Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Λογικοί εγωιστές

Τελευταία σκέφτομαι πόσο όλα κρέμονται από μια κλωστή.
Κάποιες φορές, αυτή είναι πιο παχιά ενώ κάποιες άλλες είναι έτοιμη να σπάσει.
Παραμένει, ωστόσο, μια κλωστή. Λεπτή και εύθραυστη από τη φύση της.

Ακόμη και τα πράγματα που θεωρούμε σταθερά στη ζωή μας, δεν αντέχουν το χαρακτηρισμό αυτό. Οι σχέσεις που χρόνια δημιουργούμε, φαίνονται ώρες- ώρες να μην έχουν πού να ακουμπήσουν. Μπορούν να χαλάσουν από κάτι όχι και τόσο σημαντικό. Τώρα θα μου πεις πως μάλλον δεν είχαν γερές βάσεις εξ αρχής, αλλά τείνω να πιστέψω πως κι αυτές που έχουν, είναι ,επίσης, ανεξήγητα εύθραυστες. Κι αυτό είναι κάτι που με λυπεί ιδιαιτέρως.

Έχω αυτή τη θεωρία ότι, στην ουσία, σχεδόν καμία σχέση δεν είναι αυθεντική. Όλοι βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε, μια προέκταση του εαυτού μας ή κάποιας ανάγκης μας. Το άλλο άτομο φαίνεται κομπάρσος μέσα στη σχέση που απαρτίζεται κι απ τους δυο μας. Ο εαυτός μας είναι τόσο σημαντικότερος που το τοπίο θολώνει και δεν μπορούμε να διακρίνουμε τη μορφή του. Φιλτράρουμε τα πάντα μέσα απ την υποκειμενική σκοπιά μας - και τι να κάνουμε άλλωστε; - κι έτσι, ο άλλος δεν υπάρχει ποτέ μέσα μας όπως πραγματικά είναι. Κάνουμε πράγματα γιατί ωφελούν εμάς ή ,στην καλύτερη περίπτωση, και εμάς. Και με αυτό το σκεπτικό, αναρωτιέμαι αν κανείς νοιάζεται ποτέ για κανένα αληθινά. Αν όλα αποσκοπούν στην ικανοποίηση του εγώ μας , θα μπορούσαμε να πούμε πως όλοι χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο; Πώς γι αυτό χαλούν τόσες φιλίες ή ερωτικές σχέσεις; Επειδή ακριβώς το άλλο άτομο δεν μας καλύπτει πια; Κι αν ναι, τι είδους άτομα είμαστε;

Λένε πως η αγάπη είναι εγωιστική και είμαι στη δυσάρεστη θέση να ομολογήσω πως δεν έχω κάποιο πρόχειρο αντεπιχείρημα( Θα ήθελα πολύ, ωστόσο, γιατί η συνειδητοποίηση αυτή δεν είναι συμβατή με το ρομαντικό κόσμο μου.).
Στηρίζω αυτές τις σκέψεις σε γεγονότα καθημερινά, προσωπικά ή μη.
Φεύγουμε από σχέσεις γιατί δεν θέλουμε πλέον κάτι άλλο, βάζοντας πάνω απ όλα τον εαυτό μας και αφήνοντας το σύντροφό μας στην τύχη του. Προτιμούμε ένα φίλο από ένα άλλο γιατί τη δεδομένη χρονική στιγμή εκείνος μας ταιριάζει περισσότερο, μη σκεπτόμενοι το άτομο που απορρίπτουμε. Μη φανταστείτε πως μας κατηγορώ, ούτε πως βγάζω τον εαυτό μου απ έξω. Αλλά είμαι θυμωμένη και απογοητευμένη. Πως είναι δυνατό να είμαστε τόσο εγωιστές και απερίσκεπτοι όσον αφορά τους άλλους ανθρώπους; Πως γίνεται πάντα ο κόσμος μας να περιστρέφεται γύρω από εμάς;
Συγχωρήστε μου το παραλήρημα.

