Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Melting

When tears drain
and there's nothing to say
 I start melting.
and that's what I do best

Melting in thought
my melting heart
becomes melting water
flowing down to the floor

my body shakes
and melts
going down and down and down.

and there I am
there I lie to the surface, to the ground
feeling secure
that there's no way I can fall any more
I've reached the bottom.

The world seems plane
when looking it from down here
straight, realistic

and then you look up
realizing you have nowhere else to go.
the only choice is getting up.
and that's exactly what you do.
you get up

Your body hurts
the scratches and wounds from your collapse ,ache
you want to cry again
and you're thrilled
cause you can cry over a real pain
a physical one
isn't that wonderful?
Having a reason to cry that is acceptable and ok.

the only thing that's left for you is time
you only have time.
nothing else
no joy, no love, no nothing
just some time
and sometimes, some time is all you need.
or at least, you hope it is

so you just stand there
waiting for time to pass
cause they all say
things will be better.
and you secretly wish they are true
cause ,as I said,
time is the only thing you have on earth.




Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Κάτι πρωινά

Είναι κάτι πρωινά που ξυπνάω μα δεν μπορώ να ξυπνήσω.
Μένω στο κρεβάτι για ώρα, κοιτάζοντας τους τοίχους, έπειτα κλείνοντας πάλι τα μάτια γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα στην οποία θα ήθελα να βρίσκομαι. Απλώς μένω στο κρεβάτι και περιμένω.

Ίσως σήμερα γίνει το θαύμα, λέω. Ίσως σήμερα χτυπήσει η πόρτα κι είσαι εσύ.
Με άδεια τα χέρια σου, δε θέλω να φέρεις τίποτα. Η παρουσία σου είναι αρκετή. Παραπάνω από αρκετή, για να είμαι ακριβής.
Κι έτσι ο χρόνος περνάει και όσο περιμένω στο κρεβάτι μου, ο χώρος γεμίζει με αναμνήσεις. Σαν να προβάλλονται οι σκέψεις μου στους τοίχους. Σαν να υπάρχει κάπου ένας κρυμμένος προτζέκτορας που παίζει ξανά και ξανά την ίδια ταινία. Μία ταινία που έπρεπε να τελειώσει γιατί η χρηματοδότησή της κόπηκε απότομα. Τι κι αν οι ηθοποιοί ήταν ταλαντούχοι και φτιαγμένοι για τους ρόλους; Τι κι αν το σενάριο είχε κλέψει την καρδιά του κοινού; No money, no honey!
Ε βλέπω κι εγώ την ταινία μου, αφού είμαι "αναγκασμένη" και δεν ξέρω πώς να κλείσω τον προτζέκτορα και με πιάνει το παράπονο. Μετά θυμώνω. Πιο μετά απογοητεύομαι. Και στο τέλος, συνειδητοποιώ. Πως η ταινία τελείωσε και ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε!

Μα δεν είχε καλό τέλος !, φωνάζω και βάζω τα κλάματα. Πρέπει να έχει καλό τέλος. Φαινόταν πως θα έχει. Θέλω τα λεφτά μου πίσω, ακούς; Δεν μπορείς κάθε μέρα να με ξυπνάς με μία ιστορία χωρίς καλό τέλος!, ουρλιάζω μα δεν απαντάει κανείς.

Κάπως έτσι παίρνω την απόφαση να σηκωθώ. Η πόρτα δε χτυπάει ποτέ. Κι η ταινία δεν τελειώνει ποτέ διαφορετικά. Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει, όμως, που κάθε βράδυ εύχομαι να με ξυπνήσει το κουδούνι και να είσαι επιτέλους εσύ; Να ξαπλώσεις μαζί μου σε αυτό το μεγάλο, κρύο κρεβάτι με τα μωβ σεντόνια και να γράψουμε μαζί το σενάριο απ' την αρχή. Ξέρεις,άλλωστε, πόσο μου αρέσει να γράφω.
Σηκώνομαι, με τα μάτια πρησμένα και την καρδιά μου επίσης. Άλλη μια μέρα σε ένα κόσμο όπου οι ταινίες δεν έχουν happy ending . Πόσο μάλλον, αν στην ταινία πρωταγωνιστείς εσύ. Good morning to me!


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Magic




In a parallel universe
I'd have magic powers

I would only have to say "I want that"
and boom!

all mine.

