 Νιώθω , ακόμη ,  το χορό σαν κάποιου είδους εξύψωση ή έκσταση. Πολλά σημεία του κορμιού είναι ζεσταμένα, η καρδιά μου χτυπά πιο γρήγορα και το μυαλό μου ησυχάζει, μπαίνοντας σε μια άλλη διάσταση, όπου ακούγεται μόνο αυτή η μουσική. Έτσι, μπορεί να θεωρηθεί ένα διάλειμμα απ τη συχνά πολύωρη και κουραστική σκέψη. Γιατί είναι δράση. Σε βγάζει από τα διλήμματα της σκέψης , καθώς η κάθε κίνηση είναι αυθόρμητη και αυθεντική.

Ο χορός , όμως , για ένα χορευτή αποτελεί και ταυτότητά του. Σκέψου έναν άνθρωπο που στέκεται όρθιος , χωρίς κάποια έκφραση, κίνηση ή ομιλία. Δεν ξέρεις τίποτα γι αυτόν πέρα από την εξωτερική του παγωμένη όψη. Αν αρχίσει να μιλά όμως; Θα ακούσεις τη χροιά της φωνής του, θα συνάγεις το μορφωτικό του επίπεδο, το ήθος και τις αρέσκειές του. Φαντάσου, λοιπόν, τι αποτελέσματα θα μπορούσε να έχει ο χορός στον προσδιορισμό της ταυτότητας κάποιου. Συνδυάζει έκφραση προσώπου και σώματος . Ουσιαστικά, είναι  ομιλία χωρίς λόγια. Κι αυτό είναι κάτι υπέροχο.
Μπορείς να αναγνωρίσεις ένα χορευτή από τη μουσική και το στυλ χορού που επιλέγει και μπορείς να καταλάβεις τι είδους ανάγκες προσπαθεί να ικανοποιήσει μέσω αυτών των επιλογών ( Για παράδειγμα, κάποια είδη χιπ χοπ εκφράζουν θυμό και αγανάκτηση , ενώ το αργεντίνικο τάνγκο θα μπορούσε να θεωρηθεί έκφραση αισθησιασμού και συντροφικότητας).


Ο χορός είναι τόσα πολλά και δε νομίζω πως θα μπορούσα να ζήσω χωρίς την έντονη μαγεία του. Είμαι ευγνώμων που ξέρω αυτόν τον τρόπο να ζω.  

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ελπίς

Έστω πως έχεις τηλεφωνήσει στη φίλη σου δέκα φορές και δεν έχει απαντήσει. Πως ξέρεις πως δε θα απαντήσει την εντέκατη;
Έστω πως έχεις κοιτάξει τον ουρανό χιλιάδες φορές και δεν έχεις δει το Θεό. Σημαίνει αυτό πως εκείνος δεν υπάρχει;
Έστω πως φοβάσαι πάντοτε τη θάλασσα γιατί τις δύο φορές που μπήκες στη ζωή σου σε τσίμπησε σαλούφα. Θα συμβεί αυτό και την επόμενη φορά;

Η απάντηση είναι «δεν ξέρω». Και πράγματι, δεν μπορείς να ξέρεις.  Συνηθίζουμε, όμως, να είμαστε τόσο προκατειλημμένοι ώστε φροντίζουμε να μην υπάρχουν επόμενες φορές. Γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Αλλά ξεχνάμε πως υπάρχουν κάποιες αξίες στη ζωή σημαντικότερες από το φόβο. Όπως, η ελπίδα.

Η ελπίδα είναι που οδήγησε τους επιστήμονες να συνεχίσουν τα πειράματά τους έως ότου αποδείξουν την υπόθεσή τους. Χωρίς αυτή, θα ζούσαμε τώρα χωρίς φως, υπολογιστές , ρούχα και βασικά, οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί με την παρέμβαση του ανθρώπου και όχι τυχαία ή φυσικά.
Η ελπίδα είναι αυτή που βοηθά τους θρησκευόμενους  ετοιμοθάνατους ανθρώπους να χαμογελούν ακόμα και να μην απελπίζονται, αναμένοντας καρτερικά τη λύτρωση . Ή τους θρησκευόμενους υγιείς ανθρώπους να ξεπερνούν τα προβλήματά τους και να βλέπουν πέρα από το περιορισμένο οπτικό πεδίο που επιβάλλει το εκάστοτε πρόβλημα.
Γενικώς, αυτή η γαλάζια αίσθηση έχει φοβερές ιδιότητες, μα εμείς περισσότερο φοβόμαστε παρά ελπίζουμε. Βέβαια, και τα δύο έχουν προσαρμοστικές ιδιότητες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αρνηθούμε.

Το θέμα είναι να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ελπίζει που και που, να του δίνουμε μια γουλιά αισιοδοξίας για να συνεχίζει πιο ανάλαφρος και θετικά διατεθειμένος το ταξίδι του.
Όπως όταν κοιμόμαστε, ονειρευόμαστε, ώστε υποσυνείδητα να λύσουμε τα προβλήματά μας, έτσι χρειαζόμαστε και συνειδητά κάτι που θα μπορούσε να έχει τις ίδιες με τα όνειρα επιδράσεις. Θα μπορούσε αυτό να είναι η ελπίδα, καθώς όπως ο Αριστοτέλης θεωρούσε «ελπίς εστί εγρηγορότος ενύπνιον» , δηλαδή η ελπίδα είναι το όνειρο του ξύπνιου .  Και γνωρίζουμε πως τα όνειρα είναι απαραίτητα για την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου. Φυσικά, το όνειρο είναι στενά συνδεδεμένο με τον ύπνο. Και δε θα ήταν χρήσιμο κάποιος να αναπαυτεί στο γλυκό μαξιλάρι της ελπίδας, σφαλίζοντας τα μάτια του μπροστά σε κάθε κίνδυνο. Η ελπίδα μπορεί να σώσει μονάχα αν χρησιμοποιηθεί ως όπλο , ως μέσο για να κερδηθεί η μάχη κι όχι ως Θεός που μπορεί να κάνει τα πάντα από μόνος του.

