Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Χαμογελαστή ||

 Λες και ρούφηξε κανείς όλο το λίπος από μέσα της.
Ίχνος δεν υπάρχει. Τόση λίγη ζωή έχει απομείνει επίσης.

Παραμιλά. Κλαίει. Φωνάζει ή πονάει βουβά.
Σαν να της τρώνε τη σάρκα άγρια θηρία,λέει.
Μπορείς να φανταστείς τέτοιο πόνο;
Καθημερινά;

Ποιος τον αξίζει;

Πάλι εδώ μέσα θα με αφήσετε, λέει
Κι ακούω το παράπονο σε κάθε ανάσα της.
Την απόγνωση,την απελπισία.
Ποιος να την κάνει καλά τώρα;

Ποιος μπορεί;

"Βαρύς γίνεται ο άνθρωπος πολύ
Σαν σίδερο" ,ακούω μια κυρία να μας λέει.

"Αν δε βάλει μόνος του δύναμη,δε γίνεται τίποτα".
Να μη μπορείς ούτε τον εαυτό σου να κρατήσεις...
Να εξαρτάσαι κάθε λεπτό.

Μεγάλη δόση μορφίνης, λένε, της δώσανε.
Τότε γιατί να πονάει ακόμα;
Και να υποφέρει και να ζει μέσα στις παραισθήσεις.

Δε μπορώ να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της.
Κι η αλήθεια είναι, φοβάμαι και στη σκέψη.

Ουρλιάζει τα βράδια και παρακαλά για λίγο νερό, χύνει τα μπουκάλια, δαγκώνει το νυχτικό της και καταριέται.

Δεν της αξίζει τόση τραγωδία.

Προσεύχομαι να πάψει πλέον να της τρώει τη ζωή.

Θέλω κάποιον να σκοτώσει ,επιτέλους, τα θηρία.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Χαμογελαστή

Νεαρά κοπέλα ήταν όμορφη, πολύ.
Μαύρα μαλλιά
κατάμαυρα και χείλη κόκκινα,φουσκωτά.
Χαμόγελα παντού και φωνές
Λουλούδια στα μαλλιά της,θυμάμαι
σε μια παλιά φωτογραφία.

Μόνη στο σπίτι γυρνούσε, μόνη τις γάτες της τάιζε
Πόσοι να την είχαν,άραγε, ζητήσει σε γάμο;
Και γιατί να αρνήθηκε να μοιραστεί τη ζωή της;
Από υπεροψία,άραγε
ή από την παραμυθένια εντύπωση αιώνιων νιάτων;


Αχ να την έβλεπες τώρα.
Πιάνεται η ψυχή μου.
Με το άσπρο νυχτικό
και τα ανακατωμένα,πασπαλισμένα με άχνη μαλλιά.
Κλαίει κι ο οδύρεται μέρα νύχτα για το κακό
που τη βρήκε

Όλη η γειτονιά μπορεί ν ακούσει τον πόνο της

Να τραγουδούν,άραγε, γι αυτό θλιβερά τα πουλιά;
Ήταν, άλλωστε, και σ αυτά
πολύ αγαπητή.



Ο όγκος έχει παντού εξαπλωθεί.
Θαρρείς,την τρώει ζωντανή.
Καταραμένη αρρώστια.

Την ακούω που θέλει να φύγει
και παρακαλά.
Θα βρει,άραγε, εκεί τη λύτρωση που ζητά;

Ποιος ξέρει να της πει;

Κι όμως, ένα περίεργο πράγμα
Σαν περνά λιγάκι ο πόνος
από τα μύρια φάρμακα
και για λίγο την ανάσα της βρίσκει
πώς παλιές εποχές αναπολεί..
και το βλέμμα της χάνεται σε σβησμένους κόσμους
και το χαμόγελο της ακέραιο και πάλι

Πόσο θαυμάζω κάτι τέτοιους ανθρώπους
σαν και τη γυναίκα αυτή
την αιώνια όμορφη και λαμπερή και δυνατή.

Πόσο θα θελα να σταματούσα, γι αυτήν, το χρόνο
σ αυτές της στιγμές που στρέφει το βλέμμα
μακριά απ' το θάνατο.
Και να την πάγωνα εκεί
Χαμογελαστή.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Τι κάναμε λάθος;

    Τέλη Ιανουαρίου εξελέγη η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας. Από τότε, όλοι οι Έλληνες (εκτός των αδιάφορων και των δίχως ελπίδα ψεκασμένων) παρακολουθούν με αγωνία τις ενέργειές της. Πώς,άραγε, θα εξελιχτούν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, τι σχολίασε ο κ.Βαρουφάκης (το όνομα του οποίου συναντώ πλέον συχνότερα απ' ότι αυτό του Τσίπρα) ;
Η Ελλάδα αναμένει.