In this hidden universe
I would be floating
οn clouds of pink lovely marmalade
wearing yellow bikinis
while drinking a cocktail at morning
reading earth news
and wickedly laughing on their misery
from up above.
I would mock on people,
do whatever I liked,
decide everyone's fate
and making sure I would have everything.
I would always say "I"
and I (!) wouldn't even feel sorry about it.
I would throw my cupid arrows on you
and you would be forever trapped,
spellbound
and oh...did I forget to say?
you would be
mine!
I'd fly to people's houses,
make myself invisible
and hear all their secrets when they cried at night.



But wait
who's that?


In this non-existent world
I am someone that doesn't look like me.
and I would better kill my ego now
before it takes control of me.


You narcissistic little thing
I know you're coming from within.
You are bad and cruel and you don't care
you fill with poison all the air
I have to let you go away
cause cruelty makes us dogs astray
and with this spell I force your death
For my poor heart should catch her breath.
And I am praying to the sky
"my little mind protect from dying
cause when the ego takes control
we lose it all, we lose it all!"
So, I will stay away from magic
cause it will make my story tragic
Instead ,the closest this we have to that

is love , I know with all my heart.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Ρίζες

Μα
όσο κι αν το παλεύω
όσες εκλογικεύσεις κι αν το μυαλό μου σκαρφίζεται
ένα πράγμα δεν μπορεί να διώξει.
το πρόσωπό σου.
Ανάμεσα στα γέλια, τα δάκρυα, τα βιβλία
Όπου κι αν είμαι,
μία εικόνα στο μυαλό μου,
Εσύ.

Κάποιες φορές το πρόσωπό σου είναι θολό...
σχεδόν δεν το θυμάμαι.
Αυτό που δεν με εγκαταλείπει ποτέ
είναι μια αίσθηση
που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεχάσει.
Μία αίσθηση γλυκιά και γαλήνια
γεμάτη φως
μία αίσθηση ότι είσαι σπίτι σου
και δε χρειάζεται πουθενά αλλού να πας.
είσαι καλά.
η καρδιά σου είναι ζεστή
τόσο ζεστή που το μεταφέρει σε όλο σου το σώμα.
Θυμάσαι άραγε να μου λες πόσο ζεστή είμαι ;

Κάποιες φορές η απουσία σου με πνίγει
να, όπως τώρα.
δυσκολεύομαι να αναπνεύσω
και δε θέλω να δείξω το πρόσωπό μου.
θέλω μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο δικό σου
να το χαϊδέψω και να το δω να χαμογελά

Κάποιες φορές
δεν έχω μεγαλύτερη επιθυμία απ' αυτή.

νιώθω την καρδιά μου να έχει βγάλει κάτι μακριές ρίζες
σα χέρια
ισχνά και ταλαιπωρημένα
και να τ ' απλώνει στο κενό
για να σε ψάξει.
αν είχε φωνή θα ούρλιαζε
αν είχε μάτια θα έκλαιγε
αλλά αυτά τα έχω μόνο εγώ.
εκείνη μόνο τραβιέται και μελανιάζει
παραπονιέται και μαζεύει τις ρίζες της απελπισμένα
ησυχάζει για λίγο σε μια γωνιά,
σαν παιδί που μπήκε άδικα τιμωρία
και ξανά
σαν θυμάται το υγιές της χρώμα
τινάζεται από έναν ηλεκτρισμό
που έμεινε
ακόμα κι αν το ταίρι της
έφυγε,
απλώνει ξανά τις ρίζες της
αυτές τις δυνατές συνδέσεις
που κόπηκαν μαχαίρι
και τώρα κουνιούνται αντανακλαστικά και ανεξέλεγκτα
σαν την ουρά μιας σαύρας που πέθανε.

ώρες ώρες λέω
αύριο δεν θα έχω καρδιά
δεν μπορώ να την ελέγξω , βλέπεις
έλκεται από κάτι άλλο
έξω από το σώμα μου
κάπου μακριά
που σχεδόν δεν μπορώ να τη συγκρατήσω.

και γιατί να το κάνω;
είναι καλό να ξέρει κανείς που θέλει να πλαγιάζει
και τα χρώματά του να αφήνει.
κι αν το κουφάρι μου δεν την κρατά
έχει δικαίωμα να φύγει όποτε θέλει

εγώ, κάτι πεταμένες ρίζες,
καμμένες σαν τα δέντρα στο δάσος μετά από εμπρησμό
μαραμένες σαν πρώην λουλούδια
και φυλακισμένες σαν δυστυχισμένα πουλιά
δεν τις θέλω μέσα μου.
προτιμώ να τις βγάλω απ' το χώμα
και να τις πετάξω στα σκουπίδια
γιατί μου είναι παντελώς
καταστροφικές.