Έρχεται, ακόμη, ο Καζατζάκης και ξεστομίζει το θρυλικό « Δε ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Και φαίνεται κι εδώ η άλλη πλευρά της ελπίδας, για την οποία έγινε ήδη λόγος. Η ελπίδα θα έπρεπε να φοριέται ως αξεσουάρ κι όχι να γίνεται ένα με το δέρμα. Γιατί έτσι μπορεί να καταντήσει μια ακόμα φυλακή, που σε βυθίζει και σε περιορίζει απ την αλήθεια. Θα μπορούσε , δηλαδή, να λειτουργήσει αρνητικά, κάνοντας τον άνθρωπο να εθελοτυφλεί, ελπίζοντας πως μια αόρατη ,μαγική δύναμη θα τον σώζει από οτιδήποτε.

Το συμπέρασμα; Η ελπίδα είναι απαραίτητη για μια ευτυχισμένη ζωή στην οποία κάποιος πέφτει μα ξέρει να σηκώνεται. Αλλά όπως κάθε νόμισμα, έχει κι η ελπίδα την πλευρά που πρέπει να αποφύγουμε. Η λύση φυσικά γνωστή : Μέτρον άριστον! 

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Αλληλογραφώντας με τη 18χρονη γιαγιά μου

"Εγώ , κορίτσι μου, στα 18 μου έχω ήδη ένα χρόνο αρραβωνιασμένη. Ο παππούς είναι φαντάρος. Περιμένω πότε να έρθει το σαββατοκύριακο να με πάρει από το χωριό να πάμε μια βόλτα στην πόλη. Σε κέντρα διασκεδάσεως με πάει και με χορεύει. Είναι καλά.
Κατά τ' άλλα , ζω στο χωριό με την οικογένειά μου. Δουλεύω σε χωράφια , όχι βέβαια δικά μας , αλλά κτηματιών. Πηγαίνω με την Ανατολή και φεύγω με τη Δύση. Πώς αλλιώς να βγει το μεροκάματο; Η οικογένειά μου είναι φτωχή, όπως οι περισσότερες... τρεις -τέσσερις πλούσιους έχουμε στο χωριό κι αυτός είναι όλος ο πλούτος που έχω γνωρίσει. Και πώς, δηλαδή , να μην είναι φτωχός ο κόσμος ; Μεγάλο μέρος του χωριού ήρθε απ τη Μικρά Ασία, είναι πρόσφυγες. Ο δήμος τους έχει δώσει οικόπεδα για να βγάζουν το ψωμί τους , αλλά ήδη τα οικόπεδα είναι πολύ λίγα.
Γυρνάω, που λες, σπίτι και πέφτω κατευθείαν για ύπνο, είμαι τόσο κουρασμένη. Ποιό μπάνιο, νυφούλα μου ; Μια στο τόσο κάνουμε μπάνιο . Ζεσταίνουμε νερό και πλενόμαστε στη λεκάνη.
Πάλι καλά , μας περιμένουν η γιαγιά κι ο παππούς στο σπίτι και βρίσκουμε ένα πιάτο φαϊ.
Τις φίλες μου δεν τις βλέπω και πολύ. Δουλεύουν κι εκείνες με την οικογένειά τους . Αλλά κάθε Κυριακή πηγαίνουμε στο χωριό των προσφύγων και βγαίνουμε στην πλατεία. Εκεί, γίνεται η περατζάδα. Εκεί ακόμη και τον άντρα σου μπορεί να γνωρίσεις. Αγόρια και κορίτσια πηγαίνουμε πάνω- κάτω , περπατάμε και μιλάμε με τους φίλους μας , ίσως απαντήσουμε και σε κανένα σφύριγμα από κάποιο νεαρό . Κι αυτή είναι όλη η διασκέδαση που έχουμε. Βέβαια, στις εννιά το πολύ πρέπει να είμαι σπίτι. Η γιαγιά είναι πολύ αυστηρή και θεωρεί ότι το σημαντικότερο απ όλα είναι να είμαστε τίμιες εγώ κι οι αδερφές μου. Κάποιες φορές νιώθω αδικημένη και καταπιεσμένη , βρίζω τη γιαγιά στα κρυφά γιατί είμαι μικρό κορίτσι και θέλω να ζήσω τη ζωή μου.Πάντα ήμουν υπάκουη και βοηθούσα κι ένα καλό λόγο σπάνια άκουγα. Έχω τόσο θυμό μέσα μου... Κι εκεί μένει ο θυμός μου. Μέσα μου. Εξάλλου,παντού έτσι γίνεται. Έτσι είναι σε όλες τις οικογένειες. Άρα τι να πω εγώ; Άσε που αν αντιμιλήσω θα φάω και ένα χέρι ξύλο.
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, αρρώστησε κι η μάνα. Ο γιατρός έπαψε να ασχολείται μαζί της, θεωρεί την υπόθεσή της τελειωμένη. Έχουμε όλοι μεγάλη πίκρα μέσα μας. Δεν αντέχω να τη βλέπω έτσι μα πρέπει να συνεχίσω . Καθώς είμαι η μεγαλύτερη , φροντίζω τα μικρά μου αδέρφια και είμαι δέυτερη μάνα τους. Θέλω , επιτέλους, να φύγω απ το σπίτι . Να ζήσω μια καλύτερη ζωή. Έχασα τα παιδικά μου χρόνια, δεν ένιωσα ποτέ παιδί και θέλω τουλάχιστον να είμαι τώρα ευτυχισμένη.
Δεν ξέρω πώς θα πάνε τα πράγματα. Τι θα γίνει η μάνα; Ο άντρας μου θα είναι καλός ; Θα κάνω παιδιά; Εγγόνια;   Εσύ, πώς είσαι, άραγε; Είσαι όμορφη,είσαι καλό παιδί; Μου μοιάζεις καθόλου; Θέλω τόσο να σε γνωρίσω... Θα σου δώσω όλη την αγάπη και την ανεκτικότητα που δεν πήρα απ΄τη δική μου γιαγιά . Μέχρι τότε, σ αγαπώ πολύ και σε περιμένω."
                                                                                               