Βέβαια, καταλήγω, όλο αυτό είναι λογικό καθώς με τον εαυτό μας ζούμε και πεθαίνουμε. Αλλά τουλάχιστον ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Ας αναγνωρίσουμε τον εγωισμό μας και ας αποδεχτούμε πως ό,τι κάνουμε είναι για εμάς και ό,τι κάνουν οι άλλοι για εμάς, δεν είναι όντως για εμάς. Έτσι, δε θα χρειάζεται να θυμώνουμε με κανένα. Δε θα ουρλιάζουμε πια : « Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι !» . Γιατί θα το θεωρούμε κάτι φυσιολογικό και αδιαμφισβήτητο. Προφανώς και σκέφτεται τον εαυτό του.
Θα ήταν, όμως, συνετό να σκεφτούμε πως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση και να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια; Ή μήπως όλοι κολλήσαμε στη φάση του εγωκεντρισμού που είναι φυσιολογική για τα μικρά παιδιά αλλά όχι για τους μεγάλους κι ώριμους ανθρώπους και μπορούμε να ξεκολλήσουμε; Μήπως εν τέλει η διαφορά έγκειται στον αν κάποιος σκέφτεται μόνο τον εαυτό του;


Στη δεδομένη μη ιδανική κατάσταση θεωρώ ιδανικό το να καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι είμαστε ένα μάτσο εγωιστές που έχουν, όμως, το προνόμιο της λογικής, της ενσυναίσθησης. Η κατάσταση θα μπορούσε να εξισορροπηθεί αν βρίσκαμε το κουράγιο να γελάσουμε με τους εαυτούς μας για όλη την αφέλεια και την ανωριμότητά μας. Κι εκτός αυτού,να πάρουμε την ευθύνη να χειριστούμε λογικά τον πρωτόγονο εγωκεντρισμό που μας κυριαρχεί προς όφελος και δικό μας αλλά και των άλλων. Παρόλα αυτά, ακόμη και τότε, η κλωστή δε θα αντικαθιστούνταν από κάτι λιγότερο εύθραυστο. Απλώς εμείς θα είχαμε προνοήσει να στρώσουμε κάτω κάτι μαλακό ώστε η προσγείωση που θα ξέρουμε πως θα έρθει να είναι πιο ομαλή, λιγότερο τραυματική, δραματική και ανεξήγητη. Ή τουλάχιστον, μέχρι εδώ μπορεί να φτάσει η σκέψη μου τη συγκεκριμένη στιγμή.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Είμαστε οι καλύτεροι ειδικοί για το τι είναι σωστό για εμάς

    Χαρούμενος θεωρείται κανείς όταν ο εγκέφαλός του είναι χαρούμενος. Τουτέστιν, όταν παράγονται ενδορφίνες, σεροτονίνη, ντοπαμίνη. Πολλές φορές , σε διάφορες καταστάσεις,το μυαλό μας εξαπατάται από ερεθίσματα και εξαπατά εμάς ως σύνολο,οδηγώντας σε ανάλογες αντιδράσεις. Θα μπορούσαμε, άραγε, χρησιμοποιώντας ορισμένα κομμάτια του να "εξαπατήσουμε" κάποια άλλα για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε; Να παίξουμε μαζί του ,όπως κι εκείνο πολλές φορές κάνει, προκαλώντας την παραγωγή των παραπάνω πολυπόθητων ορμονών;
     Φυσικά, δεν εννοώ να κοροϊδεψουμε το ίδιο μας το μυαλό ούτε να δράσουμε εις βάρος του. Ίσα ίσα. Εννοώ να συνεργαστούμε με κάποια κομμάτια του, ώστε να κρατήσουμε κάποια άλλα ευτυχισμένα, αν αυτό δεν ακούγεται πολύ μπερδεμένο.
    Θα προσπαθήσω να εξηγήσω. Έστω ότι η περιοχή Α είναι υπεύθυνη για την έκκριση ορμονών χαράς και η περιοχή Β ξέρει τι θα οδηγήσει την περιοχή Α να προβεί σε αυτή την έκκριση. Δε θα μπορούσε , λοιπόν, να δώσει ένα μικρό σπρωξιματάκι ώστε να έχουμε όλοι το επιθυμητό αποτέλεσμα; Να δώσει, για παράδειγμα, εντολή στον οργανισμό να πάει για τρέξιμο, να περπατήσει στον ήλιο, να φάει μπανάνες , να θυμηθεί κάτι όμορφο,οτιδήποτε έχει σημασία για το άτομο. Για τον καθένα,η ευτυχία προέρχεται από διαφορετικά πράγματα.