είναι όμως οι ρίζες που με συνέδεαν μαζί σου
και πώς μπορώ να ξεριζώσω εσένα;



Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Πολεμίστρια

   Είναι τόσο εύκολο κάποιες φορές να κολλήσει το μυαλό του ανθρώπου.
Να του είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτεί κάτι που για να το καταφέρει έστω και στο ελάχιστο , να πρέπει να επαναλάβει την επεξεργασία του χίλιες φορές. Ξανά και ξανά και ξανά, περιμένοντας να βγάλει νόημα. Και να διερωτάται συνεχώς μα πώς και μα γιατί και πότε. Που το έχασα το ταινιάκι και τώρα δεν ξέρω τι μου γίνεται; Τι πλοτ τουιστ ήταν αυτό ,ω ρε μάνα μου (!) .


Well... sounds like life. Αποφασίζεις να αρχίσεις γυμναστήριο, αλλά το πιο φτηνό που βρήκες ,κλείνει για καλοκαίρι. Αποφασίζεις να κάνεις δίαιτα και τσουπ, δώρο μια σοκολατίνα γιατί σ' αγαπάμε. Σκέφτεσαι, μα πόσο ευτυχισμένη είμαι τώρα τελευταία και στην επόμενη στροφή ,γκρεμός. Και λες, ευχαριστώ ρε ζωή, μας υποχρέωσες.

Έτσι ήταν, είναι και θα είναι. Και το μόνο που μπορείς να ελέγξεις είναι ο εαυτός σου. Και αν η τύχη πάει κόντρα, πάλι με τον εαυτό σου έχεις να κάνεις (ξέρεις, να τον κλάψεις, να τον καθησυχάσεις, να του δώσεις ένα φιλάκι στο μέτωπο). Κι αν το σκεφτώ λιγάκι, χαίρομαι που μόνο για τον εαυτό μου πρέπει να αποφασίζω. Θα ήταν τόσο κουραστικό να πρέπει εγώ να αποφασίζω για όλα. Και δεν θα είχε και πλάκα. Τώρα θα μου πεις, ναι καλά, έλα και πες τα μου όταν θα χάσεις τη δουλειά σου, η φίλη σου πάθει αυτοκινητιστικό κι η θεία σου εγκεφαλικό. Ναι εκεί, πολύ θα ήθελα να μην είχαν συμβεί όλα αυτά και άλλα τόσα. Αλλά. 

Αλλά, αν τίποτα άσχημο δεν συνέβαινε ποτέ, κανείς δεν θα αναγκαζόταν να ωριμάσει. Όλοι θα μέναμε στο στάδιο "φροντίδα και προδέρμ" , καθηλωμένοι και χωρίς πιθανότητες εξέλιξης. Αυτό δεν τον θέλουμε ,νομίζω. Γιατί το πολύ το Κύριε ελέησον... ξέρεις. 
Τώρα τελευταία άκουσα συχνά : " Πρέπει να το περάσεις κι αυτό" , " Είναι μία μάχη που πρέπει να δώσεις" . Κι έλεγα μα γιατί, μια χαρά ήμουν και πριν , θέλω το πριν, δώσε μου το πριν. Δεν θα στο δώσει όμως. Κι εκεί είναι που πρέπει να πεις στον εαυτό σου πως οκ, δεν μου αρέσει που πρέπει να το υποστώ αυτό. Αλλά.

Αλλά , αν το υποστώ, θα είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Θα είναι από αυτές τις μάχες που λες πως πήρες με το σπαθί σου. Και μπορεί χαρούμενη ακόμα να μην είμαι, αλλά θα έχω μετακινήσει τον εαυτό μου δύο βηματάκια παρά πέρα. Κι όταν η ευτυχία θα έρθει σε αυτή τη νέα θέση που κέρδισα, θα είναι μεγαλύτερη και πιο γλυκιά. Γιατί θα την έχω δουλέψει, θα έχω διαμορφώσει συνθήκες. Θα μπορώ να λέω : Α ναι, τότε στον πόλεμο θυμάμαι... καθόλου δεν ήθελα να πάω. Με την οικογένειά μου ήθελα να κάτσω και να τρώω βούτυρο με μέλι, βλέποντας The way we were. Αναγκάστηκα να πάω, ωστόσο, και να βάλω τα δυνατά μου anyway. Και τώρα που γύρισα και είμαι ζωντανή , εκτιμώ τα πάντα λίγο παραπάνω. Η αγκαλιά του συζύγου μου, πιο αυθεντική και πολύτιμη. Το φαγητό πιο νόστιμο. Το κρεβάτι πιο απαλό. Τι ευλογημένη που αισθάνομαι! Δεν θα τον άλλαζα τον πόλεμο. Ακόμη κι αν το πόδι μου ακόμα πονά.