                                                                                                                              Απρίλιος  1962



"Γειά σου γιαγιά! Είμαι 18 χρονών. Μάθε πως πήρα το όνομα της μητέρας σου και έζησε να το ακούσει. Μην ανησυχείς. Τα πήγες περίφημα. Είσαι πολύ καλή γιαγιά και η αγάπη σου δεν τελειώνει ποτέ. Μου λες πάντα ότι είμαι το καλύτερο κορίτσι και με αποδέχεσαι χωρίς όρια. Νιώθω ξεχωριστή . Μου κάνεις μικρά δώρα, όσα αντέχει η τσέπη σου κι εγώ σε μαλώνω γιατί δε θέλω να ξοδεύεσαι. Έκατσες και μου έγραψες ένα ολόκληρο τετράδιο με συνταγές από τα αγαπημένα μου φαγητά! Είσαι τόσο καλή και χαίρομαι που σε γνώρισα. Έχεις περάσει δύσκολα και το ξέρω... Μου αφηγείσαι πολλές ιστορίες. Δυστυχώς, η καταπίεση δε σταμάτησε για σένα. Ο παππούς είναι αρκετά αυταρχικός και ξεροκέφαλος αλλά τον αγαπάς . Και έχει καλή καρδιά , είναι καλός μαζί μου, όλα θα τα έδινε για μένα. Μαλώνετε συχνά και σ ακούω να τον λες στραβόξυλο σιγανά γιατί δεν ακούει καλά και χαμογελάω. Γιατί παρά τους καβγάδες σας νοιάζεστε ο ένας για τον άλλο . Σου κάνει και μασάζ κάποιες φορές γιατί έχεις οστεοπόρωση.
Εγώ είμαι λίγο κοντούλα και καστανή. Σου μοιάζω πολύ! Και ζεσταίνομαι πολύ , όπως κι εσύ. Μάλλον θα έχω κι εγώ εξάψεις όταν γίνω γιαγιά. Αδέρφια δεν έχω . Ο μικρός γιος σου χώρισε με τη μαμά μου, αλλα είμαστε εντάξει. Αγαπάμε πολύ ο ένας τον άλλο και είναι καλύτερα που τα πράγματα έγιναν έτσι. Έτσι κι αλλιώς σχεδόν οι μισοί γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο, δεν είναι κάτι σπουδαίο. Ο μπαμπάς παντρεύτηκε ξανά μια πολύ καλή κοπέλα και ζουν στο πάνω σπίτι από το δικό σου. Έρχομαι τα σαββατοκύριακα.
Βέβαια... τώρα δε θα έρχομαι τόσο συχνά γιατί σπουδάζω. Έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα , γιαγιά. Ξέρω πως δεν τελείωσες το σχολείο ,ενώ το ήθελες πολύ. Γι αυτό, ξέρω ότι χαίρεσαι για μένα.
Πλέον, δεν είμαστε τόσο καταπιεσμένες. Δουλεύουμε,εκφράζουμε την άποψή μας ελεύθερα, ντυνόμαστε όπως θλελουμε και βγαίνουμε με όποιον θέλουμε. Επικρατεί μια σχεδόν ισότητα. Αυτό το "σχεδόν" ευελπιστώ ότι θα εξαλιφθεί κάποια στιγμή και παλεύω με τον τρόπο μου γι αυτό.
Εμείς δεν είμαστε φτωχοί, έχουμε πολλά στο τραπέζι κάθε φορά αλλά μας λένε ότι έχουμε οικονομική κρίση. Πάντως , αν βγεις έξω, όλα τα μαγαζιά είναι γεμάτα. Και αν ανοίξεις τις ντουλάπες μας , θα τις βρεις γεμάτες , έτοιμες να σκάσουν. Ή μας λένε ψέματα ή είμαστε χαζοί και δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται ή ο όρος "φτώχια" έχει αλλάξει περιεχόμενο. Ή και όλα μαζί!
Έχω περάσει χειμώνα χωρίς θέρμανση και έχω ακούσει αρκετές φορές " να προσέχεις αυτο το μήνα γιατί δεν θα μας πληρώσουν εγκαίρως". Αλλά δεν πείνασα ποτέ. Οι γονείς κάνουν πολλές θυσίες για να μη μας λείψει ότι έλειψε σε εσάς. Σχεδόν κανένα παιδί δε δουλεύει . Σπουδάζουμε μέχρι μη σου πω και τα 25. Περίεργο,ε; Παρατεταμμένη εκπαίδευση λόγω απαιτήσεων στην αγορά εργασίας, παρατεταμμένη εφηβεία που δεν έζησες και ποτέ.
Βγαίνω συχνά με τις φίλες μου, όποτε θέλω και δε σκέφτομαι να αρραβωνιαστώ για πολύ καιρό ακόμη. Δε θέλω να βιάσω τη ζωή μου. Επιθυμώ να κάνω τις κατάλληλες επιλογές.
Αυτά ήταν όμως η θετική πλευρά της εποχής μου...
Εμείς έχουμε άλλα περίεργα. Μπορεί να βγαίνουμε έξω χωρίς να ανταλάσσουμε πολλές κουβέντες με τους φίλους μας γιατί ασχολούμαστε με τα κινητά μας και μιλάμε με άτομα που δεν είναι εκείνη τη στιγμή μαζί μας. Κι όταν  είμαστε μαζί τους μιλάμε με τα άτομα που είχαμε τότε βγει. Είμαστε λιγάκι ανασφαλείς , δε βρίσκεις; Βγάζουμε συνέχεια φωτογραφίες , κάθε ώρα και λεπτό , λες και αν η στιγμή αποθηκευτεί κάπου, θα αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία και μαζί μ αυτή κι εμείς.
Όλα υπάρχουν σε μεγάλο βαθμό. Ρούχα, φαγητά, φίλοι , ακόμα και ερωτικοί σύντροφοι. Η γιαγιά σου θα είχε φρικάρει... Έχουμε τόσα πολλά και πάντα ζητάμε κι άλλα.
Το θέμα είναι να κρατάς ισορροπίες. Μη φοβάσαι για μένα , γιαγιά, προσέχω . Κάθε εποχή έχει τα στραβά της αλλά θα μάθω να εκμεταλλέυομαι τις ευκαιρίες και να ξεπερνάω τα προβλήματα. Χαίρομαι που άκουσα τις ιστορίες σου και θα αποφύγω να κάνω τα ίδια λάθη. Εύχομαι κι άλλοι να έχουν την ίδια τύχη γιατί κάθε παιδί αξίζει μια γιαγιά σαν εσένα.

