Skip to main content

Posts

Featured

Ο Αντωνάκης

Τα σωθικά μου διαμαρτύρονται, γυρνάνε και γυρνάνε και πονούν και ούτε εγώ ούτε οι γιατροί δεν ξέρουμε τι έχουν κι έτσι με χτυπούν. Θες να ‘ναι που ‘χασα τον Αντωνάκη μου προχτές; Ο θρήνος στην καρδιά μου έκοψε χίλιες μικρές κλωστές. Αυτές είναι που μας ένωναν,  και την αγάπη έπλεκαν ολημερίς και όταν ταξίδι εκίνησε, τις μέρες έχασα περνούν, και μια και δυο και τρεις. Η εικόνα και τα λόγια του σφιγμένα στο μυαλό μου το καπελάκι το μπορντό γιλέκα και πουκάμισα που δεν θα ξαναδώ (Δυο τρία ρούχα έκλεψα, για να ‘χω να θορρώ) Εκείνος μου αγόραζε λουκουμαδάκια και χαλβά και από περηφάνια έσκαγε σαν έβλεπε τους βαθμούς μου στους συγγενείς μιλούσε, δάκρυζε κι εκαμάρωνε των κόπων τους καρπούς μου. «Γειά σου πασά μου», μου λεγε σα να ‘ταν η πιο μεγάλη φιλοφρόνηση αφού δυο γιούς μεγάλωσε κι άλλη δεν ήξερε προσφώνηση. Πολύ γελούσαμε μαζί κι εγώ τον έλεγα «Πασάρα» και που δεν άκουγε καλά δεν έδινα δεκάρα. Και τώρα που μας έφυγε απ’ την κακιά άρρωστια αναρωτιέμαι να ‘ναι πού; Γλυκέ μου Αντωνάκη, αγαπ

Latest Posts

Modern Frida

Other Half

Victim or survivor?

A Phoenix Rising from the Ashes

You Can Stand Out Even When Having a Mental Disorder: Famous Paradigms

Ciegos en ego

El dolor

Emotional Band-Aid

Οραματισμός

3 layers down