Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Το γυφτάκι

Αν κλείσω το ραδιόφωνο
μου μένει μόνο η σιωπή.
η ατμόσφαιρα στάζει ερωτηματικά.
σύννεφα συναισθημάτων κλείνουν το κρεβάτι μου σαν κουνουπιέρα
κάπου στο ταβάνι αν κοιτάξω
ένας θυμός, ένα αίσθημα προδοσίας
και πιο κάτω
μια ντροπή κι ένας φόβος στη γωνία
σαν τιμωρημένο παιδί.

ο θυμός ακούγεται πιο πολύ απ' όλα.
τα μάτια του πετάνε φωτιές
και μαζί με την προδοσία
βασιλεύουν στο ταβάνι μου
σαν τέρατα λυσασμένα
με κόκκινα μάτια
και γλώσσες τεράστιες
να σου πιπιλάνε το μυαλό
να τους μισείς όλους
να μη συγχωρείς κανένα.
αυτός κυριαρχεί, σκέφτεσαι,
αφού τα αυτιά σου
από τις κραυγές του έχουν πλημμυρίσει

σαν βλέπεις όμως στη γωνιά
αυτό το ταλαιπωρημένο γυφτάκι
κουρασμένο, πεινασμένο και
κουλουριασμένο σαν μπάλα
τα μάτια σου γεμίζουν δάκρυα
πάλι εδώ είσαι;
πάλι είσαι παντού και πάντα;
δίχως σπιτικό, τριγυρνάς ξυπόλυτο
και πάλι εδώ μέσα καταλήγεις
θα ήθελα άλλο σπίτι να βρεις
και πάψε μες στα πόδια μου να μπλέκεσαι
και να ζητάς τα ψίχουλα της προσοχής μου.

δε βλέπεις πόσο προσπαθώ να σε αγνοώ;


Μα όταν ανοίγω τα φώτα και τη μουσική
το γυφτάκι εξαφανίζεται
τα άλλα μπορεί να μένουν
χορεύοντας τις πίκρες τους επιδεικτικά μπροστά μου
αλλά εκείνο φεύγει.
θέλει, λέει, την αμέριστη προσοχή μου
για να κάνει τις εμφανίσεις του
είναι, λέει, πάντα στο δωμάτιο
μα φοράει σχεδόν αδιαλείπτως
τον μανδύα της ασυνειδησίας μου
που το κάνει αόρατο.
Και ποιος του λέει πως θέλω εγώ
την παρέα του;
ποιος του λέει πως
σαν κλείνω τα φώτα και πέφτω για ύπνο
απολαμβάνω να το βλέπω να υποφέρει
στη γωνιά του δωματίου μου
και να με κοιτάζει με μάτια υγρά και καστανά
ζητιανεύοντας ένα βλέμμα να του ρίξω;

Γι' αυτό κι εγώ σκαρφίζομαι ένα τέχνασμα
για να το ξεγελάσω
και να χαθεί μια για πάντα.
θα υποκρίνομαι
πως είμαι ρατσίστρια
πως το σιχαίνομαι
πως με ενοχλεί η παρουσία του γιατί
τα ρούχα του είναι σκισμένα
γιατί τα μάτια του είναι πρησμένα
γιατί βρίζει και καταριέται
που αδιαφορώ

κι ενώ το μυαλό μου αυτές οι ιδέες κατακλύζουν
εκείνο έρχεται ξανά
τώρα που την προσοχή μου απέσπασε,
κλείνει τα φώτα
και κάθεται στη σκοτεινή γωνία.
βγάζει το μπερέ του
και σαν να τα ξέρει όλα
μου λέει :
"Τώρα είμαστε εγώ κι εσύ.
Τέρμα οι υποκρισίες σου
γιατί ξέρω καλά πως δεν με σιχαίνεσαι
ούτε τα ξεσκισμένα ρούχα μου περιφρονείς.
Τα δικά σου κουρελιασμένα συναισθήματα φοβάσαι
και μου κλείνεις το στόμα
να μη σου φωνάξω κατάμουτρα
πως είσαι ένα παιδί
χωρίς σπίτι να γυρίσεις το βράδυ
χωρίς αγαπημένους να σου ράβουν κάθε μέρα τις πληγές
και κοίταξε με καλά,
εγώ κι εσύ είμαστε ένα
σου φωνάζω γιατί πρέπει να μ'ακούσεις
Δώσε μου κάτι να φάω
γιατί θα πεθάνεις".

