Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Απροσάρμοστη

   Ημέρα βαθμών η σημερινή. Έκλαψαν ή χάρηκαν μανούλες πάλι . Τι θα έκαναν , αναρωτιέμαι , αν γνώριζαν πως σε τίποτα δεν ανταποκρίνεται ο βαθμός αυτός ? Αν γνώριζαν πως είναι ένα ξερό και σίγουρα επίπλαστο νούμερο που αφειδώς αυξάνεται από τους εκπαιδευτικούς.
     Δεν κατηγορώ αυτούς και μόνο, αφού ουσιαστικά εκπροσωπούν το εκπαιδευτικό σύστημα ,το οποίο φυσικά και δεν καθόρισαν οι ίδιοι. Εν πάση περιπτώση , η τακτική αυτή του "ασυγκράτητου δοσίματος" μόνο λάθος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί . Κι αυτό γιατί υπηρετεί τη βαθμοθηρία, που για κακή μας τύχη  κυριαρχεί στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο !
    Βλέπω παιδιά ,τα οποία ουδεμία φορά δεν συμμετείχαν στην όλη διαδικασία του μαθήματος μα παραξενεύονται τόσο όταν δε βλέπουν το βαθμό που περίμεναν. Φανταστείτε πως θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχε κι αυτή η αναγουλιαστική επιείκεια...  
Απαιτούν να πάρουν χωρίς να έχουν δώσει ,  μα σε τελική ανάλυση έτσι έχουν μάθει ! Και είναι τόσο τραγικό να διδάσκεσαι πως είναι λογικό να απαιτείς χωρίς την παραμικρή  προσπάθεια! Εδώ μας έχει οδηγήσει η βαθμοθηρία και η απεριόριστη ηλιθιότητα των αρμόδιων..
   
     Απ' ότι φαίνεται το πρόβλημα της χώρας έχει εξελιχθεί από οικονομικό και σε εκπαιδευτικό ,αφού είναι γνωστό πως η κρίση ενός τομέα παρασέρνει και τους υπολοίπους . Αν ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας θα διαπιστώσουμε με απογοήτευση πως η εκπαίδευση δεν είναι ο μόνος τομέας που " έριξε" αυτό το αδηφάγο "ντόμινο του κατήφορου" .

     Όπως είναι λογικό , όμως ,το σχολείο είναι που με απασχολεί περισσότερο απ' όλους τους τομείς στην παρούσα φάση, αφού βρίσκομαι ακόμη στη διαδικασία του. Γι ' αυτό και ασχολούμαι προς το παρόν με τα δικά του ψεγάδια .

      Μπορεί ,λοιπόν, να παρατηρήσει κανείς πως ενώ η παγκοσμιοποίηση δίνει και παίρνει σ' ολόκληρο τον κόσμο, ο Ελληνάρας απαξιεί πλήρως να προσαρμοστεί στη συγκεκριμένη εξέλιξη ,θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο. Οπότε δεν μπαίνει καν στον κόπο. Για αυτό του το αίσθημα ανωτερότητας ευθύνεται και πάλι το σχολείο ,το οποίο τόσα χρόνια  εξιδανίκευε στα μάτια του τους παρελθοντικούς ήρωες. Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα ο νέος απέκτησε την πεποίθηση πως οι μέθοδοι του παρελθόντος είναι το κλειδί. Και να που κατέληξε το όλο σκεπτικό .

        Συντηρητισμός δεσπόζει στους " νέους" της Ελλάδας! Όλοι φυσικά πρέπει να γίνουν γιατροί και δικηγόροι..Γιατί πως αλλιώς θα αποκτήσουν το κύρος που θα χορτάσει τη ματαιοδοξία τους? Απ' τη μια θεωρούν την Ελλάδα τη σπουδαιότερη χώρα όλων των χρόνων και - σαν υπάκουα στρατιωτάκια- υπερηφανεύονται για τα τόσα κατορθώματα της και απ' την άλλη, τη "σκοτώνουν" με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις που δέχτηκαν να αποκτήσουν.
 
      Δε γνωρίζω πλέον ποιός αξίζει να επωμιστεί της ευθύνες της κατάντιας αυτής.  Η λέξη " σύστημα" που έχει χιλιοκατηγορηθεί  σα να μην το καθορίζουν άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας ? Αυτοί που δέχονται να λειτουργούν σύμφωνα με αυτό ? Οι φορείς διαπαιδαγώγησης που δεν έμαθαν στους νέους να προφυλάσσονται τουλάχιστον από τις τάσεις αποστασίας του ¨συστήματος" από την πραγματικότητα? Ή μήπως οι ίδιοι οι νέοι που δεν είναι πλέον παιδιά ,μα νέοι που θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται από αμφισβήτηση και αυθορμητισμό ?

   Το μόνο σίγουρο είναι ,πως η Ελλάδα   - σύστημα, ακόλουθοι, φορείς και νέοι -   είναι όσο απροσάρμοστη  θα μπορούσε να είναι μια χώρα! Τόσο απροσάρμοστη που δε νομίζω να την επέλεγε κανείς για πατρίδα του.. Και τι που κάποτε υπήρξε πρωτοπόρα , ανατρεπτική και επαναστατική ? Τώρα είναι μια χώρα πιο αργή σε εξέλιξη όσο μια γριά χελώνα. Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο αργή είναι μια γριά χελώνα!
 Άσε που απ' την αργοπορία την πολλή δε θα προλάβει ίσως να περάσει το δρόμο χωρίς να καταπατηθεί από εκείνους που τρέχουν..