   Προσωπικά, όπως ,φαντάζομαι,  και άλλοι συνομήλικοί μου ,δεν έχω καταλάβει πλήρως το σχέδιο της νέας κυβέρνησης (ξεκινώντας από τη βάση πως υπάρχει τέτοιο.)
Και όχι μόνο το σχέδιο αυτής της κυβέρνησης , αλλά και των προηγούμενων. Λέμε ότι προσπαθούμε να καλύψουμε ένα χρέος . Λέμε ότι προσπαθούμε να βγούμε από την κρίση που εδώ και κάποια χρόνια μας ταλαιπωρεί. Γιατί, όμως, φτάσαμε σε αυτή την "προσπάθεια" ; Τι πήγε στραβά;

 Αλλά ας το πάρω αλλιώς.
 Άντε και το καλύψαμε το χρέος και βγήκαμε από την οικονομική κρίση. Ήρθε, πες, η θεά Αθηνά και καθάρισε για πάρτη μας! Έτσι γιατί μας συμπονάει και πιστεύει σε εμάς.

Ε και;

Ποιος είπε πως το πρόβλημά μας είναι το ποσό που οφείλουμε;

Αμ δε!

   Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα στον καθένα από εμάς και συγκεκριμένα πάνω πάνω και στο κέντρο. Πίσω απ' τα μάτια ,ανάμεσα απ' τα μαλλιά ( το περουκίνι, τη φαλάκρα τέλος πάντων..) , μέσα στο σκληρό καβούκι. Εγκέφαλος, φίλοι μου! Η αφετηρία των πάντων.

    Έχει εκεί σκαλώσει μια ιδέα τώρα τελευταία.Μας την πούλησε για διασκέδαση και πολύ φτηνά μια περιπλανώμενη παραμυθατζού. Ευτυχία, λέει , είναι ό,τι φας κι ο,τι πιεις.
Γιατί μια ζωή την έχουμε κι αν δεν εξαντλήσουμε οτιδήποτε καταναλώνεται... δε λέει ρε συ!

    Φταίει τώρα  μόνο η κυβέρνηση ( η νυν, η πρώην , η μελλοντική) για την κατάστασή μας ,αν εμείς είμαστε ντουγάνια; Και αγοράζουμε ιδέες από περιπλανώμενες παραμυθατζούδες όπως η τηλεόραση τούρκικα σήριαλ;  Ε , πολύ λυπάμαι, αλλά τη φορά αυτή, δε μπορούμε να επιρρίψουμε την ευθύνη ούτε στην εκάστοτε κυβέρνηση ( όχι πως αυτή πρέπει να βγάλει την ουρά της απ' έξω), ούτε σε ένα σύστημα, ούτε σε τίποτα.
Me, myself and I , λέγεται!
Τουτέστιν,ο καθένας ας κοιτάξει τα χάλια του. Που έχει ένα σπίτι στην Αθήνα, ένα εξοχικό, 3 αυτοκίνητα και κάθε βδομάδα πάει για ένα beaute , έτσι , για τη φρεσκαδούρα! Τρομάρα μας, λέω εγώ.

   Πρόβλημα με τον εαυτό μας έχουμε. Κι είναι παλιοπράγμα αυτό . Γιατί δημιουργεί προβλήματα και σε κάθε άλλη σχέση μας ή συναλλαγή. Είναι η λογική του "χώρισα , οπότε ας ξοδέψω την πιστωτική του μπαμπά σε ό,τι σαχλαμάρα μου πλασάρουν και όταν γυρίσω με το καλό στο σπίτι θα φάω κι ένα κιλό παγωτό" !

   Αυτό που θέλω να πω  είναι πως τα κενά , τα αδιέξοδα, οι αγωνίες δεν καλύπτονται με τίποτα απτό. Είναι πολύ πιο περίπλοκο. Κι επειδή ακριβώς η λύση δεν είναι απλή κι εμείς έχουμε συνηθίσει σε μασημένο φαγητό, επιλέγουμε ένα ακόμη περισσότερο μασημένο!
Η συνήθεια βλέπεις...
Γιατί, όπως έχει λεχθεί, " έξις δευτέρα φύσις" . Κι έχουμε γίνει όλοι κινούμενα γαριδάκια,βίλες,παππούτσια και άλλα ωραία υλικά πράγματα,αφού πλέον αυτά απασχολούν και καλύπτουν -εν αγνοία μας κάποτε- τεράστιο μέρος του εαυτού μας.
Κι είναι απαράδεκτο αυτό γιατί δεν περιέχει ούτε μισή από την ομορφιά που μπορεί να μας προσφέρει η ζωή μας.