Θα πονάει αυτό το πόδι για καιρό ακόμη. Ίσως και για πάντα. Πόλεμος ήταν. Μα οι μέρες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τον πόνο πέρασαν και είναι μεγάλη ανακούφιση αυτή. Γι' αρχή, αυτό μου φτάνει. Ένα βήμα τη φορά, σταθερά και με αποφασιστηκότητα. Μόνο έτσι. 

Δεν τον διάλεξα τον πόλεμο, έχασα εκεί πολλούς αγαπημένους, θύμωσα και κάκιωσα με τόση καταστροφή αλλά τουλάχιστον, τώρα μπορώ να με αποκαλώ πολεμίστρια.


Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ποια ήσουν πριν;

  Τυχαίνει έτσι μερικές φορές και χάνεις κάτι που αγαπάς. Κάτι πολύτιμο. Που το διάλεξες , το φρόντισες, επένδυσες σε αυτό, έβαλες την ψυχή σου. Μα, τι να κάνουμε, το χάνεις. Και νιώθεις μισός. Μόνος. Τα πράγματα είναι έτσι τώρα. Τι κάνεις;


  Μια καλή λύση είναι να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν βάλεις στη ζωή σου αυτό που τώρα έχασες. Μπορεί στην αρχή να μην σου αρέσουν καθόλου αυτά που σου έχουν απομείνει. Αυτό, όμως, συμβαίνει, επειδή ,για να χωρέσει αυτό το κάτι στις προτεραιότητές σου, άφησες άλλα πράγματα που σε αποτελούσαν. Και τώρα, τα έχεις σχεδόν ξεχάσει.

  Φτάνει μια βόλτα στην παλιά σου γειτονιά, με το ποδήλατο που σε συνόδευε κάθε μέρα στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στις εξόδους με τις φίλες σου,για να θυμηθείς κάποια κομμάτια σου. Μια βόλτα που θα σου θυμίσει κάθε γωνιά απ' την οποία πέρασες, αυτές τις μεγάλες εκτάσεις από στάχυα και χόρτα που έβλεπες κάθε μέρα όταν ξυπνούσες, το παρκάκι που έδωσες το πρώτο σου φιλί, την πλατεία που σύχναζες με τις φίλες σου. Α! Δες αυτό το συντριβάνι. Σε είχαν ρίξει μέσα ένα καλοκαίρι. Δες κι αυτό το δρομάκι, είχες περάσει κλαίγοντας ένα βράδυ. Γιατί έκλαιγες;
Δεν το πιστεύω! Θυμάσαι αυτό το σκυλί που σε κυνήγησε εκείνο το απόγευμα και έτρεχες σαν τρελή; Ακόμα ζει; Το περίπτερο που αγόραζες κάθε μέρα βυσσινάδα και ζελεδάκια; 


  Αλλά και μες στο σπίτι σου θα βρεις τον παλιό, χωρίς το κομμάτι που έφυγε, εαυτό σου. Όλα τα παλιά σου ημερολόγια... μέχρι και τι έφαγες το μεσημέρι έγραφες. Σίγουρα εκεί υπάρχει απόδειξη ότι ξανά αισθάνθηκες στεναχωρημένη και μόνη. Αλλά έπειτα από δέκα σελίδες, θυμάσαι τι συνέβη και αυτό άλλαξε; Δες πόσα πράγματα εδώ μέσα... φιλικά γράμματα, ερωτικά ραβασάκια, τραγούδια... εδώ ήταν αυτό το μπλουζάκι; Θυμάμαι πότε μου πήραν αυτό το αρκουδάκι. Και τι του είπα εκείνο το βράδυ που πέσαμε στο κρεβάτι. Αυτά είναι τα παππουτσάκια της ρυθμικής; Τι μικρά! Για στάσου, στο βίντεο παίζει μια παλιά παράσταση. Θυμάσαι εκείνες τις διακοπές με τους γονείς σου;

