Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Κύκλος

Κι έτρεξε,
σαν παιδί.
Σοβαρολογώ
καμία υπερβολή
ακριβώς σαν παιδί.



Ήταν απόγευμα,
στο εξοχικό.
Κοιμόταν ήρεμος
όταν άκουσε τις φωνές μας
και ξύπνησε ταραγμένος.
Πήγα να τον ειδοποιήσω
Μπαμπά , λιποθύμησε!
και πριν προλάβω την πρόταση μου να τελειώσω
έσπρωξε το τραπέζι με δύναμη
παραμερίζοντας κάθε εμπόδιο

να τρέξει κοντά του



Κι έτρεξε, σαν παιδί
Αυτό είδα εκείνη τη στιγμή
αυτό βλέπω και τώρα,
στην ανάμνησή μου
που θα φυλάω για πάντα.

Είδα τον πατέρα μου
να τρέχει σαν παιδί

σαν παιδί που φοβάται, που τρέμει
που θα έκανε τα πάντα
για να μη χάσει τον άνθρωπο που τον προστάτεψε
όταν ήταν πράγματι
παιδί.

εκείνο το απόγευμα
ήταν πλέον φανερό σε μένα.
Όλοι είμαστε το ίδιο.
ο πατέρας μου κάποτε ήταν παιδί
κι εγώ ακόμα είμαι.
η μόνη διαφορά μας, ο χρόνος
εκείνος στο παρελθόν
εγώ στο τώρα
μα ο χρόνος ποτέ δεν είναι στην πραγματικότητα,
σαφώς οριοθετημένος.
κάπου κάπου σκέφτομαι πως χρόνος δεν υπάρχει
κι εκεί
η ζυγαριά ισορροπεί
ο ουρανός λυγίζει και ενώνεται με τον εαυτό του
και ο πατέρας μου κι εγώ
πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο,
ταυτιζόμαστε.


Έτσι κι εγώ θα έτρεχα, σαν παιδί
ακριβώς όπως έκανε εκείνος,
για να τον σώσω.

θα παραμέριζα καρέκλες και τραπέζια
θα άνοιγα τρύπες στους τοίχους
θα έβγαζα φτερά για να πετάξω
αφού τα πάντα γίνονται
όταν είσαι παιδί.



Ο παππούς συνήλθε
κι ο πατέρας μου ηρέμησε.
γι αυτό,
ηρέμησα κι εγώ.
γι αυτό,
ηρέμησαν και τα σωθικά μου
εκεί που κάποια μέρα ίσως
ένα παιδί θα ανησυχεί για εμένα
και θα κλαίει, μην με χάσει
μέχρι το ίδιο να γίνει
εγώ, ο πατέρας μου, ο παππούς
κι ο ατέρμονος κύκλος της ζωής να συνεχιστεί
μέχρι εκεί που το μάτι δε φτάνει
και ο νους αδυνατεί να δει.


Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Γαλάζια αίσθηση

Η ελπίδα, μας λέει ο Snyder στο άρθρο του "Rainbows in the mind" , είναι στενά συνδεδεμένη με τους στόχους που θέτει κανείς στη ζωή του. Είναι η ενεργητική σκέψη και σχεδίαση του πώς θα φτάσω σε κάτι επιθυμητό (στόχος). Κι αφού βρω τον τρόπο και ενεργοποιηθώ ώστε να πλησιάσω το στόχο , ένα αίσθημα ελπίδας με κυριεύει.

Αυτός ο ορισμός έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς πολλοί άνθρωποι έχουμε στο μυαλό μας την ελπίδα σαν κάτι παθητικό και ρομαντικό. O Snyder, όμως, της δίνει ένα πιο ενεργητικό ρόλο. "Ελπίζω" δε σημαίνει κάθομαι στο παράθυρο σαν την Ιουλιέτα που περιμένει το Ρωμαίο της και δεν παύει να ελπίζει στον ερχομό του. Σημαίνει παίρνω το άλογο μου και πάω να βρω εγώ το Ρωμαίο, αν ξέρω το δρόμο που θα με οδηγήσει εκεί.