     Μιλώντας πιο ειδικά, κάποιες περιοχές του εγκεφάλου μου γνωρίζουν πολύ καλά τι με κάνει ευτυχισμένη. Οπότε απλώς δίνουν στην περιοχή Α αυτό που χρειάζεται για να απελευθερώσει τη χαρά στο εσωτερικό μου σύστημα. Για παράδειγμα, μου αρέσει να συνδέω στιγμές με τραγούδια. Αυτό κάνει τη στιγμή πιο ρομαντική και ξεχωριστή, της δίνει άλλο νόημα. Για μένα πάντα. Όταν περπατάω, συνδέω τις κινήσεις μου με ένα τραγούδι ρυθμικό και χαρούμενο ή άλλοτε μελαγχολικό. Ό,τι είμαι και χρειάζομαι εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Όταν με φιλάει κάποιος σημαντικός, φέρω στη μνήμη μου ένα τραγούδι που γεμίζει το φόντο με την απόχρωση του ροζ. Και ζω στο παραμύθι που μόνη μου δημιουργώ. Ταυτίζομαι με ήρωες βιβλίων και ταινιών, αντλώ τη μαγεία τους και την ταιριάζω στις δικές μου σχέσεις, μέσα στο μυαλό μου. Όταν κάτι με χαροποιεί πολύ, δίνω χρόνο σε αυτή την κατάστασή μου. Το σκέφτομαι ξανά και ξανά και απολαμβάνω το χαμόγελο που μου προκαλεί. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη να χαμογελά, σαν να προσπαθώ να εξιλεωθώ για όλες εκείνες τις φορές που ήμουν λυπημένη. Χοροπηδάω στο κρεβάτι σαν παιδί , τραγουδάω και τρέχω, χορεύω.
   Δεν ξέρω αν οι παραπάνω πράξεις μου σας φαίνονται ξένες ,χαζές ή χωρίς κανένα νόημα. Αυτό που ξέρω είναι πως οι πράξεις αυτές -κι άλλες πολλές- είναι ο δικός μου τρόπος να είμαι ευτυχισμένη. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ο εαυτός μας ξέρει καλά τι έχουμε ανάγκη για να είμαστε χαρούμενοι. Είμαστε όλοι μας οι καλύτεροι ειδικοί για το τι είναι σωστό για εμάς. Κι αν θέλουμε να φερθούμε έξυπνα, μπορούμε να τον ακούμε λίγο περισσότερο.Να δίνουμε λίγη περισσότερη βάση στις φωνές που βγαίνουν από μέσα μας. Ο ήχος του εαυτού μας σιγά σιγά θα δυναμώσει και πλέον ,τις περισσότερες φορές, ο δρόμος για την ευτυχία θα είναι ξεκάθαρος. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω εγώ. Κι είτε κάνω λάθος είτε όχι, εμένα αυτή η ελπιδοφόρα σκέψη με κάνει κιόλας ευτυχισμένη. Άρα, λίγη σημασία έχει το αν έχω δίκιο να το πιστεύω. Καταλαβαίνεις το νόημα;

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Ήχινος πύργος

Όταν σε σκέφτομαι,
κλείνω τα μάτια 
και αναπολώ τα δικά σου.
Υπάρχουν μέσα μου
σαν μια τοιχογραφία,
μία απαράλλακτη φωτογραφία
ανέγγιχτη απ' το χρόνο
φυλακισμένη στη μνήμη μου
σαν να μην πέρασε στιγμή.

Το κακό με αυτά τα μάτια
είναι πως με κοιτάζουν.
κάθε φορά με κοιτάζουν!
και ξέρεις, κάτι παθαίνω.


κι είναι χαζό αυτό
γιατί,
αναρωτιέμαι,
δε θα έπρεπε να υπάρχει
κάποιου είδους ρολόι
που μετρά αντίστροφα

κι όταν ο χρόνος τελειώσει
είσαι ελέυθερος;
ελεύθερος από τα μάγια
που τα μάτια
έχουν κάνει

και σου είναι αδύνατο
να τα κοιτάξεις
χωρίς να χάσεις το φυσιολογικό παλμό σου.

Νομίζω
πως κάτι συνέβη με το δικό μου ρολόι.
ίσως,
εθίστηκα τόσο σε αυτή την ουσία που εκκρίνεται
όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τα μάτια εκείνα
και σε μια στιγμή απερίσκεπτη, άλογη και ζαλισμένη
πέταξα κάτω την βόμβα που σε λίγο θα έσκαγε
την κομμάτιασα,την τσατσάλισα
κι έμεινα φυλακισμένη,
Με τη θέληση μου
και χωρίς γυρισμό.

