Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

The Game

When we the game first started,
I was indeed surprised.
It was so fucking funny
And I so truly laughed.

Your face was so familiar
your smile enslaved my heart
and even though you teased me
I couldn't hold a grudge.

The days though passed so quickly
no "game over" came along
we kept that roulette rolling
so thoughtless and so young

The roulette spinned all over
we spinned it every time
but we had never thought about
the crime that we began

At first I saw a little bruise
it was there in my arm
and then I looked at you as well
some scratches in your back

But we the game continued so,
we were too bold to stop
the game was coming to an end
the bullet was on top.

We hugged and laughed for the last time
we shared some childish oath
the game we played again like fools
the bullet killed us both.

I screamed inside "I'm sorry!"
You did also the same
but it just didn't matter now
we were already dead.




This poem's all that's left for now
I wrote it just for you
I sticked to all the words I said
wish you could do it, too.



Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Υπόγειο

Άνοιξέ με με κουράγιο
Μη δειλιάσεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο
αν το πάρεις απόφαση πια
κι αν τολμάς
κάνε το.

Κάτι σκουριασμένες καρέκλες στην είσοδο
παραμέρισε
λίγη σκόνη που θα βρεις
αγνόησε
είχα άσχημες μέρες
κι εγώ.
σε περιμένουν χειρότερα

Προχώρα ευθεία και βρες τη σκάλα
κατέβα την όλη και φτάσε
στο υπόγειο
φως δεν εχει αγγίξει ποτέ
αυτό το μέρος του σπιτιού
εκεί στ' αλήθεια δεν ξέρω
τι θα συναντήσεις.
κάποια βράδυα δεν μπορώ να κοιμηθώ
πολύ φασαρία από εκεί κάτω ακούω
και ταράζομαι
κάτι γριλίσματα, στριγκλιές
δεν ξεχωρίζω τους ήχους
όλοι μπλεγμένοι σαν κουβάρι θανατηφόρο
σαν μια μικρή σφαίρα
ικανή να σου τρυπήσει την ψυχή.

Φοβάμαι

πες μου κι εμένα
τι θα δεις
τι είναι πια εκεί κάτω που τον ύπνο μου ταράζει
ποιον άραγε έχω σκοτώσει
ποιες αμαρτίες και ποια παράπονα έχω θάψει
ποια δάκρυα έχουν βουλώσει τους σωλήνες και τίποτα δεν κινείται

Ανάθεμα την ώρα
που φτιάχτηκαν τα υπόγεια
να μαζεύουν όλη τη μιζέρια μας
όλα τα τέρατα που κάθε μέρα σκοτώνουμε
κι αφήνουμε να κείτονται νεκρά
αντί να τα μαζέψουμε τίμια από το πάτωμα
και να τα στείλουμε πίσω εκεί που ανήκουν.
εμείς όμως από δειλία δεν τα ακουμπούμε πια
τρέμουν τα χέρια μας
γι'αυτο κι εκείνα γλιστρούν
και πέφτουν σε αυτή τη μαύρη τρύπα
που σαν ρουφήχτρα τα μαζεύει


Ό,τι θα δεις
κράτα για σένα
κι αν έπειτα από την επίσκεψή σου αυτή
μπορείς να με αντέξεις
έλα να με βρεις

αν τη σκουριά μου όλη τα πνευμόνια σου αντέξουν
αν παρ' όσα δεις ακόμα με αγαπάς
έλα και πάρε με από το χέρι
σαν τη μικρή σου κόρη
βάλε με στους ώμους σου επάνω
κατέβασε με εκεί
στο μυστηριώδες μου μαρτύριο
και πες μου, αυτά είναι όλα
τίποτα πια δεν υπάρχει κρυφό.
ανάστα τα έχεις κάνει
μα σου αγόρασα μια σκούπα
κι έλα να καθαρίσουμε
μαζί
γιατί
άλλος ποτέ δεν μου έχει δείξει
όλη του την αλήθεια.