Η Dienerstein , μάλιστα, διαχωρίζει την ελπίδα από την αφελή αισιοδοξία. Η ελπίδα, θεωρεί, στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα κι όχι απλά στην επιθυμία. Ελπίζει κανείς όταν η πραγματικότητα του το επιτρέπει. Όταν ο στόχος είναι όντως εφικτός.

Μου αρέσει αυτή η ερμηνεία της ελπίδας. Με βοηθάει να χωρίσω σε δύο κατηγορίες τους ανθρώπους που επιθυμούν οτιδήποτε. Εκείνους που επαναπαύονται στην επιθυμία τους παιδιάστικα χωρίς να προσπαθούν με κόπο να την εκπληρώσουν κι εκείνους που έχουν ένα όραμα και παλεύουν γι' αυτό.




Η ελπίδα ,για το Snyder, έχει και μια κοινωνική χροιά. Κι αυτό γιατί είναι ένας τρόπος σκέψης που μαθαίνεται από τους γονείς στο παιδί. Δηλαδή, μαθαίνει κανείς να ελπίζει μέσα από μια κοινωνική διαδικασία.  Αν δεν μας δείξει κανείς από νωρίς πώς να θέτουμε και να πλησιάζουμε τους στόχους μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να το κάνουμε αργότερα.

Παιδιά που βίωσαν στην οικογένεια τους παραμέληση,απώλεια, χωρισμό των γονιών ή κακοποίηση ίσως δεν έμαθαν και να ελπίζουν. Όχι μόνο επειδή οι γονείς δεν τους δίδαξαν τον τρόπο να κυνηγούν τα όνειρά τους μα κι επειδή οι ελπίδες τους δεν βρήκαν το κατάλληλο έδαφος για να ανθίσουν και να γίνουν εκπληρωμένοι στόχοι. 

Έτσι, κάποια άτομα που έχουν βιώσει απογοητεύσεις από τη βάση ασφαλείας τους (η οποία δεν είναι άλλη από την οικογένεια) δεν περιμένουν να τους συμβούν καλά πράγματα και στην υπόλοιπη ζωή τους. Δεν ελπίζουν. Κι αφού τα πιο σημαντικά για εκείνους άτομα τους έχουν με ένα τρόπο "προδώσει" και δεν έχουν καλλιεργήσει το αίσθημα ελπίδας τους , δεν ρισκάρουν να δεθούν με άλλους ανθρώπους. Όπως διαβάζουμε στο άρθρο του Snyder : "To not connect with others ,in many ways, is not to hope. And that's because hope is inherently a way of thinking that occurs in social commerce."

Δεν προσδοκούν πως μια ουσιαστική επαφή θα τους ωφελήσει γιατί η εμπειρία τους θυμίζει πως όποιος ελπίζει κι εμπιστεύεται ,μένει στον αέρα. Κάποτε ήλπισαν μα αυτό δεν τους βγήκε σε καλό. Ή ίσως δεν έμαθαν ποτέ να ελπίζουν με το σωστό τρόπο. Έτσι, προτιμούν να απομακρύνονται από στενές σχέσεις, να αποσυνδέονται και να κλείνονται σε μια ψυχολογική γυάλα. Σε αυτή, όλα είναι γνώριμα και ελεγχόμενα. Τίποτα δεν μπορεί να εισέλθει και να τους βλάψει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα αποστειρωμένα δωμάτια που βάζουν τους ασθενείς.

Ίσως μια διορθωτική εμπειρία να βοηθήσει αυτά τα άτομα να ελπίσουν. Μια σχέση ,δηλαδή,στην οποία θα συνδεθούν πραγματικά με τον άλλον . Θα τον εμπιστευτούν και θα μάθουν απ' την αρχή να θέτουν στόχους. Έτσι ίσως καταφέρουν να εμπλουτίσουν τα συναισθήματα τους, προσθέτοντας αυτή την όμορφη, γαλάζια αίσθηση της ελπίδας. 








Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Κορυφή

Που και που, πιστεύω, πρέπει να γελάμε λιγάκι με τους εαυτούς μας ,να χαλαρώνουμε τα σφιχτά ζωνάρια και απλώς να απολαμβάνουμε τη στιγμή. Να μας κοροϊδεύουμε και να μας πειράζουμε, γιατί το αξίζουμε. Όλο αυτό το δράμα, το κλάμα, η αναζήτηση, η απελπισία, η υπερανάλυση. Λες και κάποιες φορές πνιγόμαστε μέσα στα ίδια μας τα ρούχα, ασφυκτιούμε μέσα σε γυάλες που εμείς δημιουργούμε και μπορούμε να σπάσουμε αν το θελήσουμε. Μέχρι ,φυσικά, να δημιουργήσουμε την επόμενη γυάλα και η διαδικασία να συνεχιστεί επ' άπειρον. Εφόσον έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Δε θα πρότεινα ποτέ να σταματήσουμε να ψάχνουμε την αλήθεια, το καλό, το νόημα ή όπως ο καθένας το ονομάζει. Γιατί αν δεν είχαμε αυτό το κίνητρο, δεν θα εξελισσόμασταν. Αν δεν πνιγόμασταν στα ρούχα μας, δε θα αναγκαζόμασταν να τα πετάξουμε από πάνω μας και να φτιάξουμε άλλα που είναι περισσότερο στα μέτρα μας και χωράνε τους νέους εαυτούς μας. Είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος ,που για να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να εξελίσσεται.

Αυτό που προτείνω, όμως, είναι να σταματάμε αραιά και που και να κοιτάζουμε την μεγάλη εικόνα. Στην οποία είναι μέσα και το πρόσωπό μας. Δεν είναι καλό να ξεχνάμε πως κι εμείς είμαστε μέρος ενός συνόλου, ακόμη κι αν το μυαλό μας κατατρώγεται γύρω από ένα "εγώ" μέρα νύχτα. Αυτό το "εγώ" το έχουν όλοι και όλοι μαζί είμαστε "εμείς", ο κόσμος. Όλος ο κόσμος ,για να προχωρήσει, πρέπει να αναθεωρήσει τον εαυτό του. Να συνειδητοιήσει σε ποια θέση βρίσκεται και πώς νιώθει γι' αυτό. Σαν τις ασκήσεις mindfulness που διδάσκουν στα διαλογιστικά κέντρα για να αποκτούμε συνείδηση της ίδιας μας της εμπειρίας, που τόσο συχνά αγνοούμε.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την αποκέντρωση, όπου κάνουμε ένα βήμα πίσω και κοιτάζουμε τον εαυτό μας, εντάσσεται και το γέλιο. Το να ρίξεις,δηλαδή, ένα συμπονετικό βλέμμα και ένα χτύπημα στην πλάτη -τη δική σου βεβαίως βεβαίως- και να πεις περιπαιχτικά : "Καημένε μου εαυτέ, ριμαγμένε από τη μοίρα και τους πέντε ανέμους, έχεις κι εσύ προβλήματα! Είναι ,πράγματι, βαρύ το φορτίο που κουβαλάς, το να ζεις, έχεις δίκιο!". Κι ως δια μαγείας, όλα πάλι θα φωτίσουν. Θα πάρεις μια ανάσα, θα βουλιάξεις στο κρεβατάκι σου, θα πάρεις μια αγκαλιά τον άνθρωπο της καρδιάς σου και θα κοιμηθείς ήρεμα. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να συνεχίσεις το ταξίδι σου. Γιατί και η πολλή δουλειά τον τρώει τον αφέντη.

