Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Κύκλος

Κι έτρεξε,
σαν παιδί.
Σοβαρολογώ
καμία υπερβολή
ακριβώς σαν παιδί.



Ήταν απόγευμα,
στο εξοχικό.
Κοιμόταν ήρεμος
όταν άκουσε τις φωνές μας
και ξύπνησε ταραγμένος.
Πήγα να τον ειδοποιήσω
Μπαμπά , λιποθύμησε!
και πριν προλάβω την πρόταση μου να τελειώσω
έσπρωξε το τραπέζι με δύναμη
παραμερίζοντας κάθε εμπόδιο

να τρέξει κοντά του



Κι έτρεξε, σαν παιδί
Αυτό είδα εκείνη τη στιγμή
αυτό βλέπω και τώρα,
στην ανάμνησή μου
που θα φυλάω για πάντα.

Είδα τον πατέρα μου
να τρέχει σαν παιδί

σαν παιδί που φοβάται, που τρέμει
που θα έκανε τα πάντα
για να μη χάσει τον άνθρωπο που τον προστάτεψε
όταν ήταν πράγματι
παιδί.

εκείνο το απόγευμα
ήταν πλέον φανερό σε μένα.
Όλοι είμαστε το ίδιο.
ο πατέρας μου κάποτε ήταν παιδί
κι εγώ ακόμα είμαι.
η μόνη διαφορά μας, ο χρόνος
εκείνος στο παρελθόν
εγώ στο τώρα
μα ο χρόνος ποτέ δεν είναι στην πραγματικότητα,
σαφώς οριοθετημένος.
κάπου κάπου σκέφτομαι πως χρόνος δεν υπάρχει
κι εκεί
η ζυγαριά ισορροπεί
ο ουρανός λυγίζει και ενώνεται με τον εαυτό του
και ο πατέρας μου κι εγώ
πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο,
ταυτιζόμαστε.


Έτσι κι εγώ θα έτρεχα, σαν παιδί
ακριβώς όπως έκανε εκείνος,
για να τον σώσω.

θα παραμέριζα καρέκλες και τραπέζια
θα άνοιγα τρύπες στους τοίχους
θα έβγαζα φτερά για να πετάξω
αφού τα πάντα γίνονται
όταν είσαι παιδί.



Ο παππούς συνήλθε
κι ο πατέρας μου ηρέμησε.
γι αυτό,
ηρέμησα κι εγώ.
γι αυτό,
ηρέμησαν και τα σωθικά μου
εκεί που κάποια μέρα ίσως
ένα παιδί θα ανησυχεί για εμένα
και θα κλαίει, μην με χάσει
μέχρι το ίδιο να γίνει
εγώ, ο πατέρας μου, ο παππούς
κι ο ατέρμονος κύκλος της ζωής να συνεχιστεί
μέχρι εκεί που το μάτι δε φτάνει
και ο νους αδυνατεί να δει.


Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Γαλάζια αίσθηση

Η ελπίδα, μας λέει ο Snyder στο άρθρο του "Rainbows in the mind" , είναι στενά συνδεδεμένη με τους στόχους που θέτει κανείς στη ζωή του. Είναι η ενεργητική σκέψη και σχεδίαση του πώς θα φτάσω σε κάτι επιθυμητό (στόχος). Κι αφού βρω τον τρόπο και ενεργοποιηθώ ώστε να πλησιάσω το στόχο , ένα αίσθημα ελπίδας με κυριεύει.

Αυτός ο ορισμός έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς πολλοί άνθρωποι έχουμε στο μυαλό μας την ελπίδα σαν κάτι παθητικό και ρομαντικό. O Snyder, όμως, της δίνει ένα πιο ενεργητικό ρόλο. "Ελπίζω" δε σημαίνει κάθομαι στο παράθυρο σαν την Ιουλιέτα που περιμένει το Ρωμαίο της και δεν παύει να ελπίζει στον ερχομό του. Σημαίνει παίρνω το άλογο μου και πάω να βρω εγώ το Ρωμαίο, αν ξέρω το δρόμο που θα με οδηγήσει εκεί.


Η Dienerstein , μάλιστα, διαχωρίζει την ελπίδα από την αφελή αισιοδοξία. Η ελπίδα, θεωρεί, στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα κι όχι απλά στην επιθυμία. Ελπίζει κανείς όταν η πραγματικότητα του το επιτρέπει. Όταν ο στόχος είναι όντως εφικτός.

Μου αρέσει αυτή η ερμηνεία της ελπίδας. Με βοηθάει να χωρίσω σε δύο κατηγορίες τους ανθρώπους που επιθυμούν οτιδήποτε. Εκείνους που επαναπαύονται στην επιθυμία τους παιδιάστικα χωρίς να προσπαθούν με κόπο να την εκπληρώσουν κι εκείνους που έχουν ένα όραμα και παλεύουν γι' αυτό.




Η ελπίδα ,για το Snyder, έχει και μια κοινωνική χροιά. Κι αυτό γιατί είναι ένας τρόπος σκέψης που μαθαίνεται από τους γονείς στο παιδί. Δηλαδή, μαθαίνει κανείς να ελπίζει μέσα από μια κοινωνική διαδικασία.  Αν δεν μας δείξει κανείς από νωρίς πώς να θέτουμε και να πλησιάζουμε τους στόχους μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να το κάνουμε αργότερα.

Παιδιά που βίωσαν στην οικογένεια τους παραμέληση,απώλεια, χωρισμό των γονιών ή κακοποίηση ίσως δεν έμαθαν και να ελπίζουν. Όχι μόνο επειδή οι γονείς δεν τους δίδαξαν τον τρόπο να κυνηγούν τα όνειρά τους μα κι επειδή οι ελπίδες τους δεν βρήκαν το κατάλληλο έδαφος για να ανθίσουν και να γίνουν εκπληρωμένοι στόχοι. 

