Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Χορός

Κάτι συμβαίνει όταν χορεύεις.
Είναι ο τρόπος που ενοχλείς τα σωματίδια και αλλάζεις τη διάταξη του αέρα. Και αυτός με τη σειρά του απαντά. Σε χαιδεύει, σε συνοδεύει ή σου αντεπιτίθεται. Πάντως, επικοινωνείτε.
Και είναι μια ιδιαίτερη επικοινωνία. Ένα βήμα πίσω εσύ, ένα εκείνος μπροστά, το απόλυτο συνταίριασμα.
Κι αφού επικοινωνείς με τον αέρα, χορεύεις μαζί του και γίνεστε ένα κινούμενο ον ,μπορεί ,ακόμη, να ειπωθεί πως αγγίζεις τη φύση. Και κάθε επαφή με τη φυση δύναται να θεωρηθεί κάτι το σχεδόν θεικό.

Εξόν του αέρα, όμως, ένας χορευτής ξέρει και πως να επικοινωνεί με τη γη. Τη σκαλίζει, τη ζωγραφίζει, τη χτυπά ή της παραδίνεται, κυλιέται σ αυτή, την αγκαλιάζει. Αφήνει τα σημάδια του σ εκείνη και την κάνει δική του. Όχι σαν ιδιοκτησία, προς Θεού. Μα σαν κάτι λίγο πιο εξημερωμένο, λίγο πιο οικείο και φιλόξενο, λίγο πιο κομμάτι του εαυτού του.


Έχω σταματήσει το χορό εδώ και τρία χρόνια. Νιώθω συχνά πως κάτι λείπει απ τη ζωή μου, αφού ο χορός για μένα ήταν μια ξεχωριστή πηγή έκφρασης και αυτοεκτίμησης. Όταν χορεύω μόνη με τη μουσική που επιλέγω η ίδια, μια ανείπωτη χαρά ανθίζει. Ξεσπάω με το χορό  και θέλω να κλάψω από ευτυχία που απελευθερώνομαι με αυτό τον τρόπο. Και απελευθερώνομαι γιατί μπορώ ένα συναίσθημα να το μετατρέψω σε κίνηση και να το αποβάλλω αν είναι άσχημο ή να το απολαύσω αν είναι όμορφο. Να το μεταδώσω στο κοινό, αν αυτό υπάρχει και να εισάγω τους άλλους σ ένα κόσμο ατομικό, την εικόνα του οποίου δε θα μπορούσα ίσως να εκφράσω με πιο ξεκάθαρο τρόπο. Κι αυτό γιατί είναι άλλο να εξάγεις ένα συναίσθημα με λέξεις κι άλλο να του δίνεις μορφή μέσω του σώματός σου.

 Νιώθω , ακόμη ,  το χορό σαν κάποιου είδους εξύψωση ή έκσταση. Πολλά σημεία του κορμιού είναι ζεσταμένα, η καρδιά μου χτυπά πιο γρήγορα και το μυαλό μου ησυχάζει, μπαίνοντας σε μια άλλη διάσταση, όπου ακούγεται μόνο αυτή η μουσική. Έτσι, μπορεί να θεωρηθεί ένα διάλειμμα απ τη συχνά πολύωρη και κουραστική σκέψη. Γιατί είναι δράση. Σε βγάζει από τα διλήμματα της σκέψης , καθώς η κάθε κίνηση είναι αυθόρμητη και αυθεντική.

Ο χορός , όμως , για ένα χορευτή αποτελεί και ταυτότητά του. Σκέψου έναν άνθρωπο που στέκεται όρθιος , χωρίς κάποια έκφραση, κίνηση ή ομιλία. Δεν ξέρεις τίποτα γι αυτόν πέρα από την εξωτερική του παγωμένη όψη. Αν αρχίσει να μιλά όμως; Θα ακούσεις τη χροιά της φωνής του, θα συνάγεις το μορφωτικό του επίπεδο, το ήθος και τις αρέσκειές του. Φαντάσου, λοιπόν, τι αποτελέσματα θα μπορούσε να έχει ο χορός στον προσδιορισμό της ταυτότητας κάποιου. Συνδυάζει έκφραση προσώπου και σώματος . Ουσιαστικά, είναι  ομιλία χωρίς λόγια. Κι αυτό είναι κάτι υπέροχο.
Μπορείς να αναγνωρίσεις ένα χορευτή από τη μουσική και το στυλ χορού που επιλέγει και μπορείς να καταλάβεις τι είδους ανάγκες προσπαθεί να ικανοποιήσει μέσω αυτών των επιλογών ( Για παράδειγμα, κάποια είδη χιπ χοπ εκφράζουν θυμό και αγανάκτηση , ενώ το αργεντίνικο τάνγκο θα μπορούσε να θεωρηθεί έκφραση αισθησιασμού και συντροφικότητας).


Ο χορός είναι τόσα πολλά και δε νομίζω πως θα μπορούσα να ζήσω χωρίς την έντονη μαγεία του. Είμαι ευγνώμων που ξέρω αυτόν τον τρόπο να ζω.  