Συχνά θέλουμε τόσο πολύ να φτάσουμε στην κορυφή του βουνού που στην πορεία ξεχνάμε να ζήσουμε. Να θαυμάσουμε τα περήφανα δέντρα, να μυρίσουμε τα όμορφα λουλούδια. Να πιάσουμε το χέρι του φίλου μας και να ακούσουμε τα πουλιά. Εμείς, αντιθέτως, πατάμε τα λουλούδια και βρίζουμε τα ενοχλητικά πουλιά. Τα βλέπουμε όλα αυτά σαν περισπασμούς που το μόνο που κάνουν είναι να μας καθυστερούν. Σαν σειρήνες που μας παίρνουν μακριά από το δρόμο μας. Έτσι, όμως, αρνούμαστε μεγάλο μέρος της εμπειρίας μας. Δεν εμπλουτίζουμε τον εαυτό μας ώστε να φτάσει στην κορυφή πιο ολοκληρωμένος. Πέφτουμε στην πλάνη πως στην κορυφή θα μας περιμένουν τα πάντα. Μόνο και μόνο επειδή κουραστήκαμε να φτάσουμε.

Η κορυφή, όμως, δεν είναι παρά μια κορυφή. Σου δίνει την πιο όμορφη θέα, αναμφισβήτητα. Την καλύτερη προοπτική των πραγμάτων, την πιο σοφή εποπτεία. Μα για να εκτιμήσει κανείς το σοφό, πρέπει να είναι σοφός και ο ίδιος. Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει με τον καιρό. Με όοολες τις εμπειρίες που είχαμε την ευκαιρία να μαζέψουμε, όλα τα συναισθήματα που αφήσαμε τον εαυτό μας να βιώσει, όλα τα χρώματα που γεμίσαμε την καρδιά μας για να μπορέσει να απολαύσει τη θέα από εκεί πάνω. Αυτά σίγουρα δεν μπορούμε να τα κερδίσουμε με τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση στο στόχο. Αλλά μόνο με τη συνειδητοποίηση του ότι είμαστε άνθρωποι και σαν άνθρωποι απλοί πρέπει να πορευόμαστε κι όχι σαν θεοί.

Άσε που ένας σοφός άνθρωπος θα ήξερε, επίσης, πως για να υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα στην πορεία για την κορυφή, μάλλον αποτελούν μέρος της. Είναι κι αυτά εκεί για κάποιο λόγο και με το να τα αρνείσαι, αμφισβητείς την ίδια σου την εξιδανικεύμενη κορυφή και πόσο καλά μπορεί να σε έλκει κοντά της. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ταιριάζει σε τόσο μεγάλες αξίες, σωστά;
Ξέρει η κορυφή με τι στρώνει το δρόμο σου.


Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Melting

When tears drain
and there's nothing to say
 I start melting.
and that's what I do best

Melting in thought
my melting heart
becomes melting water
flowing down to the floor

my body shakes
and melts
going down and down and down.

and there I am
there I lie to the surface, to the ground
feeling secure
that there's no way I can fall any more
I've reached the bottom.

The world seems plane
when looking it from down here
straight, realistic

and then you look up
realizing you have nowhere else to go.
the only choice is getting up.
and that's exactly what you do.
you get up

Your body hurts
the scratches and wounds from your collapse ,ache
you want to cry again
and you're thrilled
cause you can cry over a real pain
a physical one
isn't that wonderful?
Having a reason to cry that is acceptable and ok.

the only thing that's left for you is time
you only have time.
nothing else
no joy, no love, no nothing
just some time
and sometimes, some time is all you need.
or at least, you hope it is

so you just stand there
waiting for time to pass
cause they all say
things will be better.
and you secretly wish they are true
cause ,as I said,
time is the only thing you have on earth.




Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Κάτι πρωινά

Είναι κάτι πρωινά που ξυπνάω μα δεν μπορώ να ξυπνήσω.
Μένω στο κρεβάτι για ώρα, κοιτάζοντας τους τοίχους, έπειτα κλείνοντας πάλι τα μάτια γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα στην οποία θα ήθελα να βρίσκομαι. Απλώς μένω στο κρεβάτι και περιμένω.