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Φαντάσου (ή... θυμήσου...)


  Αμέλεια: Η αποτυχία να δώσεις επαρκή φροντίδα.

Προς έκπληξιν μου διάβασα πως θεωρείται είδος βίας. Αυτό, δεν το ήξερα. Μοιάζει λογικό, όμως, αφού "βία" είναι οτιδήποτε μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη και ευεξία ενός ανθρώπου. Ή πολύ περισσότερο, ενός παιδιού, που εξαρτά απολύτως τα παραπάνω από δύο (συνήθως) άτομα. Τους γονείς του.

  Όταν σκεφτόμαστε έναν βίαιο άνθρωπο συνήθως έχουμε κατά νου κάποιον εθισμένο στα ναρκωτικά πατέρα που χτυπάει τα παιδιά του, κάποιον απαγωγέα ή κάποιον ψυχοπαθή που πυροβολεί το πρώτο άτομο που θα βρει στο δρόμο του. Όλα αυτά σίγουρα αποτελούν βία μα δεν είναι τα μόνα. Βία είναι και η εγκατάλειψη. Βία είναι και η αδιαφορία, η ψυχολογική στέρηση. Βίαιοι, λοιπόν, είναι και οι γονείς που ενώ έχουν τη δυνατότητα, δεν δίνουν στο παιδί τους όσα χρειάζεται.

  Παράξενο ακούγεται που ,εν τέλει, ένας απών άνθρωπος-γονέας θεωρείται βίαιος. Μα ναι. Αφού προκαλεί κακό σε αυτόν που αφήνει πίσω. Η βία, απ' ο,τι φαίνεται, δε χρειάζεται παρουσία του θύτη για να υπάρξει. Βία είναι και η απουσία. 

  Όλοι έχουμε εγκαταληφθεί μία ή περισσότερες φορές από άτομα "ζωτικής σημασίας". Φίλους, συντρόφους, αδέρφια. Ξέρουμε καλά πόσο βαθιά είναι τα σημάδια που μας αφήνουν φεύγοντας. Πόσο ορατές οι ψυχικές μας μελανιές. Η θύμηση της εγκατάλειψής τους γρατσουνάει λίγο λίγο τον εγκέφαλό μας, σχεδόν αδιαλείπτως. Ώσπου η ψυχή μας όλη αδειάζει και νιώθουμε κενοί. Το αίσθημα προδοσίας μας ακολουθεί για πολύ πολύ καιρό. Ίσως να καταφέρουμε να τους συγχωρήσουμε. Ίσως και όχι. Και όλα αυτά για άτομα "ζωτικής σημασίας". 
  Φανταστείτε τα άτομα να είναι όντως ζωτικής σημασίας. Φανταστείτε ( ή... θυμηθείτε... ) τι θα γινόταν αν τα άτομα αυτά ήταν οι ίδιοι μας οι γονείς. Πόσο πιο ορατές θα ήταν οι ψυχικές μας μελανιές. Πόσο πιο έντονα άδεια η καρδιά μας. 

  Φαντάσου (ή... θυμήσου...)τι θα γινόταν αν τα άτομα από τα οποία (για κάποια, έστω χρόνια) εξαρτάται η ζωή σου, τα άτομα που υπήρξαν στην αρχή "όλος σου ο κόσμος", αδιαφορούσαν. Πόση αξία θα αισθανόσουν πως έχεις; Πώς θα μάθαινες εσύ ο ίδιος να φροντίζεις αν δεν είχες φροντιστεί;
Πώς να εμπιστευτείς τον κόσμο γύρω σου αν "όλος σου ο κόσμος" δεν ήταν άξιος της εμπιστοσύνης σου;


  Πολλοί θα ήθελαν να φωνάξουν: "Μη με αφήνεις!". "Σε χρειάζομαι!". "Δεν είμαι τόσο μεγάλος όσο νομίζεις. Ούτε όσο λέω. Θα έπρεπε να είσαι εδώ όπως και να 'χει".

Μα σωπαίνουν. Ίσως γιατί η εμπιστοσύνη τους έχει εξαντληθεί. Είναι, όσο να πεις, κουραστικό να βλέπεις τις ελπίδες σου να σβήνουν η μία μετά την άλλη.
Κατανοητό.










Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

The Game

When we the game first started,
I was indeed surprised.
It was so fucking funny
And I so truly laughed.

Your face was so familiar
your smile enslaved my heart
and even though you teased me
I couldn't hold a grudge.

The days though passed so quickly
no "game over" came along
we kept that roulette rolling
so thoughtless and so young

The roulette spinned all over
we spinned it every time
but we had never thought about
the crime that we began

At first I saw a little bruise
it was there in my arm
and then I looked at you as well
some scratches in your back

But we the game continued so,
we were too bold to stop
the game was coming to an end
the bullet was on top.

We hugged and laughed for the last time
we shared some childish oath
the game we played again like fools
the bullet killed us both.

I screamed inside "I'm sorry!"
You did also the same
but it just didn't matter now
we were already dead.




This poem's all that's left for now
I wrote it just for you
I sticked to all the words I said
wish you could do it, too.



Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Υπόγειο

Άνοιξέ με με κουράγιο
Μη δειλιάσεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο
αν το πάρεις απόφαση πια
κι αν τολμάς
κάνε το.

Κάτι σκουριασμένες καρέκλες στην είσοδο
παραμέρισε
λίγη σκόνη που θα βρεις
αγνόησε
είχα άσχημες μέρες
κι εγώ.
σε περιμένουν χειρότερα

Προχώρα ευθεία και βρες τη σκάλα
κατέβα την όλη και φτάσε
στο υπόγειο
φως δεν εχει αγγίξει ποτέ
αυτό το μέρος του σπιτιού
εκεί στ' αλήθεια δεν ξέρω
τι θα συναντήσεις.
κάποια βράδυα δεν μπορώ να κοιμηθώ
πολύ φασαρία από εκεί κάτω ακούω
και ταράζομαι
κάτι γριλίσματα, στριγκλιές
δεν ξεχωρίζω τους ήχους
όλοι μπλεγμένοι σαν κουβάρι θανατηφόρο
σαν μια μικρή σφαίρα
ικανή να σου τρυπήσει την ψυχή.

Φοβάμαι

πες μου κι εμένα
τι θα δεις
τι είναι πια εκεί κάτω που τον ύπνο μου ταράζει
ποιον άραγε έχω σκοτώσει
ποιες αμαρτίες και ποια παράπονα έχω θάψει
ποια δάκρυα έχουν βουλώσει τους σωλήνες και τίποτα δεν κινείται

Ανάθεμα την ώρα
που φτιάχτηκαν τα υπόγεια
να μαζεύουν όλη τη μιζέρια μας
όλα τα τέρατα που κάθε μέρα σκοτώνουμε
κι αφήνουμε να κείτονται νεκρά
αντί να τα μαζέψουμε τίμια από το πάτωμα
και να τα στείλουμε πίσω εκεί που ανήκουν.
εμείς όμως από δειλία δεν τα ακουμπούμε πια
τρέμουν τα χέρια μας
γι'αυτο κι εκείνα γλιστρούν
και πέφτουν σε αυτή τη μαύρη τρύπα
που σαν ρουφήχτρα τα μαζεύει


Ό,τι θα δεις
κράτα για σένα
κι αν έπειτα από την επίσκεψή σου αυτή
μπορείς να με αντέξεις
έλα να με βρεις

αν τη σκουριά μου όλη τα πνευμόνια σου αντέξουν
αν παρ' όσα δεις ακόμα με αγαπάς
έλα και πάρε με από το χέρι
σαν τη μικρή σου κόρη
βάλε με στους ώμους σου επάνω
κατέβασε με εκεί
στο μυστηριώδες μου μαρτύριο
και πες μου, αυτά είναι όλα
τίποτα πια δεν υπάρχει κρυφό.
ανάστα τα έχεις κάνει
μα σου αγόρασα μια σκούπα
κι έλα να καθαρίσουμε
μαζί
γιατί
άλλος ποτέ δεν μου έχει δείξει
όλη του την αλήθεια.