Σε αφήνω τώρα γιατί μας έχεις καλέσει για φαγητό και γιαγιά, το μοσχαράκι σου δεν παίζεται. Να προσέχεις πολύ και σου εύχομαι καλά στέφανα. Εις το επανιδείν!"


                                                                                                                             Ιούνιος 2015


Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Για να πνίξω τη σιωπή

Το μόνο που μένει όταν φεύγεις είναι σιωπή.

Η αίσθησή της
μου θυμίζει αυτή του χειμώνα
με το τσουχτερό του κρύο
που τρυπάει τα κόκκαλά σου
που σε ξεγυμνώνει από τα ζεστά σου ρούχα
την ασφάλειά σου
κλέβει τα χρώματα του καλοκαιριού
γεμίζει τον ουρανό σου με σύννεφα έτοιμα να σκάσουν
θυμίζοντάς σου
ειρωνικά πως

ξέρει τα πάθη της καρδιάς σου

Έτσι αισθάνομαι όταν φεύγεις
Άρρωστη. Ξεγυμνωμένη.
Έτοιμη να μπίξω τα κλάματα
σα μικρό παιδί




Σου μιλάω, λες , δήθεν λογικά
μα
αν ερχόταν η δική μου η σειρά
τα ίδια θα έκανα και χειρότερα.
είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά
αλλά να ενεργεί παράλογα
λέει κάποιος Ανατόλ Φραντς και συμφωνώ
γιατί η καρδιά έχει λόγους που αγνοεί το λογικό
εξηγεί κάποιος Λαμαρτίνος ρομαντικός.
(Ξέρουν οι Γάλλοι από τέτοια και συνεννοούνται)

Αλλά συνεχίζω να μιλάω λογικά γιατί...
πάρε έναν δικό μας,τον Ευριπίδη
η λογική παλεύει με το φόβο και νικά,μας λέει
ή τον Φίσερ που θεωρεί πως
ωραία αισθήματα,χωρίς τη δύναμη της λογικής ,σύρονται στο βόρβορο
ή τον Επίκουρο που σημειώνει ότι
τους ανοήτους τους απαλάσσει απ' τη λύπη ο καιρός
ενώ τους μυαλομένους η λογική.



Κι ενώ πασχίζω από κάπου να σε πιάσω
δεν αντέχω να σε χάσω
και μου φεύγεις
και μυρίζω να ρχεται η σιωπή

γιατί, λες, η λογική δεν είναι λύση
και περιμένεις κάποιος
τα μάγια να ρθει και να λύσει
να ελευθερώσει την πληγωμένη σου ψυχή

όμως
δεν έχω ξόρκια να σε σώσω
ούτε τη δύναμη να σε μαλώσω
γιατί ξέρω τι σε έφτασε εκεί

και τρέμω
μη τυχόν την πιάσει πάλι
και περάσει να με δει
και ουρλιάζω
και τις χορδές μου τυραννάω
για να πνίξω τη σιωπή
γιατί
αν αυτή ακούσω
σημαίνει πως δε θα σαι πια εκεί.