Έτσι, κάποια άτομα που έχουν βιώσει απογοητεύσεις από τη βάση ασφαλείας τους (η οποία δεν είναι άλλη από την οικογένεια) δεν περιμένουν να τους συμβούν καλά πράγματα και στην υπόλοιπη ζωή τους. Δεν ελπίζουν. Κι αφού τα πιο σημαντικά για εκείνους άτομα τους έχουν με ένα τρόπο "προδώσει" και δεν έχουν καλλιεργήσει το αίσθημα ελπίδας τους , δεν ρισκάρουν να δεθούν με άλλους ανθρώπους. Όπως διαβάζουμε στο άρθρο του Snyder : "To not connect with others ,in many ways, is not to hope. And that's because hope is inherently a way of thinking that occurs in social commerce."

Δεν προσδοκούν πως μια ουσιαστική επαφή θα τους ωφελήσει γιατί η εμπειρία τους θυμίζει πως όποιος ελπίζει κι εμπιστεύεται ,μένει στον αέρα. Κάποτε ήλπισαν μα αυτό δεν τους βγήκε σε καλό. Ή ίσως δεν έμαθαν ποτέ να ελπίζουν με το σωστό τρόπο. Έτσι, προτιμούν να απομακρύνονται από στενές σχέσεις, να αποσυνδέονται και να κλείνονται σε μια ψυχολογική γυάλα. Σε αυτή, όλα είναι γνώριμα και ελεγχόμενα. Τίποτα δεν μπορεί να εισέλθει και να τους βλάψει. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα αποστειρωμένα δωμάτια που βάζουν τους ασθενείς.

Ίσως μια διορθωτική εμπειρία να βοηθήσει αυτά τα άτομα να ελπίσουν. Μια σχέση ,δηλαδή,στην οποία θα συνδεθούν πραγματικά με τον άλλον . Θα τον εμπιστευτούν και θα μάθουν απ' την αρχή να θέτουν στόχους. Έτσι ίσως καταφέρουν να εμπλουτίσουν τα συναισθήματα τους, προσθέτοντας αυτή την όμορφη, γαλάζια αίσθηση της ελπίδας. 








Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Κορυφή

Που και που, πιστεύω, πρέπει να γελάμε λιγάκι με τους εαυτούς μας ,να χαλαρώνουμε τα σφιχτά ζωνάρια και απλώς να απολαμβάνουμε τη στιγμή. Να μας κοροϊδεύουμε και να μας πειράζουμε, γιατί το αξίζουμε. Όλο αυτό το δράμα, το κλάμα, η αναζήτηση, η απελπισία, η υπερανάλυση. Λες και κάποιες φορές πνιγόμαστε μέσα στα ίδια μας τα ρούχα, ασφυκτιούμε μέσα σε γυάλες που εμείς δημιουργούμε και μπορούμε να σπάσουμε αν το θελήσουμε. Μέχρι ,φυσικά, να δημιουργήσουμε την επόμενη γυάλα και η διαδικασία να συνεχιστεί επ' άπειρον. Εφόσον έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Δε θα πρότεινα ποτέ να σταματήσουμε να ψάχνουμε την αλήθεια, το καλό, το νόημα ή όπως ο καθένας το ονομάζει. Γιατί αν δεν είχαμε αυτό το κίνητρο, δεν θα εξελισσόμασταν. Αν δεν πνιγόμασταν στα ρούχα μας, δε θα αναγκαζόμασταν να τα πετάξουμε από πάνω μας και να φτιάξουμε άλλα που είναι περισσότερο στα μέτρα μας και χωράνε τους νέους εαυτούς μας. Είναι έτσι φτιαγμένος ο κόσμος ,που για να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να εξελίσσεται.

Αυτό που προτείνω, όμως, είναι να σταματάμε αραιά και που και να κοιτάζουμε την μεγάλη εικόνα. Στην οποία είναι μέσα και το πρόσωπό μας. Δεν είναι καλό να ξεχνάμε πως κι εμείς είμαστε μέρος ενός συνόλου, ακόμη κι αν το μυαλό μας κατατρώγεται γύρω από ένα "εγώ" μέρα νύχτα. Αυτό το "εγώ" το έχουν όλοι και όλοι μαζί είμαστε "εμείς", ο κόσμος. Όλος ο κόσμος ,για να προχωρήσει, πρέπει να αναθεωρήσει τον εαυτό του. Να συνειδητοιήσει σε ποια θέση βρίσκεται και πώς νιώθει γι' αυτό. Σαν τις ασκήσεις mindfulness που διδάσκουν στα διαλογιστικά κέντρα για να αποκτούμε συνείδηση της ίδιας μας της εμπειρίας, που τόσο συχνά αγνοούμε.

Μέσα, λοιπόν, σε αυτή την αποκέντρωση, όπου κάνουμε ένα βήμα πίσω και κοιτάζουμε τον εαυτό μας, εντάσσεται και το γέλιο. Το να ρίξεις,δηλαδή, ένα συμπονετικό βλέμμα και ένα χτύπημα στην πλάτη -τη δική σου βεβαίως βεβαίως- και να πεις περιπαιχτικά : "Καημένε μου εαυτέ, ριμαγμένε από τη μοίρα και τους πέντε ανέμους, έχεις κι εσύ προβλήματα! Είναι ,πράγματι, βαρύ το φορτίο που κουβαλάς, το να ζεις, έχεις δίκιο!". Κι ως δια μαγείας, όλα πάλι θα φωτίσουν. Θα πάρεις μια ανάσα, θα βουλιάξεις στο κρεβατάκι σου, θα πάρεις μια αγκαλιά τον άνθρωπο της καρδιάς σου και θα κοιμηθείς ήρεμα. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να συνεχίσεις το ταξίδι σου. Γιατί και η πολλή δουλειά τον τρώει τον αφέντη.