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Victim play

  Ο ρόλος του θύματος είναι ,κάποιες φορές, η πιο εύκολη κίνηση που μπορείς να κάνεις.
Είναι μια κίνηση πολύ πιο ύπουλη από το προφανές. Σου λύνει τα χέρια. Αυτό συμβαίνει επειδή, όταν βάζεις τον εαυτό σου σε αυτή τη θέση, δεν αναμένεται από εσένα να πράξεις ιδιαίτερα υπεύθυνα. Να πάρεις ρίσκα, να κάνεις επιλογές, να δεχτείς συνέπειες. Σου μένει μόνο να κάτσεις σε μια γωνιά και να κλάψεις τη μοίρα σου ,που αλύπητα σε χτυπά ολημερίς κι οληνυχτίς. Έτσι, όπως ένα παιδί, η παθητικότητα,η ανωριμότητα και η δειλία σου συγχωρούνται χωρίς πολλά πολλά.

  Το να είσαι ο αδικημένος βολεύει αρκετές φορές, οφείλουμε να παραδεχτούμε. Για παράδειγμα, όταν θεωρείς πως κάποιος σε μεταχειρίζεται άσχημα, είναι πιο εύκολο να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Χρησιμοποιείς την πρόφαση πως το κάνεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και να αμυνθείς, ενώ στην πραγματικότητα ίσως το μόνο που θέλεις είναι να αδικήσεις ο ίδιος. Απλώς κοιτάς να αποφύγεις τις εξηγήσεις.

  Κάτι που ακόμα έχω παρατηρήσει είναι πως όταν ήδη έχουμε κάνει κάτι για το οποίο δεν είμαστε περήφανοι, προσπαθούμε να βρούμε ελαττώματα στη συμπεριφορά του άλλου. Και μας βολεύει ιδιαίτερα να βρούμε, γιατί έτσι θα μπορούμε να σκεφτόμαστε: "Δεν έκανα μόνο εγώ λάθη. Κι εγώ πληγώθηκα από εκείνον". Κι έτσι, δικαιολογούμε τους εαυτούς μας με πονηρό τρόπο, κερδίζοντας μία κάλπικη αυτοσυγχώρεση. Κοροϊδεύουμε το ίδιο το εγώ μας γιατί δεν αντέχουμε το βάρος των τύψεών μας. 

  Ένας ακόμα λόγος που πολλοί λατρεύουν το ρόλο τους θύματος είναι επειδή παίρνουν από αυτόν μία αίσθηση ηθικής ανωτερότητας. "Δες πως μου φέρεται κι εγώ ούτε που ασχολούμαι. Δεν αξίζει την προσοχή μου ένα τέτοιο σκουπίδι. Οι μεγάλοι άνθρωποι ασχολούνται με μεγάλες ιδέες", λέμε και χαιρόμαστε που δεν είμαστε εμείς στη θέση αυτού που κάνει το λάθος. Λες και αυτό αποδεικνύει πως εμείς είμαστε κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα, όλοι είμαστε ικανοί για τα πάντα και αυτό είναι που μας φοβίζει.

  Μιλώντας για όλα αυτά, δεν συμπεριλαμβάνω ,φυσικά, πραγματικά θύματα που δεν είχαν έλεγχο της συμφοράς τους. Μιλώ μόνο για εμάς, τους απλούς ανθρώπους που προσπαθούμε συνεχώς να μειώσουμε τον πόνο, τη λύπη, τη ντροπή. Και το κάνουμε ,θαρρούμε, με έξυπνο τρόπο ή ακόμα και ασυνείδητα. Χαϊδεύουμε τους εγωισμούς μας, δεν παραδεχόμαστε ότι δεν ήμασταν σωστοί και ξαπλώνουμε σε ένα κρεβάτι στρωμένο με βολικές επεξηγήσεις που καμουφλάρουν την αλήθεια.

  Αν όλα αυτά είναι παρατηρήσεις, αυτές ξεκινούν φυσικά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όπως ένας φίλος μου έλεγε συχνά, κάτι το βλέπεις πρώτα σε σένα και μετά στον υπόλοιπο κόσμο. Το αναγνωρίζεις αρχικά επειδή το έχεις μέσα σου. Μπορεί να κρίνω αυτή τη συμπεριφορά, μα την καταλαβαίνω κιόλας. Άλλωστε, όλες οι συμπεριφορές εξυπηρετούν κάποιο σκοπό. Πράττουμε κάπως επειδή αυτό έχει μια λειτουργικότητα και μας ωφελεί. Όλα τα στάδια είναι απαραίτητα αν δεν γίνεται κατάχρησή τους. Πρέπει να φερθείς ανώριμα για να ωριμάσεις. Πρέπει να υπάρξεις παιδί για να ενηλικιωθείς.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Αράχνες