Μα μη φοβάσαι
είμαι εδώ.
και θα σου τραγουδάω
να μην ακούμε τη σιωπή.
και εγώ θα περιμένω
το δρόμο σου να βρείς
για όσο χρειαστεί

και θα ελπίζω
πως όταν 
τα τραγούδια μου τελειώσουν 
θα σ ακούσω να μιλάς και πάλι
με την νεογέννητή σου τη φωνή
γιατί ξέρω καλά πως ξέρεις να γυρίσεις
καθώς πάντα το τονίζεις
πόσο η γεωγραφία είναι σημαντική.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Ξέρεις τι είσαι;
Ένας σκληρός και αδιαπέραστος  τοίχος είσαι
Εγωϊστής. Αλύγιστος. Παγωμένος.

Καιρό τώρα.
Ποιές χίλιες και μία νύχτες;
Το έχουμε ξεπεράσει  προ πολλού αυτό.

Ήθελα να ξερα τι σου κανα
Ποια χορδή σου πείραξα
Και στριγγλίζεις έτσι στο μυαλό μου

Και όταν στριγγλίζεις είναι υποφερτό
γιατί απ το ζόρι σου το κάνεις
απ' τον εγωισμό σου που πλήγωσα
πότε και που δεν ξέρω,  φαντάζομαι

Όταν, όμως, δε μιλάς καθόλου
εκεί είναι που σε μισώ περισσότερο
όταν μου αραδιάζεις μία δύο τυπικούρες
ίσα να βγεις απ την υποχρέωση
Συγγνώμη, θες να παίξουμε το κορόϊδο ;

Δε θα σαι με τα καλά σου
Εγώ τέτοια παιχνίδια μαζί σου δεν παίζω

Αλλά εσύ μόνο απ αυτά ξέρεις
Έχω να ακούσω ξεκάθαρη κουβέντα
πολύ πολύ καιρό

Μέσα απ το γυαλί μ αφήνεις μόνο να κοιτάζω
Λες κι άμα μπω
με την ανάσα μου και μόνο
θα ξεσηκώσω και θα καταστρέψω
τη χαρτούρα που τόσο καιρό συγύριζες.
Όλα πρέπει να ναι καθαρά και σε τάξη
Σε τάξη.   Ας γελάσω.


Τίποτα που κάνω δεν εγκρίνεις
Τίποτα που είμαι δεν αγαπάς
Γύρισε ανάποδα η γη.


Νομίζεις μήπως ότι σε άφησα ποτέ;
Πιστεύεις ότι έφυγα και σ άφησα;
Αυτό θεωρείς ;
Ότι δεν ήσουν τίποτα ;
Κι όλα αυτα που νομιζεις ,πιστεύεις ή θεωρείς
γιατί στο καλό τα θεωρείς;
Αν ήθελες να μάθεις θα ρώταγες.
Δε θα υπέθετες τις φαντασίες σου και μετά θα θύμωνες γι αυτές

Ξέρεις ,όμως, γιατί το έκανες ;
Τα ξεκάθαρα λόγια, τα μεγάλα, δεν είναι για σένα.
Εσύ λες και ξελές.
Αλλά εγώ δεν παίζω έτσι.
Και ίσως σε τρομάζει αυτό

Μόνο κάποτε σε ένα όνειρο σου εξήγησα
σου μίλησα πραγματικά
κι εσύ , για πρώτη φορά
ανταποκρίθηκες!
έβγαλες ένα καταχωνιασμένο συναίσθημα
και μου το προσέφερες
κι εγώ
ήμουν τόσο ευγνώμων να ξέρω την αλήθεια.
Όχι αυτή που μου λες εσύ.
Ξέρεις,την άλλη
Την αληθινή αλήθεια
που ουτε στον εαυτό σου δεν τολμάς.

Και ξέρεις τι έγινε μετά;
Ξύπνησα!
Και απο κόκκινο ήσουν πάλι μπλε και μωβ μουντό, σχεδόν γκρι.
Και πάλι δε μιλούσες.

Κι εγώ σαστισμένη
θυμήθηκα
πως μόνο στα όνειρα ακούμε αυτά που θέλουμε

κι εγώ να μένω κολλημένη σε μια πραγματικότητα
στην οποία ο αληθινός διάλογος περι της αληθείας μας
δε θα γίνει ποτε.


Γιατί καπου στην πορεία, έχασες το "μας".

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Αντωνυμία προσωπική

Εσύ
Μια αντωνυμία προσωπική

Αλλά εγώ
Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ
Πώς μια αντωνυμία απλή
Κάνει μια διαφορά τόσο ηχηρή


Εσύ

Που βράχος γερός
Σε κάθε στιγμή
ήσουν εκεί

Για να δώσεις, να μαλώσεις, να μου πεις

"Μικρή μου,
μη διστάσεις
αν κάτι γίνει και δειλιάσεις,στην αγκαλιά μου να κρυφτείς".


Εσύ


Χρώμα βαθύ

που όταν κοιτάζω
με αγκαλιάζει σφιχτά και μου ψυθυρίζει στ'αυτί
"Δε θα φύγω,στο υπόσχομαι, κανένα πρωί".

Μάλλον γι αυτό
το παραμύθι είναι μακρύ


Και δεν τελειώνει
Η αγάπη σου ποτέ δε μαραζώνει
Ακόμη κι αν κάποτε μαράζωσες εσύ.