Συχνά θέλουμε τόσο πολύ να φτάσουμε στην κορυφή του βουνού που στην πορεία ξεχνάμε να ζήσουμε. Να θαυμάσουμε τα περήφανα δέντρα, να μυρίσουμε τα όμορφα λουλούδια. Να πιάσουμε το χέρι του φίλου μας και να ακούσουμε τα πουλιά. Εμείς, αντιθέτως, πατάμε τα λουλούδια και βρίζουμε τα ενοχλητικά πουλιά. Τα βλέπουμε όλα αυτά σαν περισπασμούς που το μόνο που κάνουν είναι να μας καθυστερούν. Σαν σειρήνες που μας παίρνουν μακριά από το δρόμο μας. Έτσι, όμως, αρνούμαστε μεγάλο μέρος της εμπειρίας μας. Δεν εμπλουτίζουμε τον εαυτό μας ώστε να φτάσει στην κορυφή πιο ολοκληρωμένος. Πέφτουμε στην πλάνη πως στην κορυφή θα μας περιμένουν τα πάντα. Μόνο και μόνο επειδή κουραστήκαμε να φτάσουμε.

Η κορυφή, όμως, δεν είναι παρά μια κορυφή. Σου δίνει την πιο όμορφη θέα, αναμφισβήτητα. Την καλύτερη προοπτική των πραγμάτων, την πιο σοφή εποπτεία. Μα για να εκτιμήσει κανείς το σοφό, πρέπει να είναι σοφός και ο ίδιος. Και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει με τον καιρό. Με όοολες τις εμπειρίες που είχαμε την ευκαιρία να μαζέψουμε, όλα τα συναισθήματα που αφήσαμε τον εαυτό μας να βιώσει, όλα τα χρώματα που γεμίσαμε την καρδιά μας για να μπορέσει να απολαύσει τη θέα από εκεί πάνω. Αυτά σίγουρα δεν μπορούμε να τα κερδίσουμε με τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση στο στόχο. Αλλά μόνο με τη συνειδητοποίηση του ότι είμαστε άνθρωποι και σαν άνθρωποι απλοί πρέπει να πορευόμαστε κι όχι σαν θεοί.

Άσε που ένας σοφός άνθρωπος θα ήξερε, επίσης, πως για να υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα στην πορεία για την κορυφή, μάλλον αποτελούν μέρος της. Είναι κι αυτά εκεί για κάποιο λόγο και με το να τα αρνείσαι, αμφισβητείς την ίδια σου την εξιδανικεύμενη κορυφή και πόσο καλά μπορεί να σε έλκει κοντά της. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ταιριάζει σε τόσο μεγάλες αξίες, σωστά;
Ξέρει η κορυφή με τι στρώνει το δρόμο σου.


Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Melting

When tears drain
and there's nothing to say
 I start melting.
and that's what I do best

Melting in thought
my melting heart
becomes melting water
flowing down to the floor

my body shakes
and melts
going down and down and down.

and there I am
there I lie to the surface, to the ground
feeling secure
that there's no way I can fall any more
I've reached the bottom.

The world seems plane
when looking it from down here
straight, realistic

and then you look up
realizing you have nowhere else to go.
the only choice is getting up.
and that's exactly what you do.
you get up

Your body hurts
the scratches and wounds from your collapse ,ache
you want to cry again
and you're thrilled
cause you can cry over a real pain
a physical one
isn't that wonderful?
Having a reason to cry that is acceptable and ok.

the only thing that's left for you is time
you only have time.
nothing else
no joy, no love, no nothing
just some time
and sometimes, some time is all you need.
or at least, you hope it is

so you just stand there
waiting for time to pass
cause they all say
things will be better.
and you secretly wish they are true
cause ,as I said,
time is the only thing you have on earth.




Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Κάτι πρωινά

Είναι κάτι πρωινά που ξυπνάω μα δεν μπορώ να ξυπνήσω.
Μένω στο κρεβάτι για ώρα, κοιτάζοντας τους τοίχους, έπειτα κλείνοντας πάλι τα μάτια γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα στην οποία θα ήθελα να βρίσκομαι. Απλώς μένω στο κρεβάτι και περιμένω.

Ίσως σήμερα γίνει το θαύμα, λέω. Ίσως σήμερα χτυπήσει η πόρτα κι είσαι εσύ.
Με άδεια τα χέρια σου, δε θέλω να φέρεις τίποτα. Η παρουσία σου είναι αρκετή. Παραπάνω από αρκετή, για να είμαι ακριβής.
Κι έτσι ο χρόνος περνάει και όσο περιμένω στο κρεβάτι μου, ο χώρος γεμίζει με αναμνήσεις. Σαν να προβάλλονται οι σκέψεις μου στους τοίχους. Σαν να υπάρχει κάπου ένας κρυμμένος προτζέκτορας που παίζει ξανά και ξανά την ίδια ταινία. Μία ταινία που έπρεπε να τελειώσει γιατί η χρηματοδότησή της κόπηκε απότομα. Τι κι αν οι ηθοποιοί ήταν ταλαντούχοι και φτιαγμένοι για τους ρόλους; Τι κι αν το σενάριο είχε κλέψει την καρδιά του κοινού; No money, no honey!
Ε βλέπω κι εγώ την ταινία μου, αφού είμαι "αναγκασμένη" και δεν ξέρω πώς να κλείσω τον προτζέκτορα και με πιάνει το παράπονο. Μετά θυμώνω. Πιο μετά απογοητεύομαι. Και στο τέλος, συνειδητοποιώ. Πως η ταινία τελείωσε και ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε!

Μα δεν είχε καλό τέλος !, φωνάζω και βάζω τα κλάματα. Πρέπει να έχει καλό τέλος. Φαινόταν πως θα έχει. Θέλω τα λεφτά μου πίσω, ακούς; Δεν μπορείς κάθε μέρα να με ξυπνάς με μία ιστορία χωρίς καλό τέλος!, ουρλιάζω μα δεν απαντάει κανείς.