  Είναι λιγάκι αστείο. Κοιτάζω σε μια φωτογραφία αυτό το μωρό που παίζει με τα παπάκια του στο μπάνιο και θέλω να του πω,σαν φωνή που έρχεται από το μέλλον : Που να ήξερες τότε εσύ βρε νιάνιαρο! Χαμός έχει γίνει, μικρό  παιδάκι. Γιατί να στο πω , όμως; Καλά είσαι εκεί που είσαι. Αν μάθαινες όλες τις στραβές που θα περάσεις, πιθανότατα δεν θα ήθελες να βγεις απ' το σπίτι. Αλλά αν δεν το κάνεις, δεν θα ζήσεις και όλα τα όμορφα πράγματα που έζησα. Πρέπει να συνεχίσεις. Όπως ακριβώς έκανα κι εγώ όταν ήμασταν ένα.
  Όταν φτάσεις στο καρέ που βρίσκομαι τώρα, παιδάκι, θα φοβηθείς πολύ. Θα νομίσεις πως ποτέ ξανά δεν θα βρεις ένα τόσο ταιριαστό κομμάτι σαν κι εκείνο που έφυγε. Αλλά, θα το πεις κι άλλη φορά αυτό πριν να φτάσεις στη σημερινή λήψη, το θυμάμαι.

  Θέλω να ξέρεις, πως σε καμαρώνω μικρό παιδάκι. Κοίτα, θα τα κάνεις τα λάθη σου και θα είναι και πολλά ,μα θα είσαι καλό παιδί. Γι αυτό κι εγώ θα σε προσέχω. Και θα είμαι πάντα μαζί σου. Θα μεγαλώνουμε μαζί. Προς το παρόν, θα πάρω λίγη μαγεία απ' το χαμόγελό σου για να συνεχίσω. 

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Μαρίνα

The little girl just could not sleep 
because her thoughts were way too deep
Her mind was gone out for a stroll 
and fallen down the rabbit hole...




Αυτό το κορίτσι δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Γνώρισα τη Μαρίνα στην πτέρυγα του ψυχιατρείου.
Καθόμουν σε μια καρέκλα όταν ήρθε με τη μητέρα της. Ήταν μια κοπέλα γύρω στα 27, μετρίου αναστήματος, λεπτή , με σχιστά και ταλαιπωρημένα μάτια. Η μητέρα της ήταν μικροκαμωμένη, κι αυτή κουρασμένη μα αισιόδοξη. Έστεκε βράχος δίπλα της. Της μιλούσε για απλά πράγματα, καθημερινά και απλά. Η Μαρίνα ήταν σιωπηλή και κοιτούσε το κενό. Κάθε πότε , όταν δεν άντεχε την αναμονή, ρωτούσε πού ήταν η γιατρός που περίμενε. Κάνε υπομονή, της έλεγε η μαμά της, σε λίγο θα έρθει η σειρά μας. Συχνά, σηκωνόταν, έφευγε από το δωμάτιο αναμονής σαν να την ενοχλούσε η φασαρία. Σαν να ήταν έτοιμη να εκραγεί μα κρατιόταν. Στο πρόσωπό της, ανάμεικτη η απελπισία, η κούραση , η ενόχληση αλλά και μια περίεργη ηρεμία. Πού και πού μου έριχνε μια πλάγια ματιά , γρήγορη και εξεταστική με αυτά τα σχιστά , καστανά μάτια μα δεν με πείραζε καθόλου. Δεν το έκανε από αγένεια. Μου θύμισε όταν ήμουν παιδί που έριχνα κλεφτές ματιές σε άλλα παιδάκια από απλή περιέργεια και ενδιαφέρον. Λες και σε λίγο θα με ρωτούσε αν θέλω να γίνουμε φίλες...

Η μητέρα της έπιασε συζήτηση με μια άλλη κυρία και η συζήτηση επεκτάθηκε και σε μένα. Έμαθα ότι η Μαρίνα είχε κάποια νευρολογικά προβλήματα αρχικά. Μία σπάνια πάθηση ή κάτι τέτοιο. Έπαιρνε φάρμακα, όμως, και ήταν όλα καλά. Ζούσε με τον αραβωνιαστικό της και δούλευε. Ώσπου αποφάσισε να τα σταματήσει στα κρυφά. Ύστερα απ' αυτό, έπαθε ψυχωτικό επεισόδιο. Ο κόσμος της έμοιαζε εχθρικός και αφιλόξενος. Αλλά το Μαρινάκι μου, ήταν η χαρά της ζωής και θα πάνε όλα καλά, άκουγα τη μαμά της...