   Καταλήγω, κάθε φορά που το σκέφτομαι, πως ΔΥΣΤΥΧΩΣ το πρόβλημά μας δεν είναι το χρέος. Είναι το γιατί παίρνουμε το δάνειο. Το γιατί σταματήσαμε να επικοινωνούμε και έχουμε τόσο επικεντρωθεί σε μια άσπρη οθόνη και σε ένα κουβά μερέντα.

   Γιατί,καλοί μου φίλοι, είναι δύσκολο να φέρεσαι σαν άνθρωπος στους άλλους ανθρώπους. Είναι ευκολότερο δε να τη βρίσκεις με τα υλικά αγαθά!Αυτά δεν παραπονιούνται κι έχεις κι εσύ το κεφάλι σου ήσυχο. Ναι, αλλά να που καταλήξαμε!

   Και αυτό που έχω να προτείνω(γιατί έμαθα πως η αμφισβήτηση από μόνη της είναι άκαρπη) είναι η μόρφωση, η παιδεία,η  διεύρυνση πνευματικών οριζόντων. Εκεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρέπει να επικεντρωθεί η νέα πολιτική ηγεσία.
Να καλλιεργήσει το μυαλό γιατί αυτό είναι που μας κυβερνά και μας κατευθύνει.
Διαφορετικά, ας προετοιμαστούμε για μελλοντικά δάνεια, χρέη , κρίσεις και κλάψες...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Το παλιό αρχοντικό

Οι δαντελένιες θύρες,
Τα κόκκινα κλήματα.
Κι ο αγέρας ο αυταρχικός.

Το παλιό αρχοντικό που φύσηξαν στη μνήμη μου,επαναστάτησε.
Έβγαλε πόδια και με κυνηγά. "Στάσου!" ,μου φωνάζει,και κάτι άλλα μισόλογα.
Δεν καταλαβαίνω. Τι γλώσσα είναι αυτή;

Ανοίγει διάπλατα τις δαντελένιες θύρες και "Έμπα μέσα" μου λέει.
Μα δε θέλω.
Ο αγέρας εναντίον μου. Με τραβά προς τα μέσα.
Γιατί δεν έφαγα εκείνο το τελευταίο κομμάτι καρυδόπιτας;
Σαν πούπουλο άβουλο με βάζει στα μύχια του αρχοντικού.

Ω! Μα τα κουρτινόξυλα!
Εδώ ήσουν τόσο καιρό; ,αναφωνώ .Κρυφτό θα παίζουμε γιαβρί μου;
Ούτε που μιλάει.
Μονάχα τα έξυπνα ματάκια με περιεργάζονται μ' ένα χαδιάρικο ύφος.

Ελπίδα! ,της φωνάζω προστακτικά. Δεν ήσουν καλό κορίτσι.
Βγες απ' τα συρτάρια. Δεν είναι ώρα να καταχωνιάζεσαι κι εσύ με τη Μελαγχολική Θύμηση.
Εκείνη είναι παρείσακτη κι εσύ απαραίτητη. Βλέπεις τη διαφορά;

Τέρμα το παιχνίδι σας για απόψε. Και για πάντα.
Βγες από δω μέσα,μπρος!
Απορώ με το θράσος σου. Θα σε φυλάκιζα αν μπορούσα, να μην ξανατρυπώσεις ποτέ εδώ μέσα.

Τα έγκατα των ξεχασμένων δε σου πήγαιναν ποτέ.
Τη δουλειά έχεις, μικρό ξωτικό, να παίζεις με τη θύμηση λαθών του παρελθόντος;
Αυτή ανήκει εκεί. Στο παλιό, ξεχασμένο αρχοντικό . Και καλά θα κάνει εκεί να μείνει.
Πως να φιλοξενώ εσένα στο τωρινό μου σπίτι αν πισωγυρίζω συνεχώς να σε μαζεύω από τις αναμνήσεις του παρελθόντος;
Δείξε λίγη κατανόηση. Μου ήταν ήδη πολύ δύσκολο να αγοράσω άλλο σπιτικό.

Μα τι σε τραβάει εκεί καλή μου;
Όλο αράχνες και βατράχια ,γεμάτος ο τόπος.

Πρέπει να βρω το κουράγιο να το καθαρίσω μια μέρα αυτό το σκοτεινό αρχοντικό.