Κάπως έτσι παίρνω την απόφαση να σηκωθώ. Η πόρτα δε χτυπάει ποτέ. Κι η ταινία δεν τελειώνει ποτέ διαφορετικά. Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει, όμως, που κάθε βράδυ εύχομαι να με ξυπνήσει το κουδούνι και να είσαι επιτέλους εσύ; Να ξαπλώσεις μαζί μου σε αυτό το μεγάλο, κρύο κρεβάτι με τα μωβ σεντόνια και να γράψουμε μαζί το σενάριο απ' την αρχή. Ξέρεις,άλλωστε, πόσο μου αρέσει να γράφω.
Σηκώνομαι, με τα μάτια πρησμένα και την καρδιά μου επίσης. Άλλη μια μέρα σε ένα κόσμο όπου οι ταινίες δεν έχουν happy ending . Πόσο μάλλον, αν στην ταινία πρωταγωνιστείς εσύ. Good morning to me!


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Magic




In a parallel universe
I'd have magic powers

I would only have to say "I want that"
and boom!

all mine.

In this hidden universe
I would be floating
οn clouds of pink lovely marmalade
wearing yellow bikinis
while drinking a cocktail at morning
reading earth news
and wickedly laughing on their misery
from up above.
I would mock on people,
do whatever I liked,
decide everyone's fate
and making sure I would have everything.
I would always say "I"
and I (!) wouldn't even feel sorry about it.
I would throw my cupid arrows on you
and you would be forever trapped,
spellbound
and oh...did I forget to say?
you would be
mine!
I'd fly to people's houses,
make myself invisible
and hear all their secrets when they cried at night.



But wait
who's that?


In this non-existent world
I am someone that doesn't look like me.
and I would better kill my ego now
before it takes control of me.


You narcissistic little thing
I know you're coming from within.
You are bad and cruel and you don't care
you fill with poison all the air
I have to let you go away
cause cruelty makes us dogs astray
and with this spell I force your death
For my poor heart should catch her breath.
And I am praying to the sky
"my little mind protect from dying
cause when the ego takes control
we lose it all, we lose it all!"
So, I will stay away from magic
cause it will make my story tragic
Instead ,the closest this we have to that

is love , I know with all my heart.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Ρίζες

Μα
όσο κι αν το παλεύω
όσες εκλογικεύσεις κι αν το μυαλό μου σκαρφίζεται
ένα πράγμα δεν μπορεί να διώξει.
το πρόσωπό σου.
Ανάμεσα στα γέλια, τα δάκρυα, τα βιβλία
Όπου κι αν είμαι,
μία εικόνα στο μυαλό μου,
Εσύ.

Κάποιες φορές το πρόσωπό σου είναι θολό...
σχεδόν δεν το θυμάμαι.
Αυτό που δεν με εγκαταλείπει ποτέ
είναι μια αίσθηση
που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεχάσει.
Μία αίσθηση γλυκιά και γαλήνια
γεμάτη φως
μία αίσθηση ότι είσαι σπίτι σου
και δε χρειάζεται πουθενά αλλού να πας.
είσαι καλά.
η καρδιά σου είναι ζεστή
τόσο ζεστή που το μεταφέρει σε όλο σου το σώμα.
Θυμάσαι άραγε να μου λες πόσο ζεστή είμαι ;

Κάποιες φορές η απουσία σου με πνίγει
να, όπως τώρα.
δυσκολεύομαι να αναπνεύσω
και δε θέλω να δείξω το πρόσωπό μου.
θέλω μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο δικό σου
να το χαϊδέψω και να το δω να χαμογελά

Κάποιες φορές
δεν έχω μεγαλύτερη επιθυμία απ' αυτή.

νιώθω την καρδιά μου να έχει βγάλει κάτι μακριές ρίζες
σα χέρια
ισχνά και ταλαιπωρημένα
και να τ ' απλώνει στο κενό
για να σε ψάξει.
αν είχε φωνή θα ούρλιαζε
αν είχε μάτια θα έκλαιγε
αλλά αυτά τα έχω μόνο εγώ.
εκείνη μόνο τραβιέται και μελανιάζει
παραπονιέται και μαζεύει τις ρίζες της απελπισμένα
ησυχάζει για λίγο σε μια γωνιά,
σαν παιδί που μπήκε άδικα τιμωρία
και ξανά
σαν θυμάται το υγιές της χρώμα
τινάζεται από έναν ηλεκτρισμό
που έμεινε
ακόμα κι αν το ταίρι της
έφυγε,
απλώνει ξανά τις ρίζες της
αυτές τις δυνατές συνδέσεις
που κόπηκαν μαχαίρι
και τώρα κουνιούνται αντανακλαστικά και ανεξέλεγκτα
σαν την ουρά μιας σαύρας που πέθανε.

ώρες ώρες λέω
αύριο δεν θα έχω καρδιά
δεν μπορώ να την ελέγξω , βλέπεις
έλκεται από κάτι άλλο
έξω από το σώμα μου
κάπου μακριά
που σχεδόν δεν μπορώ να τη συγκρατήσω.

και γιατί να το κάνω;
είναι καλό να ξέρει κανείς που θέλει να πλαγιάζει
και τα χρώματά του να αφήνει.
κι αν το κουφάρι μου δεν την κρατά
έχει δικαίωμα να φύγει όποτε θέλει

εγώ, κάτι πεταμένες ρίζες,
καμμένες σαν τα δέντρα στο δάσος μετά από εμπρησμό
μαραμένες σαν πρώην λουλούδια
και φυλακισμένες σαν δυστυχισμένα πουλιά
δεν τις θέλω μέσα μου.
προτιμώ να τις βγάλω απ' το χώμα
και να τις πετάξω στα σκουπίδια
γιατί μου είναι παντελώς
καταστροφικές.