Σαν τις μάνες π'αρρωσταίνουν
μα συνεχίζουν να πηγαίνουν
τα παιδιά τους στο σχολείο

και τα κοιτούν
κι αληθινά χαμογελούν
γιατί τώρα ζουν για δύο .


Έτσι κι εμείς

δύο καρδιές
που θα κλεφτούν χίλιες φορές
γιατί αγάπησαν και πια δε νιώθουν κρύο.

Μη μου φοβάσαι
και μη λυπασαι
γιατί
ο,τι κι αν τύχει
ανάμεσα σε χίλια μύρια τείχη
θα είμαι εκεί.


Και θα τα σπάσω
θ' αφινιάσω
μέχρι κοντά σου να βρεθώ
και μη ρωτήσεις
ξέρω πως ξέρεις
ότι βαθιά σε αγαπώ.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Και τι θα ήμουν, άραγε, χωρίς εσένα;

  Και τι θα ήμουν, άραγε, χωρίς εσένα;

Υπάρχουν φορές που λέμε ότι "αυτός ο άνθρωπος είναι τοξικός για μένα" . Έχω φτάσει να πιστεύω,όμως, πως ακόμη και μια μικρή επιλογή μπορεί να φέρει τον κόσμο σου ανάποδα. Πόσο μάλλον το μέσα σου.  Άρα, χωρίς αυτό τον τοξικό άνθρωπο ίσως ποτέ δε θα καταλάβαινες πόσο αποφασισμένη είσαι να μην αφήσεις άλλους τέτοιους να αναπνέουν στη ζωή σου.

Γι' αυτό ξαναρωτάω.
Τι θα ήμουν χωρίς εσένα, αδερφέ της φίλης μου, που σχολίασες το στραβό δόντι μου; Θα ήμουν ακόμη με αυτό το στραβό δόντι να μου χαλάει το χαμόγελο. Όχι όμως! Χάρη σε σένα και το πικρόχολο σχόλιό σου, το χαμόγελό μου τα σπάει.  Τι θα ήμουν χωρίς εσένα ,κοριτσάκι απ' το δημοτικό ,που διέδωσες ότι "καλύπτω το κενό μου ,επειδή χώρισαν οι γονείς μου, μέσα απ τις φιλίες μου" ; Θα ήμουν κάποια που δε θα είχε καταλάβει την ποσότητα της ηλιθιότητας που κουβαλούσες και θα συνέχιζα να κάνω παρέα με ένα άτομο που δε σέβεται τίποτα και δεν καταλαβαίνει ότι η κατηγορία που μου προσάπτει δεν είναι καν κατηγορία! Ίσα ίσα, είναι μια υπέροχη συμβουλή και σ' ευχαριστώ. Ή χωρίς εσένα, καθηγητή μαθηματικών. Τι θα ήμουν; Ίσως δε θα είχα ιδέα τι πάει να πει πάθος για τη δουλειά μου. Ή εσένα, δάσκαλε χορού. Δε θα είχα φανταστεί, πως μπορώ κι εγώ, όπως κι εσύ, να παλέψω για ένα φαινομενικά άπιαστο όνειρο. Και εν τέλει να το ζήσω σε διαστάσεις που ούτε είχα σκεφτεί.


Έχουν περάσει τόσοι και τόσοι από τη ζωή σου. Το θέμα είναι ότι ,συχνά, κι εγώ κι εσύ και οι περισσότεροι, δεν εκτιμάμε την προσφορά που -πιθανότατα κι οι ίδιοι δεν έχουν ιδέα ότι- έκαναν ! Κάθε άνθρωπος που υπάρχει κάπως στη ζωή μας ξέρει πολλά που εμείς δεν ξέρουμε. Έχει ζήσει πράγματα που εμείς δεν έχουμε ζήσει. Κι είναι κρίμα να μην το συνειδητοποιούμε αυτό.

Την αδυναμία μου στις ανθρώπινες σχέσεις την έχω εκδηλώσει ξανά. Δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο και πιο αξιοθαύμαστο από το πως αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι. Μόνο δες πόσα πράγματα έχουν δημιουργήσει. Μαζί όμως. Μην το ξεχνάς αυτό. Δεν είδα κανένα να τα καταφέρνει εντελώς μόνος του.

Μπορεί οι άνθρωποι να είναι που και που αγενείς, κακοί και αδιάφοροι. Αλλά είναι και υποστηρικτικοί, γεμάτοι εκπλήξεις και διασκεδαστικοί.  Δε χάνω την πίστη μου στο ανθρώπινο είδος, παρά τις βλακώδεις συμπεριφορές που όλοι κάποιες φορές έχουμε. Άλλωστε, τα λάθη είναι για να γίνονται. Και οι άνθρωποι για να τα διορθώνουν, να προχωρούν και να ζουν δημιουργικές ζωές!

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Μόνος ή μη μόνος;

     Τελευταία συνειδητοποιώ όλο και πιο έντονα πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι -και ιδίως οι σημαντικοί- για την ευτυχία μου. Έχω ακούσει,όμως, άτομα να λένε πως θέλουν να είναι ευτυχισμένα χωρίς αυτό να εξαρτάται από κάποιον άλλο και μερικές φορές, εύχομαι να σκεφτόμουν κι εγώ έτσι. Με έχουν ,επίσης , συχνά συμβουλέψει να καταλάβω ότι η πράγματική ευτυχία θα έρθει από μέσα μου.

     Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε πληγωθεί ουκ ολίγες φορές. Συχνά, από άτομα δικά μας, αγαπημένα (Γιατί αν δεν ήταν "δικά μας" ,δε θα μας έκοφτε τόσο ο,τι κι αν είπαν ή  έκαναν). Άρα ,το να επηρεάζεσαι συναισθηματικά από τους άλλους έχει και τα αρνητικά του. Όπως το καθετί.

     Κι όμως -και πες με μαζόχα- δε θα άλλαζα τίποτα,γιατί μαζί με κάποια αρνητικά έρχονται και τα πολλά οφέλη που έχω αποκομίσει από τις σχέσεις μου. Θα ξεχάσω εγώ πόσες φορές έτρεξε ο κολλητός μου για να του πω κλαίγοντας τί με στεναχωρησε; Ή πόσες φορές η κολλητή μου με άκουγε και προσπαθούσε να με καταλάβει; Πόσο καλά αισθάνθηκα να βρίσκομαι με τις φίλες μου μετά από μια ερωτική απογοήτευση ή ενα καβγά; Πόσο ήρεμη ένιωσα στην αγκαλιά της μαμάς μου όταν ένα παιδί στο σχολείο μου είπε κάτι άσχημο; Θα ξεχάσω την περηφάνεια του μπαμπά μετά από έναν αγώνα ρυθμικής; Ή πόσο χρήσιμη ένιωσα εγώ η ίδια όταν στήριξα κάποιον; Ακόμη περισσότερο, γίνεται να ξεχάσω πόσο αγαπητή, ικανή, αποδεκτή, αρκετή με έκαναν να αισθανθώ όλα αυτά;

     Και σκέψου και το άλλο. Ποιός δημιουργεί την εικόνα σου; Οι άλλοι. Ουσιαστικά, εσύ πράττεις και βλέπεις αντιδράσεις από το περιβάλλον σου. Φυσικά,από ένα σημείο και μετά έχεις δική σου άποψη. Αλλά όλα ξεκινούν από τους έξω. Μαθαίνεις να μιλάς,να περπατάς, να ζεις όπως σου μαθαίνουν οι άλλοι.
Επομένως,είναι εκ των πραγμάτων μεγάλος παράγοντας για την εικόνα σου,για το πώς εισπράττεις αυτά που βιώνεις και άρα για την ευτυχία σου.

    Αναρωτιέμαι πώς γίνεται ένας άνθρωπος να συγκρατεί τους κραδασμούς των άλλων από πάνω του. Πόσο ατσάλινος πρέπει να είναι. Πόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία χρειάζεται για να απωθεί τις αρνητικές επιδράσεις τους και να φυλάσσει μόνο τις θετικές. Θα ήταν ιδανικό αυτό. Να γνωρίζεις ποιός είσαι και τί ζητάς,τί σου κάνει καλό και τί όχι και να επιλέγεις αυτά που σε ωφελούν. Υπέροχο! Ίσως αυτό εννοούσε ένας φίλος όταν μου έλεγε πως θέλει να είναι ευτυχισμένος από μόνος του, ανεξάρτητος. Και μακάρι να το καταφέρει δηλαδή. Γιατί το να ζεις με αυτό το σκεπτικό είναι απόδειξη ότι αγαπάς και σέβεσαι τον εαυτό σου και μάλιστα ,λίγο παραπάνω από τους άλλους. Γιατί στο κάτω κάτω ,δυστυχώς ή ευτυχώς, οι άλλοι είναι άλλοι. Με τον εαυτό μου πάντα θα πορεύομαι,με αυτόν θα ζω, για αυτόν θα ζω.

   Για μένα,οι δικοί μου άνθρωποι είναι καλό να λειτουργούν ως στηρίγματα. Να μεταδίδουν τη θετικότητα και την αγάπη τους. Για να μπορέσω κάποια στιγμή να πω ότι στηρίζομαι στα δικά μου πόδια. Μόνο για να το πω. Γιατί και τότε, να δεις που πάλι θα τους επιλέξω. Είναι καλό να επιλέγεις να ζεις με κάποιον, όχι γιατί εξαρτάσαι απ' αυτόν,ούτε γιατί η ζωή σου είναι κενή χωρίς την παρουσία τους, αλλά για τον απλό λόγο ότι είναι πολύ πιο όμορφη!

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Η μαμά μου είχε ένα μαύρο σκύλο

     Άκου, μαμά

Αν κάτι μου έρχεται στο μυαλό όταν σε σκέφτομαι , είναι το πόση δύναμη κρύβουν οι άνθρωποι μέσα τους. Δεν ξέρω αν πιστεύεις ή αν καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είσαι στην πραγματικότητα, αλλά αυτό είναι κάτι ξεκάθαρο για μένα.

Δεν έχω ιδέα πώς κατάφερες να μην επιτρέψεις στην ασθένεια να παρέμβει στη ζωή μου. Δε σε είδα ποτέ όσο απεγνωσμένη φαντάζομαι τώρα ότι ένιωθες. Δεν είδα ποτέ το μαύρο σκύλο να σε καταπίνει. Δε σε είδα ποτέ να τα παρατάς, μαμά.