Ένα παιδί είσαι, και μόνο
ένα παιδί που κρύβεται απ' τον πόνο
Με ακούς;



Στο μυαλό σου χιλιάδες μικρές αραχνίτσες τρυπώνουν. Ο εγκεφαλικός ιστός σου έχει από τα σπίτια τους αντικατασταθεί. Πλέον βλέπεις μόνο μέσα από τους ιστούς τους. Ένα γκρι πέπλο σκεπάζει τη συνείδηση σου.  Φοβάσαι. Αισθάνεσαι καθηλωμένος, απ' τις αράχνες σου κυριευμένος, ανήμπορος τα χέρια και τα πόδια να κουνήσεις. Σαν να περπατάς με βαράκια στα πόδια, με τις αλυσίδες φυλακισμένου. Μακριά δεν μπορείς να πας κι ακόμη και το κοντά μακριά φαντάζει. Τα πόδια σου δε σε βαστούν και η σκέψη σου συνεχώς θολωμένη σε κρατά μουδιασμένο.  

Το μόνο που αισθάνεσαι καλά να λειτουργεί είναι η κόκκινη η τρόμπα σου , κάπου στα αριστερά και κάτω από το στήθος. Μόνο αυτή ακέραιη κάνει τη δουλειά της. Οι αράχνες σου πολύ την ενοχλούν κι αρχίζει να ουρλιάζει. Σαν τύμπανο στο σώμα σου σφυροκοπάει και δε σε αφήνει να εξαφανιστείς. Γιατί για εξαφάνιση πρόκειται. Αν αφεθείς στις αράχνες σου, το ξέρεις καλά πως θα σε καταπιούν. Οι φόβοι δεν είναι το φόρτε σου, καθόλου δεν αντέχεις και τρέχεις στην αντίθετη μεριά. Μακριά απ' το σκοτάδι, μακριά.

Περπατάς και τούκου τούκου το σώμα σου δονείται. Από μια μόνο πηγή ζωντάνιας διατηρείται. Σε αυτή όλα τα χρωστάς αν είσαι ακόμα ζωντανός. Είσαι;

Ελπίζω πως το αίμα θα τρέξει γρήγορα αρκετά, να γεμίσει τις κοιλότητες σου, να κάνει το μυαλό σου να πάρει στροφές, να λύσει τα δεσμά σου και τις αράχνες με την ηλεκτρική τη σκούπα να αφανίσει. Η θέση τους δεν είναι μέσα σου κι αυτό πρέπει καλά να το σκεφτείς. Αν γίνετε ένα , χάθηκες. Ξέρεις πως για να φύγουν πρέπει στα χέρια να τις κρατήσεις , από τα μάτια σου μπροστά . Όσο κι αν αυτό σε φοβίζει. Όσο πόνο κι αν η αναμέτρηση αυτή σου προκαλεί. Αν τις αράχνες θες να εξοντώσεις, μέσα σου δεν μπορείς να τις κρατάς. Βάλ'τες στο μικροσκόπιο και πες εδώ είσαι, τεράστιε φόβε μου μα δε σε φοβάμαι πια. Την ψυχή μου δεν μπορείς να τη μολύνεις, έχε γεια! 


Βλέπω μεγάλωσες πια
βλέπω τα χέρια και τα πόδια σου πολύ πιο γερά
Να σε ακούς
Ξέρεις καλά.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

A home I really own

"one pair of hands is all I need
to catch me when I fall
cause all my prayers gone so wrong
I feel alone
I feel alone

one pair of eyes is all I ask
to know my secrets all
and keep them safe until the Song
until He bangs a gong
He bangs a gong "




I thought I had this biggest need
to have a lovebird near, like you
and build a nest to fit us both
that's tailor made just for us two

But all this nonsense I've forgot 
for I know now some things to do
and I have taught this heart of mine
to work just fine without you too




I'm here now so 
and I'm alone
no nightmare taking form
so I suppose it's all passed now
and I've proved stronger than the storm

I feel so grateful for this chance
to show myself  I can go on
I needed help from thunders though
to make a home I really own.