Ίσως σήμερα γίνει το θαύμα, λέω. Ίσως σήμερα χτυπήσει η πόρτα κι είσαι εσύ.
Με άδεια τα χέρια σου, δε θέλω να φέρεις τίποτα. Η παρουσία σου είναι αρκετή. Παραπάνω από αρκετή, για να είμαι ακριβής.
Κι έτσι ο χρόνος περνάει και όσο περιμένω στο κρεβάτι μου, ο χώρος γεμίζει με αναμνήσεις. Σαν να προβάλλονται οι σκέψεις μου στους τοίχους. Σαν να υπάρχει κάπου ένας κρυμμένος προτζέκτορας που παίζει ξανά και ξανά την ίδια ταινία. Μία ταινία που έπρεπε να τελειώσει γιατί η χρηματοδότησή της κόπηκε απότομα. Τι κι αν οι ηθοποιοί ήταν ταλαντούχοι και φτιαγμένοι για τους ρόλους; Τι κι αν το σενάριο είχε κλέψει την καρδιά του κοινού; No money, no honey!
Ε βλέπω κι εγώ την ταινία μου, αφού είμαι "αναγκασμένη" και δεν ξέρω πώς να κλείσω τον προτζέκτορα και με πιάνει το παράπονο. Μετά θυμώνω. Πιο μετά απογοητεύομαι. Και στο τέλος, συνειδητοποιώ. Πως η ταινία τελείωσε και ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε!

Μα δεν είχε καλό τέλος !, φωνάζω και βάζω τα κλάματα. Πρέπει να έχει καλό τέλος. Φαινόταν πως θα έχει. Θέλω τα λεφτά μου πίσω, ακούς; Δεν μπορείς κάθε μέρα να με ξυπνάς με μία ιστορία χωρίς καλό τέλος!, ουρλιάζω μα δεν απαντάει κανείς.

Κάπως έτσι παίρνω την απόφαση να σηκωθώ. Η πόρτα δε χτυπάει ποτέ. Κι η ταινία δεν τελειώνει ποτέ διαφορετικά. Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει, όμως, που κάθε βράδυ εύχομαι να με ξυπνήσει το κουδούνι και να είσαι επιτέλους εσύ; Να ξαπλώσεις μαζί μου σε αυτό το μεγάλο, κρύο κρεβάτι με τα μωβ σεντόνια και να γράψουμε μαζί το σενάριο απ' την αρχή. Ξέρεις,άλλωστε, πόσο μου αρέσει να γράφω.
Σηκώνομαι, με τα μάτια πρησμένα και την καρδιά μου επίσης. Άλλη μια μέρα σε ένα κόσμο όπου οι ταινίες δεν έχουν happy ending . Πόσο μάλλον, αν στην ταινία πρωταγωνιστείς εσύ. Good morning to me!


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Magic




In a parallel universe
I'd have magic powers

I would only have to say "I want that"
and boom!

all mine.

In this hidden universe
I would be floating
οn clouds of pink lovely marmalade
wearing yellow bikinis
while drinking a cocktail at morning
reading earth news
and wickedly laughing on their misery
from up above.
I would mock on people,
do whatever I liked,
decide everyone's fate
and making sure I would have everything.
I would always say "I"
and I (!) wouldn't even feel sorry about it.
I would throw my cupid arrows on you
and you would be forever trapped,
spellbound
and oh...did I forget to say?
you would be
mine!
I'd fly to people's houses,
make myself invisible
and hear all their secrets when they cried at night.



But wait
who's that?


In this non-existent world
I am someone that doesn't look like me.
and I would better kill my ego now
before it takes control of me.