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Victim play

  Ο ρόλος του θύματος είναι ,κάποιες φορές, η πιο εύκολη κίνηση που μπορείς να κάνεις.
Είναι μια κίνηση πολύ πιο ύπουλη από το προφανές. Σου λύνει τα χέρια. Αυτό συμβαίνει επειδή, όταν βάζεις τον εαυτό σου σε αυτή τη θέση, δεν αναμένεται από εσένα να πράξεις ιδιαίτερα υπεύθυνα. Να πάρεις ρίσκα, να κάνεις επιλογές, να δεχτείς συνέπειες. Σου μένει μόνο να κάτσεις σε μια γωνιά και να κλάψεις τη μοίρα σου ,που αλύπητα σε χτυπά ολημερίς κι οληνυχτίς. Έτσι, όπως ένα παιδί, η παθητικότητα,η ανωριμότητα και η δειλία σου συγχωρούνται χωρίς πολλά πολλά.

  Το να είσαι ο αδικημένος βολεύει αρκετές φορές, οφείλουμε να παραδεχτούμε. Για παράδειγμα, όταν θεωρείς πως κάποιος σε μεταχειρίζεται άσχημα, είναι πιο εύκολο να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Χρησιμοποιείς την πρόφαση πως το κάνεις για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και να αμυνθείς, ενώ στην πραγματικότητα ίσως το μόνο που θέλεις είναι να αδικήσεις ο ίδιος. Απλώς κοιτάς να αποφύγεις τις εξηγήσεις.

  Κάτι που ακόμα έχω παρατηρήσει είναι πως όταν ήδη έχουμε κάνει κάτι για το οποίο δεν είμαστε περήφανοι, προσπαθούμε να βρούμε ελαττώματα στη συμπεριφορά του άλλου. Και μας βολεύει ιδιαίτερα να βρούμε, γιατί έτσι θα μπορούμε να σκεφτόμαστε: "Δεν έκανα μόνο εγώ λάθη. Κι εγώ πληγώθηκα από εκείνον". Κι έτσι, δικαιολογούμε τους εαυτούς μας με πονηρό τρόπο, κερδίζοντας μία κάλπικη αυτοσυγχώρεση. Κοροϊδεύουμε το ίδιο το εγώ μας γιατί δεν αντέχουμε το βάρος των τύψεών μας. 

  Ένας ακόμα λόγος που πολλοί λατρεύουν το ρόλο τους θύματος είναι επειδή παίρνουν από αυτόν μία αίσθηση ηθικής ανωτερότητας. "Δες πως μου φέρεται κι εγώ ούτε που ασχολούμαι. Δεν αξίζει την προσοχή μου ένα τέτοιο σκουπίδι. Οι μεγάλοι άνθρωποι ασχολούνται με μεγάλες ιδέες", λέμε και χαιρόμαστε που δεν είμαστε εμείς στη θέση αυτού που κάνει το λάθος. Λες και αυτό αποδεικνύει πως εμείς είμαστε κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα, όλοι είμαστε ικανοί για τα πάντα και αυτό είναι που μας φοβίζει.

  Μιλώντας για όλα αυτά, δεν συμπεριλαμβάνω ,φυσικά, πραγματικά θύματα που δεν είχαν έλεγχο της συμφοράς τους. Μιλώ μόνο για εμάς, τους απλούς ανθρώπους που προσπαθούμε συνεχώς να μειώσουμε τον πόνο, τη λύπη, τη ντροπή. Και το κάνουμε ,θαρρούμε, με έξυπνο τρόπο ή ακόμα και ασυνείδητα. Χαϊδεύουμε τους εγωισμούς μας, δεν παραδεχόμαστε ότι δεν ήμασταν σωστοί και ξαπλώνουμε σε ένα κρεβάτι στρωμένο με βολικές επεξηγήσεις που καμουφλάρουν την αλήθεια.