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ελπίς

Έστω πως έχεις τηλεφωνήσει στη φίλη σου δέκα φορές και δεν έχει απαντήσει. Πως ξέρεις πως δε θα απαντήσει την εντέκατη;
Έστω πως έχεις κοιτάξει τον ουρανό χιλιάδες φορές και δεν έχεις δει το Θεό. Σημαίνει αυτό πως εκείνος δεν υπάρχει;
Έστω πως φοβάσαι πάντοτε τη θάλασσα γιατί τις δύο φορές που μπήκες στη ζωή σου σε τσίμπησε σαλούφα. Θα συμβεί αυτό και την επόμενη φορά;

Η απάντηση είναι «δεν ξέρω». Και πράγματι, δεν μπορείς να ξέρεις.  Συνηθίζουμε, όμως, να είμαστε τόσο προκατειλημμένοι ώστε φροντίζουμε να μην υπάρχουν επόμενες φορές. Γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Αλλά ξεχνάμε πως υπάρχουν κάποιες αξίες στη ζωή σημαντικότερες από το φόβο. Όπως, η ελπίδα.

Η ελπίδα είναι που οδήγησε τους επιστήμονες να συνεχίσουν τα πειράματά τους έως ότου αποδείξουν την υπόθεσή τους. Χωρίς αυτή, θα ζούσαμε τώρα χωρίς φως, υπολογιστές , ρούχα και βασικά, οτιδήποτε έχει δημιουργηθεί με την παρέμβαση του ανθρώπου και όχι τυχαία ή φυσικά.
Η ελπίδα είναι αυτή που βοηθά τους θρησκευόμενους  ετοιμοθάνατους ανθρώπους να χαμογελούν ακόμα και να μην απελπίζονται, αναμένοντας καρτερικά τη λύτρωση . Ή τους θρησκευόμενους υγιείς ανθρώπους να ξεπερνούν τα προβλήματά τους και να βλέπουν πέρα από το περιορισμένο οπτικό πεδίο που επιβάλλει το εκάστοτε πρόβλημα.
Γενικώς, αυτή η γαλάζια αίσθηση έχει φοβερές ιδιότητες, μα εμείς περισσότερο φοβόμαστε παρά ελπίζουμε. Βέβαια, και τα δύο έχουν προσαρμοστικές ιδιότητες. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αρνηθούμε.

Το θέμα είναι να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ελπίζει που και που, να του δίνουμε μια γουλιά αισιοδοξίας για να συνεχίζει πιο ανάλαφρος και θετικά διατεθειμένος το ταξίδι του.
Όπως όταν κοιμόμαστε, ονειρευόμαστε, ώστε υποσυνείδητα να λύσουμε τα προβλήματά μας, έτσι χρειαζόμαστε και συνειδητά κάτι που θα μπορούσε να έχει τις ίδιες με τα όνειρα επιδράσεις. Θα μπορούσε αυτό να είναι η ελπίδα, καθώς όπως ο Αριστοτέλης θεωρούσε «ελπίς εστί εγρηγορότος ενύπνιον» , δηλαδή η ελπίδα είναι το όνειρο του ξύπνιου .  Και γνωρίζουμε πως τα όνειρα είναι απαραίτητα για την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου. Φυσικά, το όνειρο είναι στενά συνδεδεμένο με τον ύπνο. Και δε θα ήταν χρήσιμο κάποιος να αναπαυτεί στο γλυκό μαξιλάρι της ελπίδας, σφαλίζοντας τα μάτια του μπροστά σε κάθε κίνδυνο. Η ελπίδα μπορεί να σώσει μονάχα αν χρησιμοποιηθεί ως όπλο , ως μέσο για να κερδηθεί η μάχη κι όχι ως Θεός που μπορεί να κάνει τα πάντα από μόνος του.

Έρχεται, ακόμη, ο Καζατζάκης και ξεστομίζει το θρυλικό « Δε ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Και φαίνεται κι εδώ η άλλη πλευρά της ελπίδας, για την οποία έγινε ήδη λόγος. Η ελπίδα θα έπρεπε να φοριέται ως αξεσουάρ κι όχι να γίνεται ένα με το δέρμα. Γιατί έτσι μπορεί να καταντήσει μια ακόμα φυλακή, που σε βυθίζει και σε περιορίζει απ την αλήθεια. Θα μπορούσε , δηλαδή, να λειτουργήσει αρνητικά, κάνοντας τον άνθρωπο να εθελοτυφλεί, ελπίζοντας πως μια αόρατη ,μαγική δύναμη θα τον σώζει από οτιδήποτε.

Το συμπέρασμα; Η ελπίδα είναι απαραίτητη για μια ευτυχισμένη ζωή στην οποία κάποιος πέφτει μα ξέρει να σηκώνεται. Αλλά όπως κάθε νόμισμα, έχει κι η ελπίδα την πλευρά που πρέπει να αποφύγουμε. Η λύση φυσικά γνωστή : Μέτρον άριστον!