Θυμάμαι πως από τη στιγμή που είδα τη Μαρίνα αισθάνθηκα να νοιάζομαι γι αυτή. Υπήρχε ένα καθρέφτισμα κάπου. Ίσως επειδή μοιάζαμε. Ίσως επειδή έχω αισθανθεί αυτή τη σιωπή της, αυτό το κενό βλέμμα, αυτή την απελπισία, μια "αδυναμία" που μας έφερνε στον ίδιο χώρο, μία δυνατή μητέρα που χρειάστηκε να ταλαιπωρήσουμε. Κι όταν με κοίταζε έτσι δειλά και ήρεμα, νόμιζα πως κάπως το ένιωθε κι εκείνη. Πως κάπως μου ζητούσε λίγη βοήθεια ή μια πράξη αγάπης, όπως θα ήθελε ο καθένας να έχει από το πρόσωπο που βλέπει στον καθρέφτη. Της χαμογελούσα. Ένα χαμόγελο μικρό και ήρεμο μα τόσο αληθινό. Έβγαινε κατευθείαν από την καρδιά μου, αφιλτράριστο και αυθεντικό. Μαζί του έστελνα την ανησυχία μου, την κατανόηση και τις καλύτερες ευχές που μπορούσα να σκεφτώ...

Η μητέρα της με ρώτησε γιατί ήμουν εκεί και της είπα την ιστορία μου για τις κρίσεις πανικού. Αισθάνθηκα από αυτή την οικογένεια το ίδιο νοιάξιμο που είχα κι εγώ για τις ίδιες. Μέσα σε λίγες λέξεις και λίγα λεπτά. Εύχονταν να είμαι καλά και το ήξερα. 

Ήθελα να μιλήσω στη Μαρίνα. Να ακούσω τη φωνή της. Να την καταλάβω. Πιάστηκα από κάτι μηδαμινό και τη ρώτησα τι σπούδασε. Εκείνη μου απάντησε με ένα κοφτό τρόπο, σαν να έπρεπε να το πει όλο με μια ανάσα, όπως όταν μας εξέταζαν στην ιστορία. Σαν να της απηύθυναν το λόγο τόσο σπάνια πλέον και ήθελε να τα πει όλα σωστά. Ήθελα να τη ρωτήσω κι άλλα πράγματα και να της πω άλλα τόσα. Ήθελα να την ξαναδω, να τη βοηθήσω ίσως, να γνωρίζω ότι θα είναι καλά. Δεν είπα τίποτα όμως. Δε χρειαζόταν. Ο χώρος γύρω μας ήταν πλημμυρισμένος από όλα αυτά που δεν ξεστομίζαμε. Και γι αυτό ήταν περιττά. Η Μαρίνα ήξερε πως ναι, ήθελα να γίνουμε φίλες...

Τις στιγμές που έφευγε από το δωμάτιο μου μετέφερε όλη τη στεναχώρια και τη θολούρα της. Κι είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να σηκωθώ και να την αγκαλιάσω. Να της πω πόσο όμορφη είναι και πόσο σίγουρη είμαι ότι θα βγει από τη φυλακή της.

Έβλεπα στην κοπέλα αυτή τον καθένα από εμάς. Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση της. Στο δωμάτιο αναμονής ενός ψυχιατρείου. Σ' ένα ψυχιατρείο; Απαπα! Μακριά! Αυτά είναι για τους τρελούς. Μόνο που εγώ δεν γνώρισα καμία τρελή κοπέλα σε αυτό το δωμάτιο. Είδα πόνο αλλά και ελπίδα. Είδα στήριξη από την οικογένεια. Άσπρο και μαύρο. Επιθυμία για αγάπη και ζωή. Καλή ζωή. Σαν να θυμίζει λίγο τη ζωή όλων μας... Ή μου φαίνεται;


Φώναξαν τον όνομά μου κι έπρεπε να φύγω. Χαιρέτησα τη μητέρα της και τη Μαρίνα ξεχωριστά. Με κοίταξε στα μάτια , πράγμα που σημαίνει ότι άφησε για λίγο το κενό της και μου είπε : "Γεια σου κοπέλα μου!"
Ένα "μου" που ήξερα τι σήμαινε.
Ήταν η πιο σύντομη και η πιο ξεχωριστή φιλία που έζησα ποτε!