Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Ένα τηλεφώνημα

      Θα 'λεγα πως η ζωή θυμίζει τηλεφώνημα.

Κάποτε ένα απλό,καθημερινό τηλεφώνημα. Μπορεί να μην ενδιαφέρει κανένα άλλο παρά μόνο εσένα και το συνομιλητή σου. Ή ένα σημαντικό τηλεφώνημα, που θα επηρεάσει πολλά και πολλούς( βλ. ανθρώπους που έχουν αλλάξει τις ζωές όλων με τις πράξεις τους).
 
     Χ
αρακτηριστικό τηλεφωνήματος αποτελεί και το γεγονός πως κι η ζωή έχει συγκεκριμένη διάρκεια. Η τελευταία, εξαρτάται από το πόσο προσπάθησες να πλουτίσεις τον εαυτό σου με υγιεινές συνήθειες για την αποφυγή ασθενειών ( χρήμα για να διαρκέσει αρκετά το τηλεφώνημά σου) . Εξαρτάται ,επίσης, και από το πόσο θέλεις να διαρκέσει (βλ. ποσοστά αυτοκτονιών).Φυσικά μετράνε και οι διαθέσεις του συνομιλητή σου που  κάθε φορά αλλάζει πρόσωπο.. Τύχη, άνθρωποι απρόσεκτοι που μπορεί να σου κλείσουν το τηλέφωνο κατάμουτρα χωρίς να το έχεις επιλέξει ( βλ. αυτοκινητιστικά ατυχήματα ). Είναι φανερό,λοιπόν, πως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από σένα το πόσο θα διαρκέσει η κλήση σου( πόσο θα ζήσεις), μα έχεις κι εσύ μεγάλο μερίδιο σ' αυτό. 

    Έχω παρατηρήσει και κάτι άλλο. Μιλάς στο τηλέφωνο με το Παρελθόν και αναλύεις την απαρχαιωμένη σχέση σας. Παράλληλα, σε καλεί το Παρόν. Για να επικοινωνήσεις μαζί του, πρέπει να πατήσεις το κόκκινο κουμπάκι στο Παρελθόν. Κι αυτό, γιατί το τηλέφωνο δεν είναι μέσο μαζικής επικοινωνίας! Δε μπορείς να μιλάς ταυτόχρονα με παραπάνω από ένα άτομο. Πρέπει να διαλέξεις. Έτσι και στη ζωή. Ή θα απαγκιστρώσεις τον εαυτό σου απ' τα περασμένα ή θα μείνεις εκεί , να απορρίπτεις τις κλήσεις του Παρόντος...

   Τέταρτη ( ! ) χρυσή τομή μεταξύ ζωής και τηλεφωνήματος η επιλογή συνομιλητή. Συνήθως, έχουμε την ελευθερία να επιλέγουμε με ποιον θα επικοινωνήσουμε . Στην περίπτωση της ζωής ,σε ποιον θα επιτρέψουμε να βρίσκεται μέσα σε αυτή. Υπάρχουν , όμως , φορές που άνθρωποι ενοχλητικοί επιμένουν να βρίσκονται στη ζωή μας χωρίς να το θέλουμε. Όπως ακριβώς κι οι ενοχλητικές εταιρίες που σε καλούν στις 3 το μεσημέρι.

   Ζωή και τηλεφώνημα ,πράγματα όμοια και με ποικιλία. Γι' αυτό υπάρχουν χιλιάδες τρόποι ζωής και χιλιάδες αριθμοί τηλεφώνων. Όσοι και οι άνθρωποι. Εσύ επιλέγεις. Υψίστης σημασίας το ποιον αριθμό θα πληκτρολογήσεις. Αν πληκτρολογήσεις λίγα ψηφία ,δεν καλεί. Αν 
πληκτρολογήσεις  πολλά , πάλι δεν καλεί. Το μέτρο χρειάζεται. Όπως και στη ζωή... Κι αν δεν καλέσεις το σωστό αριθμό ; Υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείς από την πράξη σου και την απάντηση που θα πάρεις. Θέλει τόση προσοχή..

Μα κοίτα να δεις πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει ένα τηλεφώνημα!

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Μόνιμος ψίθυρος

         Τελικά αυτή η φωνούλα δεν παύει ποτέ. Μόνιμος ψίθυρος στα αυτιά όλων μας. Και το "όλων" σε αυτή την περίπτωση περικλείει όλους αυτούς τους ανθρώπους με τη πεισματάρα Συνείδηση.

Τι κι αν της φωνάζεις πίσω? Χειρότερη κι από ηχώ. "Σκάσε", της λες. Με μπερδεύεις! Ουρλιάζει πιο δυνατά από σένα. Να σου δείξει το μεγαλείο της. Τις δυνατότητές της. Ξεχνά πως αυτή είναι που φιλοξενείται κάπου μέσα στο κεφάλι σου . Κι εσύ σαν αγαθός και ανεκτικός οικοδεσπότης την αφήνεις να σου επιβάλλεται.