είναι όμως οι ρίζες που με συνέδεαν μαζί σου
και πώς μπορώ να ξεριζώσω εσένα;



Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Πολεμίστρια

   Είναι τόσο εύκολο κάποιες φορές να κολλήσει το μυαλό του ανθρώπου.
Να του είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτεί κάτι που για να το καταφέρει έστω και στο ελάχιστο , να πρέπει να επαναλάβει την επεξεργασία του χίλιες φορές. Ξανά και ξανά και ξανά, περιμένοντας να βγάλει νόημα. Και να διερωτάται συνεχώς μα πώς και μα γιατί και πότε. Που το έχασα το ταινιάκι και τώρα δεν ξέρω τι μου γίνεται; Τι πλοτ τουιστ ήταν αυτό ,ω ρε μάνα μου (!) .


Well... sounds like life. Αποφασίζεις να αρχίσεις γυμναστήριο, αλλά το πιο φτηνό που βρήκες ,κλείνει για καλοκαίρι. Αποφασίζεις να κάνεις δίαιτα και τσουπ, δώρο μια σοκολατίνα γιατί σ' αγαπάμε. Σκέφτεσαι, μα πόσο ευτυχισμένη είμαι τώρα τελευταία και στην επόμενη στροφή ,γκρεμός. Και λες, ευχαριστώ ρε ζωή, μας υποχρέωσες.

Έτσι ήταν, είναι και θα είναι. Και το μόνο που μπορείς να ελέγξεις είναι ο εαυτός σου. Και αν η τύχη πάει κόντρα, πάλι με τον εαυτό σου έχεις να κάνεις (ξέρεις, να τον κλάψεις, να τον καθησυχάσεις, να του δώσεις ένα φιλάκι στο μέτωπο). Κι αν το σκεφτώ λιγάκι, χαίρομαι που μόνο για τον εαυτό μου πρέπει να αποφασίζω. Θα ήταν τόσο κουραστικό να πρέπει εγώ να αποφασίζω για όλα. Και δεν θα είχε και πλάκα. Τώρα θα μου πεις, ναι καλά, έλα και πες τα μου όταν θα χάσεις τη δουλειά σου, η φίλη σου πάθει αυτοκινητιστικό κι η θεία σου εγκεφαλικό. Ναι εκεί, πολύ θα ήθελα να μην είχαν συμβεί όλα αυτά και άλλα τόσα. Αλλά. 

Αλλά, αν τίποτα άσχημο δεν συνέβαινε ποτέ, κανείς δεν θα αναγκαζόταν να ωριμάσει. Όλοι θα μέναμε στο στάδιο "φροντίδα και προδέρμ" , καθηλωμένοι και χωρίς πιθανότητες εξέλιξης. Αυτό δεν τον θέλουμε ,νομίζω. Γιατί το πολύ το Κύριε ελέησον... ξέρεις. 
Τώρα τελευταία άκουσα συχνά : " Πρέπει να το περάσεις κι αυτό" , " Είναι μία μάχη που πρέπει να δώσεις" . Κι έλεγα μα γιατί, μια χαρά ήμουν και πριν , θέλω το πριν, δώσε μου το πριν. Δεν θα στο δώσει όμως. Κι εκεί είναι που πρέπει να πεις στον εαυτό σου πως οκ, δεν μου αρέσει που πρέπει να το υποστώ αυτό. Αλλά.

Αλλά , αν το υποστώ, θα είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Θα είναι από αυτές τις μάχες που λες πως πήρες με το σπαθί σου. Και μπορεί χαρούμενη ακόμα να μην είμαι, αλλά θα έχω μετακινήσει τον εαυτό μου δύο βηματάκια παρά πέρα. Κι όταν η ευτυχία θα έρθει σε αυτή τη νέα θέση που κέρδισα, θα είναι μεγαλύτερη και πιο γλυκιά. Γιατί θα την έχω δουλέψει, θα έχω διαμορφώσει συνθήκες. Θα μπορώ να λέω : Α ναι, τότε στον πόλεμο θυμάμαι... καθόλου δεν ήθελα να πάω. Με την οικογένειά μου ήθελα να κάτσω και να τρώω βούτυρο με μέλι, βλέποντας The way we were. Αναγκάστηκα να πάω, ωστόσο, και να βάλω τα δυνατά μου anyway. Και τώρα που γύρισα και είμαι ζωντανή , εκτιμώ τα πάντα λίγο παραπάνω. Η αγκαλιά του συζύγου μου, πιο αυθεντική και πολύτιμη. Το φαγητό πιο νόστιμο. Το κρεβάτι πιο απαλό. Τι ευλογημένη που αισθάνομαι! Δεν θα τον άλλαζα τον πόλεμο. Ακόμη κι αν το πόδι μου ακόμα πονά.

Θα πονάει αυτό το πόδι για καιρό ακόμη. Ίσως και για πάντα. Πόλεμος ήταν. Μα οι μέρες που δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τον πόνο πέρασαν και είναι μεγάλη ανακούφιση αυτή. Γι' αρχή, αυτό μου φτάνει. Ένα βήμα τη φορά, σταθερά και με αποφασιστηκότητα. Μόνο έτσι. 

Δεν τον διάλεξα τον πόλεμο, έχασα εκεί πολλούς αγαπημένους, θύμωσα και κάκιωσα με τόση καταστροφή αλλά τουλάχιστον, τώρα μπορώ να με αποκαλώ πολεμίστρια.


Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Ποια ήσουν πριν;

  Τυχαίνει έτσι μερικές φορές και χάνεις κάτι που αγαπάς. Κάτι πολύτιμο. Που το διάλεξες , το φρόντισες, επένδυσες σε αυτό, έβαλες την ψυχή σου. Μα, τι να κάνουμε, το χάνεις. Και νιώθεις μισός. Μόνος. Τα πράγματα είναι έτσι τώρα. Τι κάνεις;


  Μια καλή λύση είναι να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν βάλεις στη ζωή σου αυτό που τώρα έχασες. Μπορεί στην αρχή να μην σου αρέσουν καθόλου αυτά που σου έχουν απομείνει. Αυτό, όμως, συμβαίνει, επειδή ,για να χωρέσει αυτό το κάτι στις προτεραιότητές σου, άφησες άλλα πράγματα που σε αποτελούσαν. Και τώρα, τα έχεις σχεδόν ξεχάσει.