  Αν όλα αυτά είναι παρατηρήσεις, αυτές ξεκινούν φυσικά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όπως ένας φίλος μου έλεγε συχνά, κάτι το βλέπεις πρώτα σε σένα και μετά στον υπόλοιπο κόσμο. Το αναγνωρίζεις αρχικά επειδή το έχεις μέσα σου. Μπορεί να κρίνω αυτή τη συμπεριφορά, μα την καταλαβαίνω κιόλας. Άλλωστε, όλες οι συμπεριφορές εξυπηρετούν κάποιο σκοπό. Πράττουμε κάπως επειδή αυτό έχει μια λειτουργικότητα και μας ωφελεί. Όλα τα στάδια είναι απαραίτητα αν δεν γίνεται κατάχρησή τους. Πρέπει να φερθείς ανώριμα για να ωριμάσεις. Πρέπει να υπάρξεις παιδί για να ενηλικιωθείς.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Αράχνες

Ένα παιδί είσαι, και μόνο
ένα παιδί που κρύβεται απ' τον πόνο
Με ακούς;



Στο μυαλό σου χιλιάδες μικρές αραχνίτσες τρυπώνουν. Ο εγκεφαλικός ιστός σου έχει από τα σπίτια τους αντικατασταθεί. Πλέον βλέπεις μόνο μέσα από τους ιστούς τους. Ένα γκρι πέπλο σκεπάζει τη συνείδηση σου.  Φοβάσαι. Αισθάνεσαι καθηλωμένος, απ' τις αράχνες σου κυριευμένος, ανήμπορος τα χέρια και τα πόδια να κουνήσεις. Σαν να περπατάς με βαράκια στα πόδια, με τις αλυσίδες φυλακισμένου. Μακριά δεν μπορείς να πας κι ακόμη και το κοντά μακριά φαντάζει. Τα πόδια σου δε σε βαστούν και η σκέψη σου συνεχώς θολωμένη σε κρατά μουδιασμένο.  

Το μόνο που αισθάνεσαι καλά να λειτουργεί είναι η κόκκινη η τρόμπα σου , κάπου στα αριστερά και κάτω από το στήθος. Μόνο αυτή ακέραιη κάνει τη δουλειά της. Οι αράχνες σου πολύ την ενοχλούν κι αρχίζει να ουρλιάζει. Σαν τύμπανο στο σώμα σου σφυροκοπάει και δε σε αφήνει να εξαφανιστείς. Γιατί για εξαφάνιση πρόκειται. Αν αφεθείς στις αράχνες σου, το ξέρεις καλά πως θα σε καταπιούν. Οι φόβοι δεν είναι το φόρτε σου, καθόλου δεν αντέχεις και τρέχεις στην αντίθετη μεριά. Μακριά απ' το σκοτάδι, μακριά.

Περπατάς και τούκου τούκου το σώμα σου δονείται. Από μια μόνο πηγή ζωντάνιας διατηρείται. Σε αυτή όλα τα χρωστάς αν είσαι ακόμα ζωντανός. Είσαι;

Ελπίζω πως το αίμα θα τρέξει γρήγορα αρκετά, να γεμίσει τις κοιλότητες σου, να κάνει το μυαλό σου να πάρει στροφές, να λύσει τα δεσμά σου και τις αράχνες με την ηλεκτρική τη σκούπα να αφανίσει. Η θέση τους δεν είναι μέσα σου κι αυτό πρέπει καλά να το σκεφτείς. Αν γίνετε ένα , χάθηκες. Ξέρεις πως για να φύγουν πρέπει στα χέρια να τις κρατήσεις , από τα μάτια σου μπροστά . Όσο κι αν αυτό σε φοβίζει. Όσο πόνο κι αν η αναμέτρηση αυτή σου προκαλεί. Αν τις αράχνες θες να εξοντώσεις, μέσα σου δεν μπορείς να τις κρατάς. Βάλ'τες στο μικροσκόπιο και πες εδώ είσαι, τεράστιε φόβε μου μα δε σε φοβάμαι πια. Την ψυχή μου δεν μπορείς να τη μολύνεις, έχε γεια! 


Βλέπω μεγάλωσες πια
βλέπω τα χέρια και τα πόδια σου πολύ πιο γερά
Να σε ακούς
Ξέρεις καλά.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

A home I really own

"one pair of hands is all I need
to catch me when I fall
cause all my prayers gone so wrong
I feel alone
I feel alone

one pair of eyes is all I ask
to know my secrets all
and keep them safe until the Song
until He bangs a gong
He bangs a gong "




I thought I had this biggest need
to have a lovebird near, like you
and build a nest to fit us both
that's tailor made just for us two

But all this nonsense I've forgot 
for I know now some things to do
and I have taught this heart of mine
to work just fine without you too




I'm here now so 
and I'm alone
no nightmare taking form
so I suppose it's all passed now
and I've proved stronger than the storm

I feel so grateful for this chance
to show myself  I can go on
I needed help from thunders though
to make a home I really own.