You narcissistic little thing
I know you're coming from within.
You are bad and cruel and you don't care
you fill with poison all the air
I have to let you go away
cause cruelty makes us dogs astray
and with this spell I force your death
For my poor heart should catch her breath.
And I am praying to the sky
"my little mind protect from dying
cause when the ego takes control
we lose it all, we lose it all!"
So, I will stay away from magic
cause it will make my story tragic
Instead ,the closest this we have to that

is love , I know with all my heart.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Ρίζες

Μα
όσο κι αν το παλεύω
όσες εκλογικεύσεις κι αν το μυαλό μου σκαρφίζεται
ένα πράγμα δεν μπορεί να διώξει.
το πρόσωπό σου.
Ανάμεσα στα γέλια, τα δάκρυα, τα βιβλία
Όπου κι αν είμαι,
μία εικόνα στο μυαλό μου,
Εσύ.

Κάποιες φορές το πρόσωπό σου είναι θολό...
σχεδόν δεν το θυμάμαι.
Αυτό που δεν με εγκαταλείπει ποτέ
είναι μια αίσθηση
που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεχάσει.
Μία αίσθηση γλυκιά και γαλήνια
γεμάτη φως
μία αίσθηση ότι είσαι σπίτι σου
και δε χρειάζεται πουθενά αλλού να πας.
είσαι καλά.
η καρδιά σου είναι ζεστή
τόσο ζεστή που το μεταφέρει σε όλο σου το σώμα.
Θυμάσαι άραγε να μου λες πόσο ζεστή είμαι ;

Κάποιες φορές η απουσία σου με πνίγει
να, όπως τώρα.
δυσκολεύομαι να αναπνεύσω
και δε θέλω να δείξω το πρόσωπό μου.
θέλω μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο δικό σου
να το χαϊδέψω και να το δω να χαμογελά

Κάποιες φορές
δεν έχω μεγαλύτερη επιθυμία απ' αυτή.

νιώθω την καρδιά μου να έχει βγάλει κάτι μακριές ρίζες
σα χέρια
ισχνά και ταλαιπωρημένα
και να τ ' απλώνει στο κενό
για να σε ψάξει.
αν είχε φωνή θα ούρλιαζε
αν είχε μάτια θα έκλαιγε
αλλά αυτά τα έχω μόνο εγώ.
εκείνη μόνο τραβιέται και μελανιάζει
παραπονιέται και μαζεύει τις ρίζες της απελπισμένα
ησυχάζει για λίγο σε μια γωνιά,
σαν παιδί που μπήκε άδικα τιμωρία
και ξανά
σαν θυμάται το υγιές της χρώμα
τινάζεται από έναν ηλεκτρισμό
που έμεινε
ακόμα κι αν το ταίρι της
έφυγε,
απλώνει ξανά τις ρίζες της
αυτές τις δυνατές συνδέσεις
που κόπηκαν μαχαίρι
και τώρα κουνιούνται αντανακλαστικά και ανεξέλεγκτα
σαν την ουρά μιας σαύρας που πέθανε.

ώρες ώρες λέω
αύριο δεν θα έχω καρδιά
δεν μπορώ να την ελέγξω , βλέπεις
έλκεται από κάτι άλλο
έξω από το σώμα μου
κάπου μακριά
που σχεδόν δεν μπορώ να τη συγκρατήσω.

και γιατί να το κάνω;
είναι καλό να ξέρει κανείς που θέλει να πλαγιάζει
και τα χρώματά του να αφήνει.
κι αν το κουφάρι μου δεν την κρατά
έχει δικαίωμα να φύγει όποτε θέλει

εγώ, κάτι πεταμένες ρίζες,
καμμένες σαν τα δέντρα στο δάσος μετά από εμπρησμό
μαραμένες σαν πρώην λουλούδια
και φυλακισμένες σαν δυστυχισμένα πουλιά
δεν τις θέλω μέσα μου.
προτιμώ να τις βγάλω απ' το χώμα
και να τις πετάξω στα σκουπίδια
γιατί μου είναι παντελώς
καταστροφικές.




είναι όμως οι ρίζες που με συνέδεαν μαζί σου
και πώς μπορώ να ξεριζώσω εσένα;