  Φτάνει μια βόλτα στην παλιά σου γειτονιά, με το ποδήλατο που σε συνόδευε κάθε μέρα στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στις εξόδους με τις φίλες σου,για να θυμηθείς κάποια κομμάτια σου. Μια βόλτα που θα σου θυμίσει κάθε γωνιά απ' την οποία πέρασες, αυτές τις μεγάλες εκτάσεις από στάχυα και χόρτα που έβλεπες κάθε μέρα όταν ξυπνούσες, το παρκάκι που έδωσες το πρώτο σου φιλί, την πλατεία που σύχναζες με τις φίλες σου. Α! Δες αυτό το συντριβάνι. Σε είχαν ρίξει μέσα ένα καλοκαίρι. Δες κι αυτό το δρομάκι, είχες περάσει κλαίγοντας ένα βράδυ. Γιατί έκλαιγες;
Δεν το πιστεύω! Θυμάσαι αυτό το σκυλί που σε κυνήγησε εκείνο το απόγευμα και έτρεχες σαν τρελή; Ακόμα ζει; Το περίπτερο που αγόραζες κάθε μέρα βυσσινάδα και ζελεδάκια; 


  Αλλά και μες στο σπίτι σου θα βρεις τον παλιό, χωρίς το κομμάτι που έφυγε, εαυτό σου. Όλα τα παλιά σου ημερολόγια... μέχρι και τι έφαγες το μεσημέρι έγραφες. Σίγουρα εκεί υπάρχει απόδειξη ότι ξανά αισθάνθηκες στεναχωρημένη και μόνη. Αλλά έπειτα από δέκα σελίδες, θυμάσαι τι συνέβη και αυτό άλλαξε; Δες πόσα πράγματα εδώ μέσα... φιλικά γράμματα, ερωτικά ραβασάκια, τραγούδια... εδώ ήταν αυτό το μπλουζάκι; Θυμάμαι πότε μου πήραν αυτό το αρκουδάκι. Και τι του είπα εκείνο το βράδυ που πέσαμε στο κρεβάτι. Αυτά είναι τα παππουτσάκια της ρυθμικής; Τι μικρά! Για στάσου, στο βίντεο παίζει μια παλιά παράσταση. Θυμάσαι εκείνες τις διακοπές με τους γονείς σου;

  Είναι λιγάκι αστείο. Κοιτάζω σε μια φωτογραφία αυτό το μωρό που παίζει με τα παπάκια του στο μπάνιο και θέλω να του πω,σαν φωνή που έρχεται από το μέλλον : Που να ήξερες τότε εσύ βρε νιάνιαρο! Χαμός έχει γίνει, μικρό  παιδάκι. Γιατί να στο πω , όμως; Καλά είσαι εκεί που είσαι. Αν μάθαινες όλες τις στραβές που θα περάσεις, πιθανότατα δεν θα ήθελες να βγεις απ' το σπίτι. Αλλά αν δεν το κάνεις, δεν θα ζήσεις και όλα τα όμορφα πράγματα που έζησα. Πρέπει να συνεχίσεις. Όπως ακριβώς έκανα κι εγώ όταν ήμασταν ένα.
  Όταν φτάσεις στο καρέ που βρίσκομαι τώρα, παιδάκι, θα φοβηθείς πολύ. Θα νομίσεις πως ποτέ ξανά δεν θα βρεις ένα τόσο ταιριαστό κομμάτι σαν κι εκείνο που έφυγε. Αλλά, θα το πεις κι άλλη φορά αυτό πριν να φτάσεις στη σημερινή λήψη, το θυμάμαι.

  Θέλω να ξέρεις, πως σε καμαρώνω μικρό παιδάκι. Κοίτα, θα τα κάνεις τα λάθη σου και θα είναι και πολλά ,μα θα είσαι καλό παιδί. Γι αυτό κι εγώ θα σε προσέχω. Και θα είμαι πάντα μαζί σου. Θα μεγαλώνουμε μαζί. Προς το παρόν, θα πάρω λίγη μαγεία απ' το χαμόγελό σου για να συνεχίσω. 

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Μαρίνα

The little girl just could not sleep 
because her thoughts were way too deep
Her mind was gone out for a stroll 
and fallen down the rabbit hole...




Αυτό το κορίτσι δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Γνώρισα τη Μαρίνα στην πτέρυγα του ψυχιατρείου.
Καθόμουν σε μια καρέκλα όταν ήρθε με τη μητέρα της. Ήταν μια κοπέλα γύρω στα 27, μετρίου αναστήματος, λεπτή , με σχιστά και ταλαιπωρημένα μάτια. Η μητέρα της ήταν μικροκαμωμένη, κι αυτή κουρασμένη μα αισιόδοξη. Έστεκε βράχος δίπλα της. Της μιλούσε για απλά πράγματα, καθημερινά και απλά. Η Μαρίνα ήταν σιωπηλή και κοιτούσε το κενό. Κάθε πότε , όταν δεν άντεχε την αναμονή, ρωτούσε πού ήταν η γιατρός που περίμενε. Κάνε υπομονή, της έλεγε η μαμά της, σε λίγο θα έρθει η σειρά μας. Συχνά, σηκωνόταν, έφευγε από το δωμάτιο αναμονής σαν να την ενοχλούσε η φασαρία. Σαν να ήταν έτοιμη να εκραγεί μα κρατιόταν. Στο πρόσωπό της, ανάμεικτη η απελπισία, η κούραση , η ενόχληση αλλά και μια περίεργη ηρεμία. Πού και πού μου έριχνε μια πλάγια ματιά , γρήγορη και εξεταστική με αυτά τα σχιστά , καστανά μάτια μα δεν με πείραζε καθόλου. Δεν το έκανε από αγένεια. Μου θύμισε όταν ήμουν παιδί που έριχνα κλεφτές ματιές σε άλλα παιδάκια από απλή περιέργεια και ενδιαφέρον. Λες και σε λίγο θα με ρωτούσε αν θέλω να γίνουμε φίλες...