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Κύκλος

Κι έτρεξε,
σαν παιδί.
Σοβαρολογώ
καμία υπερβολή
ακριβώς σαν παιδί.



Ήταν απόγευμα,
στο εξοχικό.
Κοιμόταν ήρεμος
όταν άκουσε τις φωνές μας
και ξύπνησε ταραγμένος.
Πήγα να τον ειδοποιήσω
Μπαμπά , λιποθύμησε!
και πριν προλάβω την πρόταση μου να τελειώσω
έσπρωξε το τραπέζι με δύναμη
παραμερίζοντας κάθε εμπόδιο

να τρέξει κοντά του



Κι έτρεξε, σαν παιδί
Αυτό είδα εκείνη τη στιγμή
αυτό βλέπω και τώρα,
στην ανάμνησή μου
που θα φυλάω για πάντα.

Είδα τον πατέρα μου
να τρέχει σαν παιδί

σαν παιδί που φοβάται, που τρέμει
που θα έκανε τα πάντα
για να μη χάσει τον άνθρωπο που τον προστάτεψε
όταν ήταν πράγματι
παιδί.

εκείνο το απόγευμα
ήταν πλέον φανερό σε μένα.
Όλοι είμαστε το ίδιο.
ο πατέρας μου κάποτε ήταν παιδί
κι εγώ ακόμα είμαι.
η μόνη διαφορά μας, ο χρόνος
εκείνος στο παρελθόν
εγώ στο τώρα
μα ο χρόνος ποτέ δεν είναι στην πραγματικότητα,
σαφώς οριοθετημένος.
κάπου κάπου σκέφτομαι πως χρόνος δεν υπάρχει
κι εκεί
η ζυγαριά ισορροπεί
ο ουρανός λυγίζει και ενώνεται με τον εαυτό του
και ο πατέρας μου κι εγώ
πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο,
ταυτιζόμαστε.


Έτσι κι εγώ θα έτρεχα, σαν παιδί
ακριβώς όπως έκανε εκείνος,
για να τον σώσω.

θα παραμέριζα καρέκλες και τραπέζια
θα άνοιγα τρύπες στους τοίχους
θα έβγαζα φτερά για να πετάξω
αφού τα πάντα γίνονται
όταν είσαι παιδί.



Ο παππούς συνήλθε
κι ο πατέρας μου ηρέμησε.
γι αυτό,
ηρέμησα κι εγώ.
γι αυτό,
ηρέμησαν και τα σωθικά μου
εκεί που κάποια μέρα ίσως
ένα παιδί θα ανησυχεί για εμένα
και θα κλαίει, μην με χάσει
μέχρι το ίδιο να γίνει
εγώ, ο πατέρας μου, ο παππούς
κι ο ατέρμονος κύκλος της ζωής να συνεχιστεί
μέχρι εκεί που το μάτι δε φτάνει
και ο νους αδυνατεί να δει.


Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Γαλάζια αίσθηση

Η ελπίδα, μας λέει ο Snyder στο άρθρο του "Rainbows in the mind" , είναι στενά συνδεδεμένη με τους στόχους που θέτει κανείς στη ζωή του. Είναι η ενεργητική σκέψη και σχεδίαση του πώς θα φτάσω σε κάτι επιθυμητό (στόχος). Κι αφού βρω τον τρόπο και ενεργοποιηθώ ώστε να πλησιάσω το στόχο , ένα αίσθημα ελπίδας με κυριεύει.

Αυτός ο ορισμός έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς πολλοί άνθρωποι έχουμε στο μυαλό μας την ελπίδα σαν κάτι παθητικό και ρομαντικό. O Snyder, όμως, της δίνει ένα πιο ενεργητικό ρόλο. "Ελπίζω" δε σημαίνει κάθομαι στο παράθυρο σαν την Ιουλιέτα που περιμένει το Ρωμαίο της και δεν παύει να ελπίζει στον ερχομό του. Σημαίνει παίρνω το άλογο μου και πάω να βρω εγώ το Ρωμαίο, αν ξέρω το δρόμο που θα με οδηγήσει εκεί.


