Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Για να πνίξω τη σιωπή

Το μόνο που μένει όταν φεύγεις είναι σιωπή.

Η αίσθησή της
μου θυμίζει αυτή του χειμώνα
με το τσουχτερό του κρύο
που τρυπάει τα κόκκαλά σου
που σε ξεγυμνώνει από τα ζεστά σου ρούχα
την ασφάλειά σου
κλέβει τα χρώματα του καλοκαιριού
γεμίζει τον ουρανό σου με σύννεφα έτοιμα να σκάσουν
θυμίζοντάς σου
ειρωνικά πως

ξέρει τα πάθη της καρδιάς σου

Έτσι αισθάνομαι όταν φεύγεις
Άρρωστη. Ξεγυμνωμένη.
Έτοιμη να μπίξω τα κλάματα
σα μικρό παιδί




Σου μιλάω, λες , δήθεν λογικά
μα
αν ερχόταν η δική μου η σειρά
τα ίδια θα έκανα και χειρότερα.
είναι στη φύση του ανθρώπου να σκέφτεται λογικά
αλλά να ενεργεί παράλογα
λέει κάποιος Ανατόλ Φραντς και συμφωνώ
γιατί η καρδιά έχει λόγους που αγνοεί το λογικό
εξηγεί κάποιος Λαμαρτίνος ρομαντικός.
(Ξέρουν οι Γάλλοι από τέτοια και συνεννοούνται)

Αλλά συνεχίζω να μιλάω λογικά γιατί...
πάρε έναν δικό μας,τον Ευριπίδη
η λογική παλεύει με το φόβο και νικά,μας λέει
ή τον Φίσερ που θεωρεί πως
ωραία αισθήματα,χωρίς τη δύναμη της λογικής ,σύρονται στο βόρβορο
ή τον Επίκουρο που σημειώνει ότι
τους ανοήτους τους απαλάσσει απ' τη λύπη ο καιρός
ενώ τους μυαλομένους η λογική.



Κι ενώ πασχίζω από κάπου να σε πιάσω
δεν αντέχω να σε χάσω
και μου φεύγεις
και μυρίζω να ρχεται η σιωπή

γιατί, λες, η λογική δεν είναι λύση
και περιμένεις κάποιος
τα μάγια να ρθει και να λύσει
να ελευθερώσει την πληγωμένη σου ψυχή

όμως
δεν έχω ξόρκια να σε σώσω
ούτε τη δύναμη να σε μαλώσω
γιατί ξέρω τι σε έφτασε εκεί

και τρέμω
μη τυχόν την πιάσει πάλι
και περάσει να με δει
και ουρλιάζω
και τις χορδές μου τυραννάω
για να πνίξω τη σιωπή
γιατί
αν αυτή ακούσω
σημαίνει πως δε θα σαι πια εκεί.

Μα μη φοβάσαι
είμαι εδώ.
και θα σου τραγουδάω
να μην ακούμε τη σιωπή.
και εγώ θα περιμένω
το δρόμο σου να βρείς
για όσο χρειαστεί

και θα ελπίζω
πως όταν 
τα τραγούδια μου τελειώσουν 
θα σ ακούσω να μιλάς και πάλι
με την νεογέννητή σου τη φωνή
γιατί ξέρω καλά πως ξέρεις να γυρίσεις
καθώς πάντα το τονίζεις
πόσο η γεωγραφία είναι σημαντική.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Ξέρεις τι είσαι;
Ένας σκληρός και αδιαπέραστος  τοίχος είσαι
Εγωϊστής. Αλύγιστος. Παγωμένος.

Καιρό τώρα.
Ποιές χίλιες και μία νύχτες;
Το έχουμε ξεπεράσει  προ πολλού αυτό.

Ήθελα να ξερα τι σου κανα
Ποια χορδή σου πείραξα
Και στριγγλίζεις έτσι στο μυαλό μου

Και όταν στριγγλίζεις είναι υποφερτό
γιατί απ το ζόρι σου το κάνεις
απ' τον εγωισμό σου που πλήγωσα
πότε και που δεν ξέρω,  φαντάζομαι

Όταν, όμως, δε μιλάς καθόλου
εκεί είναι που σε μισώ περισσότερο
όταν μου αραδιάζεις μία δύο τυπικούρες
ίσα να βγεις απ την υποχρέωση
Συγγνώμη, θες να παίξουμε το κορόϊδο ;

Δε θα σαι με τα καλά σου
Εγώ τέτοια παιχνίδια μαζί σου δεν παίζω

Αλλά εσύ μόνο απ αυτά ξέρεις
Έχω να ακούσω ξεκάθαρη κουβέντα
πολύ πολύ καιρό

Μέσα απ το γυαλί μ αφήνεις μόνο να κοιτάζω
Λες κι άμα μπω
με την ανάσα μου και μόνο
θα ξεσηκώσω και θα καταστρέψω
τη χαρτούρα που τόσο καιρό συγύριζες.
Όλα πρέπει να ναι καθαρά και σε τάξη
Σε τάξη.   Ας γελάσω.