Η μητέρα της έπιασε συζήτηση με μια άλλη κυρία και η συζήτηση επεκτάθηκε και σε μένα. Έμαθα ότι η Μαρίνα είχε κάποια νευρολογικά προβλήματα αρχικά. Μία σπάνια πάθηση ή κάτι τέτοιο. Έπαιρνε φάρμακα, όμως, και ήταν όλα καλά. Ζούσε με τον αραβωνιαστικό της και δούλευε. Ώσπου αποφάσισε να τα σταματήσει στα κρυφά. Ύστερα απ' αυτό, έπαθε ψυχωτικό επεισόδιο. Ο κόσμος της έμοιαζε εχθρικός και αφιλόξενος. Αλλά το Μαρινάκι μου, ήταν η χαρά της ζωής και θα πάνε όλα καλά, άκουγα τη μαμά της...

Θυμάμαι πως από τη στιγμή που είδα τη Μαρίνα αισθάνθηκα να νοιάζομαι γι αυτή. Υπήρχε ένα καθρέφτισμα κάπου. Ίσως επειδή μοιάζαμε. Ίσως επειδή έχω αισθανθεί αυτή τη σιωπή της, αυτό το κενό βλέμμα, αυτή την απελπισία, μια "αδυναμία" που μας έφερνε στον ίδιο χώρο, μία δυνατή μητέρα που χρειάστηκε να ταλαιπωρήσουμε. Κι όταν με κοίταζε έτσι δειλά και ήρεμα, νόμιζα πως κάπως το ένιωθε κι εκείνη. Πως κάπως μου ζητούσε λίγη βοήθεια ή μια πράξη αγάπης, όπως θα ήθελε ο καθένας να έχει από το πρόσωπο που βλέπει στον καθρέφτη. Της χαμογελούσα. Ένα χαμόγελο μικρό και ήρεμο μα τόσο αληθινό. Έβγαινε κατευθείαν από την καρδιά μου, αφιλτράριστο και αυθεντικό. Μαζί του έστελνα την ανησυχία μου, την κατανόηση και τις καλύτερες ευχές που μπορούσα να σκεφτώ...

Η μητέρα της με ρώτησε γιατί ήμουν εκεί και της είπα την ιστορία μου για τις κρίσεις πανικού. Αισθάνθηκα από αυτή την οικογένεια το ίδιο νοιάξιμο που είχα κι εγώ για τις ίδιες. Μέσα σε λίγες λέξεις και λίγα λεπτά. Εύχονταν να είμαι καλά και το ήξερα. 

Ήθελα να μιλήσω στη Μαρίνα. Να ακούσω τη φωνή της. Να την καταλάβω. Πιάστηκα από κάτι μηδαμινό και τη ρώτησα τι σπούδασε. Εκείνη μου απάντησε με ένα κοφτό τρόπο, σαν να έπρεπε να το πει όλο με μια ανάσα, όπως όταν μας εξέταζαν στην ιστορία. Σαν να της απηύθυναν το λόγο τόσο σπάνια πλέον και ήθελε να τα πει όλα σωστά. Ήθελα να τη ρωτήσω κι άλλα πράγματα και να της πω άλλα τόσα. Ήθελα να την ξαναδω, να τη βοηθήσω ίσως, να γνωρίζω ότι θα είναι καλά. Δεν είπα τίποτα όμως. Δε χρειαζόταν. Ο χώρος γύρω μας ήταν πλημμυρισμένος από όλα αυτά που δεν ξεστομίζαμε. Και γι αυτό ήταν περιττά. Η Μαρίνα ήξερε πως ναι, ήθελα να γίνουμε φίλες...

Τις στιγμές που έφευγε από το δωμάτιο μου μετέφερε όλη τη στεναχώρια και τη θολούρα της. Κι είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να σηκωθώ και να την αγκαλιάσω. Να της πω πόσο όμορφη είναι και πόσο σίγουρη είμαι ότι θα βγει από τη φυλακή της.

Έβλεπα στην κοπέλα αυτή τον καθένα από εμάς. Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε στη θέση της. Στο δωμάτιο αναμονής ενός ψυχιατρείου. Σ' ένα ψυχιατρείο; Απαπα! Μακριά! Αυτά είναι για τους τρελούς. Μόνο που εγώ δεν γνώρισα καμία τρελή κοπέλα σε αυτό το δωμάτιο. Είδα πόνο αλλά και ελπίδα. Είδα στήριξη από την οικογένεια. Άσπρο και μαύρο. Επιθυμία για αγάπη και ζωή. Καλή ζωή. Σαν να θυμίζει λίγο τη ζωή όλων μας... Ή μου φαίνεται;


Φώναξαν τον όνομά μου κι έπρεπε να φύγω. Χαιρέτησα τη μητέρα της και τη Μαρίνα ξεχωριστά. Με κοίταξε στα μάτια , πράγμα που σημαίνει ότι άφησε για λίγο το κενό της και μου είπε : "Γεια σου κοπέλα μου!"
Ένα "μου" που ήξερα τι σήμαινε.
Ήταν η πιο σύντομη και η πιο ξεχωριστή φιλία που έζησα ποτε!