Ερωτεύτηκα το τικ τακ, τικ τακ 
που ο απόηχος του σταματημένου πλέον ρολογιού
άφησε στην εσωτερική μου ατμόσφαιρα

κι έβαλα στο δωμάτιο τρία ρολόγια -απ τα φυσιολογικά-
για να το καμουφλάρω

τώρα, τα τικ τακ έχουν χτίσει ένα ήχινο πύργο
κι έχουν φυλακίσει
την πριγκίπισσα του παραμυθιού 

που μέσα στα τόσα τικ τακ
ξέχασε τι το καθένα σήμαινε
κι ακόμα αναρωτιέται γιατί αυτά τα μάτια
συνεχίζουν πεισματικά να ειναι "αυτά τα μάτια".

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Συνενοχή στο έγκλημα

Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί

που το μαύρο μελάνι λιώνει ,κυλάει στο χαρτί
σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από το σκοπό του.
Την αποτύπωση της εξομολόγησης.


Ποιος να θυμώσει μαζί του ;
Είναι βαρύ, πολύ, μερικές φορές  το φορτίο
και το μελάνι
είναι υπεύθυνο να το πάρει στις πλάτες του
να είναι αυτό ο μεταφορέας της περιγραφής του συναισθήματος.
Τι μεγάλη ευθύνη!
Τι πόνο και τι πάθος κάθε φορά φέρνει μαζί του
υπάκουο
επιτρέπει να σχηματίζονται οι λέξεις


Ανάμεσα στα λόγια μου,εκεί

που το μαύρο μελάνι τρέχει στο χαρτί
φοβισμένο
να γλιτώσει.
Να γλιτώσει απ τη συνενοχή στο έγκλημα.
Στο έγκλημα να περιορίζει κανείς την έκφραση της εμπειρίας
ενός συναισθήματος,μιας σκέψης


ήμουν, ίσως, λιγάκι αυστηρή
δεν είναι δα και έγκλημα να γράφεις για τα βιώματά σου
πιθανότατα, αδίκημα.
Αδίκημα του ίδιου σου του εαυτού βεβαίως
καθώς
ένα συναίσθημα, μια σκέψη
έχουν λόγο που είναι τέτοια
Αλλιώς, θα ήταν ήδη λέξεις γραμμένες με μελάνι στο χαρτί.
μα όχι.
είναι πολλά περισσότερα
είναι μια εμπειρία ολιστική
νους και σώμα υποτάσσονται στα "λεγόμενά" των συναισθημάτων και σκέψεων
νιώθουν, βλέπουν, ακούν , μυρίζουν, γεύονται την παρουσία τους

Κάποιες φορές.

Γίνονται ένα με αυτά,αφομοιώνονται
τα μέρη γίνονται ένα με το όλο,τα σύννεφα καλύπτουν όλο τον ουρανό
είναι μεγάλη, κάποτε, η δύναμη του ψυχικού και νοητικού κόσμου
τόσο
που καταπίνει το μέσο ύπαρξής της

δηλαδή,
το σώμα και το πνεύμα.

το βυθίζει
το κυριεύει
γιατί μόνο έτσι
μπορούν αυτά να εννοήσουν τι είναι αυτό το πυροτέχνημα που μόλις έσκασε



Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί
έχουν μπλοκαριστεί
κάπου ανάμεσα στις γραμμές
αισθήσεις που δεν μπορώ να μεταφέρω,
μόνο να νιώσω.

Ανάμεσα στα λόγια μου, εκεί
έχουν φυλακιστεί
όσα δεν έχουν γίνει λέξεις
ή δε θα γίνουν ποτέ
ή δε θα χωρέσουν ποτέ στις λέξεις
αλλά εκεί.

εκεί, ανάμεσα στα λόγια μου
αυτό που ψάχνεις δε θα βρεις

είναι καμουφλαρισμένο στο κενό,
-πονηρή φυλακή-
σχεδόν σα να μην υπάρχει καθόλου
μα μην αυτό σε απελπίζει

Ανάμεσα στα λόγια μου
σταμάτησε να ψάχνεις
δεν ζούνε μόνο εκεί
ζούνε κι αλλού
τα όσα είμαι
το πώς υπάρχω
και το γιατί.