Η Dienerstein , μάλιστα, διαχωρίζει την ελπίδα από την αφελή αισιοδοξία. Η ελπίδα, θεωρεί, στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα κι όχι απλά στην επιθυμία. Ελπίζει κανείς όταν η πραγματικότητα του το επιτρέπει. Όταν ο στόχος είναι όντως εφικτός.

Μου αρέσει αυτή η ερμηνεία της ελπίδας. Με βοηθάει να χωρίσω σε δύο κατηγορίες τους ανθρώπους που επιθυμούν οτιδήποτε. Εκείνους που επαναπαύονται στην επιθυμία τους παιδιάστικα χωρίς να προσπαθούν με κόπο να την εκπληρώσουν κι εκείνους που έχουν ένα όραμα και παλεύουν γι' αυτό.




Η ελπίδα ,για το Snyder, έχει και μια κοινωνική χροιά. Κι αυτό γιατί είναι ένας τρόπος σκέψης που μαθαίνεται από τους γονείς στο παιδί. Δηλαδή, μαθαίνει κανείς να ελπίζει μέσα από μια κοινωνική διαδικασία.  Αν δεν μας δείξει κανείς από νωρίς πώς να θέτουμε και να πλησιάζουμε τους στόχους μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να το κάνουμε αργότερα.

Παιδιά που βίωσαν στην οικογένεια τους παραμέληση,απώλεια, χωρισμό των γονιών ή κακοποίηση ίσως δεν έμαθαν και να ελπίζουν. Όχι μόνο επειδή οι γονείς δεν τους δίδαξαν τον τρόπο να κυνηγούν τα όνειρά τους μα κι επειδή οι ελπίδες τους δεν βρήκαν το κατάλληλο έδαφος για να ανθίσουν και να γίνουν εκπληρωμένοι στόχοι. 

Έτσι, κάποια άτομα που έχουν βιώσει απογοητεύσεις από τη βάση ασφαλείας τους (η οποία δεν είναι άλλη από την οικογένεια) δεν περιμένουν να τους συμβούν καλά πράγματα και στην υπόλοιπη ζωή τους. Δεν ελπίζουν. Κι αφού τα πιο σημαντικά για εκείνους άτομα τους έχουν με ένα τρόπο "προδώσει" και δεν έχουν καλλιεργήσει το αίσθημα ελπίδας τους , δεν ρισκάρουν να δεθούν με άλλους ανθρώπους. Όπως διαβάζουμε στο άρθρο του Snyder : "To not connect with others ,in many ways, is not to hope. And that's because hope is inherently a way of thinking that occurs in social commerce."

Δεν προσδοκούν πως μια ουσιαστική επαφή θα τους ωφελήσει γιατί η εμπειρία τους θυμίζει πως όποιος ελπίζει κι εμπιστεύεται ,μένει στον αέρα. Κάποτε ήλπισαν μα αυτό δεν τους βγήκε σε καλό. Ή ίσως δεν έμαθαν ποτέ να ελπίζουν με το σωστό τρόπο. Έτσι, προτιμούν να απομακρύνονται από στενές σχέσεις, να αποσυνδέονται και να κλείνονται σε μια ψυχολογική γυάλα. Σε αυτή, όλα είναι γνώριμα και ελεγχόμενα. Τίποτα δεν μπορεί να εισέλθει και να τους βλάψει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα αποστειρωμένα δωμάτια που βάζουν τους ασθενείς.

Ίσως μια διορθωτική εμπειρία να βοηθήσει αυτά τα άτομα να ελπίσουν. Μια σχέση ,δηλαδή,στην οποία θα συνδεθούν πραγματικά με τον άλλον . Θα τον εμπιστευτούν και θα μάθουν απ' την αρχή να θέτουν στόχους. Έτσι ίσως καταφέρουν να εμπλουτίσουν τα συναισθήματα τους, προσθέτοντας αυτή την όμορφη, γαλάζια αίσθηση της ελπίδας.