Έχεις λόγο που το κάνεις. Ακούγονται παντού οι χάρες , η λογική της , η δύναμη να σώζει από γκρεμούς και αδιέξοδα. Τι να κάνεις κι εσύ με τόση προπαγάνδα ;  Λες "Ας της φερθώ όπως λένε πως της πρέπει αυτής της Συνείδησης. Μήπως σώσει και μένα από καμιά λάθος στροφή" .

Είναι φορές που σε γλιτώνει απ' την κακοκαιρία και την ευγνωμονείς γι' αυτό . Βλέπεις ,εμείς οι άνθρωποι φοβόμαστε να περπατήσουμε απροστάτευτοι στη βροχή.. Οι στάλες μας πνίγουν.

Είναι , όμως, κι άλλες που σε διχάζει. Βάζει κόντρες με ό,τι συναίσθημα υπάρχει μέσα σου ή ό,τι συναίσθημα προσπαθεί ν'ανθίσει. Παλεύει. Σε κόβει στα δύο. Έρχεται μετά την ισοπαλία της κόντρας, σου ψιθυρίζει τις συνέπειες που θα υπάρξουν αν προτιμήσεις για οδηγό τα συναισθήματα σου και φεύγει. Έτσι καμαρωτή καμαρωτή. Περήφανη. Ικανοποιημένη που έκανε ό,τι μπόρεσε για να σώσει την ψυχή σου απ' τα τραύματα .

Και σ' αφήνει εσένα παρέα με τη μοναξιά σου. Να σε αναγκάσει να τη φωνάξεις πίσω για βοήθεια από την πολλή ησυχία . Σε τέτοιο σημείο απελπισίας σε φέρνει!

Κι αν καμιά φορά πράξεις χωρίς τη συμβουλή της... Μόλις σε δει , έτσι μελανιασμένο και στουμπιγμένο από την απερισκεψία , σε πιάνει απ' το γιακά και σου χώνει μια χαστούκα.. Και να θες να την ξεχάσεις δε μπορείς. Κι εσύ τώρα πονάς διπλά! Έπειτα σου ρίχνει ένα υποτιμητικό βλέμα και την κάνει. Πάλι εσύ στα παρακάλια. "Συνείδηση μου , συγχώρεσέ με.. Ξέρω , έκανα λάθος . Από εδώ και πέρα μόνο εσένα θα ακούω " .  Ε κι αυτή γυρνάει.

Και είσαι σα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Απ' τη μια χαίρεσαι. Νιώθεις ασφάλεια. Με την λογική παρέα βαδίζεις ήρεμος. Έλα , όμως, που τα ζώα φημίζονται για το ένστικτό τους. Είναι τόσο δυνατό. Λειτουργεί έτσι ώστε να καλύπτει τις ανάγκες τους ,χωρίς πολλές φορές να λογαριάζει συνέπειες και άλλα τέτοια μελλοντικά. Ό,τι αισθανθούν ,το κάνουν. Τέλος ιστορίας. Και μπορεί να σπάσουν καμία μέρα τα κάγκελα του ζωολογικού κήπου και να καταβροχθίσουν όλους τους φύλακες. Άχτι τους είχανε. Μέρα-νύχτα πάνω απ' το κεφάλι τους...

Μα πως γίνεται ,τέλος πάντων, ο φύλακας και προστάτης σου να μετατρέπεται έτσι ξαφνικά σε αστυνομικό , χωροφύλακα, δικαστή ; Κι εσύ από ευχαριστημένο γατάκι σε τίγρη- δεσμώτη ;
Περίεργος ο κόσμος ..
Άβυσσος .

Αυτό προτείνω εγώ είναι  να συμφιλιωθείς με τη συνείδησή σου ( γιατί πολλές φορές θα χρειαστείς το καταφύγιό της ) αλλά να της βάλεις κι εσύ τους όρους σου. Όπως σε ένα φιλοξενούμενο ευγενικά απαιτούμε να βγάζει τα παπούτσια του πριν μπει , να μην τρώει στο κρεβάτι και άλλους κανονισμούς του σπιτιού, έτσι και σ' αυτή. Θα της ζητήσουμε να μας αφήνει να βγαίνουμε κάποιες φορές χωρίς εκείνη. Να μην απαιτεί αποκλειστικότητα. Ας δίνουμε ραντεβού, όμως, στις 9 στο πάρκο. Να έρθει να μας μαζέψει. Να ζήσουμε χωρίς την παρουσία της για λίγο , να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας κι ύστερα να γυρίσουμε ήρεμοι και πιο σοφοί στο ζεστό κρεβατάκι μας. Να μας τραγουδά για να κοιμηθούμε.. Να συνοψίζει τα διδάγματα. Να βάζει μια τάξη..

Αυτή θα έπρεπε να είναι, θαρρώ , η θέση της κυρα Συνείδησης στη ζωή  μας.
Η θέση της νοικοκυράς ,της μάνας . Όχι του δικτάτορα και του τιμωρού.