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Ο ΚΑΠΩΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΥΡΙΟΣ

      Τρίτη απόγευμα. Είχε κάπως σκοτεινιάσει . Περίμενα στη στάση του λεωφορείου μαζί με άλλα άτομα. Ήρθε ένας κύριος, κάπου στα 55 . Φαινόταν μεθυσμένος, το πρόσωπό του ίσως κάπως παραμορφωμένο. Δεν τον παρατήρησα καλά για να μη γίνω αγενής. Ήταν , όμως, κάπως παράξενος . Με τα πολλά κατάλαβα πως έπασχε από νοητική υστέρηση ή κάτι συναφές. Ίσως να ήταν τρελός. Μου φαινόταν νευρικός, ανυπόμονος μα δεν πείραζε κανένα.

      Ήρθε το λεωφορείο που κατευθύνεται στη γειτονιά μου. Από τις κινήσεις του κατάλαβα πως θα έπαιρνε κι εκείνος το ίδιο . Το λεωφορείο σταμάτησε κι ο παράξενος κύριος βάδισε προς την ανοιχτή πόρτα. Λίγο πριν μπει, γύρισε και με κοίταξε. Έπειτα έκανε στην άκρη, παραχωρώντας μου τη θέση του στην ουρά με μια ευγενική κίνηση. Παραχωρώντας μου τη θέση του..     ευγενική κίνηση!

       Κανείς ποτέ μέχρι τώρα δεν το είχε κάνει. Του χαμογέλασα και πέρασα . Πέρασε κι εκείνος μετά από εμένα.Κάθισα πίσω πίσω και άρχισα να σκέφτομαι αυτό που είχε μόλις συμβεί. Πολλά κρύβονται εδώ.
   
      Αυτή η τόσο αγνή κίνηση ,μου έδειξε ευγένεια ψυχής. Δεν μπορούσα πλέον να μην τον παρατηρήσω καλύτερα. Μου είχε κινήσει την περιέργεια.
     Χαμένος στο δικό του κόσμο κοιτούσε έξω απ' το παράθυρο χωρίς να ενοχλεί . Τόσο διακριτικός.   Κι όλα αυτά τη στιγμή που άλλοι, οι "φυσιολογικοί" τον κοιτούσαν κι έπνιγαν τα γέλια τους. Αν μπορούσα θα τους είχα πετάξει απ' το λεωφορείο.
 
     Για κοίτα να δεις , σκέφτηκα, πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα σ΄αυτόν και τους "καλύτερούς" του. Αυτός δεν πειράζει κανένα μα αυτός είναι που θεωρείται τρελός. Αυτός είναι ο κάπως παράξενος μα είναι κι ο μόνος που γνωρίζει τρόπους καλής συμπεριφοράς.
 
   Νομίζω πως έχουμε μπερδευτεί κάπως και θεωρούμε τους τρελούς φυσιολογικούς και τους φυσιολογικούς τρελούς. Δεν με ενδιαφέρει ποια  ακριβώς ήταν η πάθησή του, γιατί ο κόσμος σφίζει από άρρωστους ανθρώπους. Μα είχε καλή καρδιά , κάτι που μάλλον σπανίζει εδώ. Εμένα ,λοιπόν, αυτό μου φτάνει και μου περισσεύει.
 
   Ο παράξενος κύριος δεν κοίταξε μόνο τον εαυτούλη του. Φέρθηκε σαν πραγματικός τζέντλεμαν! Και μου θύμισε για ακόμη μια φορά πως όλοι οι καλύτεροι είναι "τρελοί". 


    Στο μυαλό του ίσως επικρατεί ένα χάος , μα αυτό δεν τον εμπόδισε να φερθεί με ανθρωπιά. Μια ανθρωπιά που ίσως, λέω ίσως,  να μην έλαβε ποτέ από τους γύρω του. Ακόμη κι έτσι , λοιπόν, απέδειξε πως η καλοσύνη κρύβει λίγη τρέλα μέσα της. Γιατί πρέπει κάποιος να είναι τρελός για να μπορεί να συγχωρεί τόσα, όσα φαντάζομαι πως μες στην τρέλα του έχει υπομείνει. Γιατί ελάχιστοι πλέον την αξίζουν και βρίσκεται στα πρόθυρα εξαφάνισης. Κι έρχεται ,που λέτε , αυτός ο " κάπως παράξενος" κύριος να ντροπιάσει τον ανθρώπινο είδος. Ένα είδος που δημιουργήθηκε με λογική και συναίσθημα μα δεν υπολόγισε τίποτα. Ίσα ίσα καταστρέφει ότι καλό υπάρχει γύρω του, βρίσκοντας ηλίθιες προφάσεις .
   

    Ίσως και να είναι η μόνη κατάρα αυτού του είδους. Να αυτοκαταστρέφεται..
     
     Ηλίθιο είδος!
               
Από σήμερα προσεύχομαι για λίγους ακόμη  τέτοιου είδους  "τρελούς".