Τίποτα που κάνω δεν εγκρίνεις
Τίποτα που είμαι δεν αγαπάς
Γύρισε ανάποδα η γη.


Νομίζεις μήπως ότι σε άφησα ποτέ;
Πιστεύεις ότι έφυγα και σ άφησα;
Αυτό θεωρείς ;
Ότι δεν ήσουν τίποτα ;
Κι όλα αυτα που νομιζεις ,πιστεύεις ή θεωρείς
γιατί στο καλό τα θεωρείς;
Αν ήθελες να μάθεις θα ρώταγες.
Δε θα υπέθετες τις φαντασίες σου και μετά θα θύμωνες γι αυτές

Ξέρεις ,όμως, γιατί το έκανες ;
Τα ξεκάθαρα λόγια, τα μεγάλα, δεν είναι για σένα.
Εσύ λες και ξελές.
Αλλά εγώ δεν παίζω έτσι.
Και ίσως σε τρομάζει αυτό

Μόνο κάποτε σε ένα όνειρο σου εξήγησα
σου μίλησα πραγματικά
κι εσύ , για πρώτη φορά
ανταποκρίθηκες!
έβγαλες ένα καταχωνιασμένο συναίσθημα
και μου το προσέφερες
κι εγώ
ήμουν τόσο ευγνώμων να ξέρω την αλήθεια.
Όχι αυτή που μου λες εσύ.
Ξέρεις,την άλλη
Την αληθινή αλήθεια
που ουτε στον εαυτό σου δεν τολμάς.

Και ξέρεις τι έγινε μετά;
Ξύπνησα!
Και απο κόκκινο ήσουν πάλι μπλε και μωβ μουντό, σχεδόν γκρι.
Και πάλι δε μιλούσες.

Κι εγώ σαστισμένη
θυμήθηκα
πως μόνο στα όνειρα ακούμε αυτά που θέλουμε

κι εγώ να μένω κολλημένη σε μια πραγματικότητα
στην οποία ο αληθινός διάλογος περι της αληθείας μας
δε θα γίνει ποτε.


Γιατί καπου στην πορεία, έχασες το "μας".

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Αντωνυμία προσωπική

Εσύ
Μια αντωνυμία προσωπική

Αλλά εγώ
Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ
Πώς μια αντωνυμία απλή
Κάνει μια διαφορά τόσο ηχηρή


Εσύ

Που βράχος γερός
Σε κάθε στιγμή
ήσουν εκεί

Για να δώσεις, να μαλώσεις, να μου πεις

"Μικρή μου,
μη διστάσεις
αν κάτι γίνει και δειλιάσεις,στην αγκαλιά μου να κρυφτείς".


Εσύ


Χρώμα βαθύ

που όταν κοιτάζω
με αγκαλιάζει σφιχτά και μου ψυθυρίζει στ'αυτί
"Δε θα φύγω,στο υπόσχομαι, κανένα πρωί".

Μάλλον γι αυτό
το παραμύθι είναι μακρύ


Και δεν τελειώνει
Η αγάπη σου ποτέ δε μαραζώνει
Ακόμη κι αν κάποτε μαράζωσες εσύ.

Σαν τις μάνες π'αρρωσταίνουν
μα συνεχίζουν να πηγαίνουν
τα παιδιά τους στο σχολείο

και τα κοιτούν
κι αληθινά χαμογελούν
γιατί τώρα ζουν για δύο .


Έτσι κι εμείς

δύο καρδιές
που θα κλεφτούν χίλιες φορές
γιατί αγάπησαν και πια δε νιώθουν κρύο.

Μη μου φοβάσαι
και μη λυπασαι
γιατί
ο,τι κι αν τύχει
ανάμεσα σε χίλια μύρια τείχη
θα είμαι εκεί.


Και θα τα σπάσω
θ' αφινιάσω
μέχρι κοντά σου να βρεθώ
και μη ρωτήσεις
ξέρω πως ξέρεις
ότι βαθιά σε αγαπώ.