Συνέχισες να δουλεύεις και να πετυχαίνεις όλο και υψηλότερες θέσεις,κατάφερες να αρχίσεις ένα μεταπτυχιακό στο ανοιχτό πανεπιστήμιο,να εκδόσεις ένα βιβλίο,να βοηθάς όσους είχαν την ανάγκη σου,να πηγαίνεις στους αγώνες της ΑΕΛ, να βγαίνεις με τις φίλες σου! Να ζεις φυσιολογικά. Δεν αισθάνεσαι περήφανη για τον εαυτό σου;
Συνέχισες να ακούς τα προβλήματά μου και να τα κάνεις να φαίνονται τόσο μικρά, συνέχισες να μου χαμογελάς και να με κάνεις να αισθάνομαι τόση ασφάλεια, να μ' αγκαλιάζεις σκεπάζοντας κάθε ανησυχία, να με ενθαρρύνεις, να με αποδέχεσαι απόλυτα και χωρίς όρια. Κάθε επιλογή μου τη στήριξες. Δε με πίεσες ποτέ και για τίποτα. Με θεωρούσες αρκετά ώριμη και υπεύθυνη να αποφασίζω μόνη μου. Υπήρξες τόσο καλή μητέρα!

Ποτέ δε μαλώναμε όπως κάνει μια φοβισμένη μητέρα και  μια έφηβη επαναστάτρια κόρη. Γιατί εγώ δεν ήμουν αυτό. Δε χρειάστηκε ποτέ να κάνω την επανάστασή μου ,αφού πάντα ελεύθερη αισθανόμουν μαζί σου, μαμά. Κι ούτε εσύ ήσουν η παραδοσιακή συντηρητική μητέρα, αφού κρύβεις μέσα σου , όπως λες, ένα παιδί. Και καταλάβαινες τη συμπεριφορά μου ,τις επιλογές μου,τις απόψεις μου και τα θεωρούσες όλα φυσιολογικά. Και καταλάβαινα κι εγώ πως δεν είσαι μια μαμά σαν τις άλλες. Όχι λόγω της ασθένειας, αλλά λόγω του τι σε έμαθε.



Δε θα σου κρύψω πως έκλαψα πολύ που συνέβαινε κάτι τόσο άσχημο στον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μου. Και δεν ήξερα πως να σε βοηθήσω . Το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να είμαι ευτυχισμένη και να εξελίσσομαι. Και ξέρω πόσο περήφανη είσαι για μένα. Αλλά, μαμά , δεν το βλέπεις;  Ό,τι είμαι, είναι χάρη σε σένα! Δε θα τα κατάφερνα χωρίς τη βήθειά σου.

Δεν έχω την εμπειρία του να ζω με ένα άτομο με κατάθλιψη γιατί δεν το επέτρεψες. Μεγάλωσα φυσιολογικά , κι όχι με μια "απούσα" μητέρα , όπως συνηθίζουν να θεωρούνται μαμάδες σαν κι εσένα. Δεν ήσουν απούσα ,μαμά. Ποτέ δε με άφησες μόνη και σε ευχαριστώ γι αυτό. Καταλαβαίνω πόσο δύσκολο σου ήταν να στέκεσαι στα πόδια σου ενώ υπήρχαν στιγμές που η κατάθλιψη ρουφούσε ό,τι θετικό είχες να μου δώσεις. Κι όμως, η αγάπη σου ήταν πιο δυνατή.



Όταν ήμουν μικρή ίσως θύμωνα μαζί σου γιατί δεν κάναμε τόσα πράγματα μαζί. Γιατί δεν ήξερα πως να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι ήσουν λυπημένη.

Αλλά τώρα μεγάλωσα. Και καταλαβαίνω όσα δεν καταλάβαινα τότε. Και σε συγχωρώ,μαμά! Για όσα λάθη νομίζεις ότι έκανες. Γιατί, για μένα, όλα τα έκανες όσο σωστότερα μπορούσες.Εύχομαι να σου έχω μοιάσει έστω και λίγο και να δείξω κι εγώ τέτοια δύναμη όταν χρειαστεί. Εσύ, μαζί με τόσους άλλους ανθρώπους που ξεπέρασαν τον εαυτό τους, εσύ με βοηθάς να συνεχίζω . Μου θυμίζεις πως έχει νόημα όλο αυτό. Είσαι ο ήρωας μου, μαμά!

Τώρα που μεγάλωσα,δε χρειάζεται να κρύβεις τα δάκρυά σου. Να καταπίνεις την πίκρα σου για να είμαι ήρεμη. Γιατί μπορώ να το αντέξω. Και θέλω να είμαι εδώ για σένα , όπως έκανες πάντα κι εσύ. Δε με τρομάζει η κατάθλιψη γιατί δεν τρομάζει ούτε εσένα. Και το έχεις αποδείξει τόσες φορές. Πάντα εσύ τη νικάς, θυμήσου! Κι είσαι πάλι η χαμογελαστή μαμά μου.

Αν μπορούσα θα σκότωνα το μαύρο σκύλο σου. Θα τον κομμάτιαζα και μετά θα τον έκαιγα. Κι έτσι, θα είχες τη ζωή που σου αξίζει. Αλλά ακόμη κι αν δε μπορώ να το κάνω εγώ , σίγουρα μπορείς εσύ. Το βλέπω κάθε φορά που χαμογελάς. Και κάθε φορά που το κάνεις, εκείνος εξαφανίζεται λίγο ακόμη και λίγο ακόμη,ώσπου δεν υπάρχει πια.
Το ξέρω οτι θα τα καταφέρεις. Αλλά ακόμη κι αν αυτό αργήσει,θα είμαι κοντά σου να σε πιάσω,μαμά.Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να με φωνάξεις.

Σ' αγαπώ!