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Εθελοτυφλούσα πεποίθηση

Είχα πάντα αυτή την ψευδαίσθηση, πως αν φωνάξεις κάποιον με όοολη σου την καρδιά, εκείνος θα τ' ακούσει και ως δια μαγείας θα νοιαστεί και θα τρέξει να σε φροντίσει (!) .
Αυτό ,όμως, όπως διαπίστωσα, δεν είναι παρά μια παιδική, εθελοτυφλούσα και εντελώς αβάσιμη πεποίθηση ,που το μόνο που έχει να σου δώσει είναι φρούδες ελπίδες για κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί στον αιώνα τον άπαντα.  Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν είναι τηλεπαθητικές συσκευές που πιάνουν σήματα στον αέρα, μα κοινωνικά όντα που καταλαβαίνουν μόνο με αλληλεπιδράσεις - ή ούτε και τότε!- .
Τέλειο; Έφτασα είκοσι για να το χωνέψω.

(Βέβαια, επειδή είμαι και λίγο του πνευματισμού, αφήνω ένα παραθυράκι στην πεποίθηση ότι τηλεπάθεια θα μπορούσε όντως να υπάρξει μεταξύ δύο ατόμων που έχουν βιώσει την ουσιαστική αγάπη και τον πραγματικό δεσμό. Κι αν, επίσης, δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια πνευματική οντότητα που "συνδέει" τον εγκέφαλο του πομπού με αυτόν του δέκτη , μεταβιβάζοντας το πολυπόθητο νοητικό μήνυμα. Τι λέω, όμως, τώρα ε;)

Επιστρέφοντας στα πιο "λογικά"... όσο και να φωνάξουμε, λοιπόν, τζάμπα το κάνουμε. Υπάρχει λόγος που δημιουργήθηκε η γλώσσα ή το τηλέφωνο λόγου χάρη. Όσο και να κλάψεις, όσο και να χτυπηθείς, για το άλλο άτομο είναι ένα και το αυτό. Συνεπώς, είσαι μόνος . Και ο μοναδικός που ακούει τα τσιριχτά και τα αναφιλητά σου, είσαι εσύ ο ίδιος. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και καλύτερα. Φαντάζεσαι να ένιωθες όλο τον πόνο που προκάλεσες στους τόσους ανθρώπους που πέρασαν απ΄τη ζωή σου;


Και γιατί όλος αυτός ο κακός χαμός;  Γιατί, δηλαδή, να πονάμε τόοοσο πολύ και να ρωτάμε με παράπονο "Γιατί μου έκανες αυτό;" και "Γιατί μου έκανες εκείνο;" περιμένοντας από τον άλλο να συγκινηθεί ;  Για μένα, τουλάχιστον, τα παθαίνουμε γιατί θέλουμε να ζούμε σε παραμύθια. Ενώ, δηλαδή, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιδράσει στα ερεθίσματά μας με όποιον τρόπο εκείνος επιλέξει, εμείς επιμένουμε να κάνουμε προβλέψεις και να νομίζουμε πως αυτό έχει κάποια σημασία. Έχοντας, έτσι, συγκεκριμένες προσδοκίες από αυτούς που βρίσκονται στη ζωή μας, απογοητευόμαστε τη μία φορά μετά την άλλη. Είναι σαφώς δύσκολο να καταλάβει κανείς πως οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι. Και δεν έχουμε το δικαίωμα να περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Ο μόνος που μπορούμε να ελέγξουμε -και πάλι, όχι πάντα και όχι πλήρως- είναι ο εαυτός μας.
Τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε πως κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, αποδεσμευόμαστε από μια μεγάλη παρανόηση. Μία παρανόηση που μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγάλο πόνο , καθώς ο εγωισμός βρίσκει πάντα έναν τρόπο να τρώει τα μούτρα του. Ας μην είμαι σκληρή, όμως. Άνθρωποι είμαστε και ανέκαθεν μαθαίναμε έτσι. Με δοκιμή και λάθος. Δοκιμή και λάθος.  Ώσπου κάποια δοκιμή θα φέρει κάτι σωστό.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω  είναι πως είναι ανόητο και άδικο ,για τον εαυτό σου κυρίως, να βασανίζεσαι θεωρώντας πως μπορείς να ελέγξεις με τον τρόπο αυτό, έστω και έμμεσα, τις καταστάσεις. Αν θες,κλάψε μα καν'το για τον εαυτό σου. Το κλάμα σου δεν θα ευαισθητοποιήσει κανένα,αφού ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου, για να έκανε ό,τι έκανε, το σκέφτηκε και το αποφάσισε. Κι όσο κι αν η καρδούλα σου ήθελε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, η επιθυμία της αυτή, δεν μπορεί και να τα φέρει.



Ησύχασε, λοιπόν.μικρή καρδιά, και μη ρωτάς άλλο "γιατί;".  Γιατί έτσι. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Αυτά είναι τα δεδομένα σου και συγχώρεσε τη σκληρότητά μου. Μα σιχάθηκα να σε νιώθω έτσι αδύναμη και μετέωρη. Σταμάτα πια όλα να τα θες του χεριού σου. Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρεις. Δεν αποδυναμώνεσαι όταν οι άνθρωποι δρουν ελεύθερα, μα όταν τους πεισμώνεις που το κάνουν.

Και για να ικανοποιήσω λιγάκι τον πόθο σου για παραμύθι ,θα σου πω, πως ,αν ο άνθρωπος αυτός που με όλη σου τη δύναμη φωνάζεις, δεν απαντά, τότε μάλλον δεν ήτανε για σένα. Θα έρθει, κάποτε, εκείνος ο ξεχωριστός κάποιος που θα σε επιλέγει, κάθε στιγμή, ελεύθερα και με όλη τη δική του καρδιά. Μέχρι τότε, μην βολεύεσαι με τα ψίχουλα γιατί δεν τα αξίζεις.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Το εγωϊστάκι

Καθημερινοί εφιάλτες 

που δε βλέπεις στον ύπνο σου
αλλά ζεις.
και δεν γνωρίζεις γιατί αποτελούν εφιάλτη

Δεν ξέρω πώς και γιατί
αυτό το πραγματάκι
σαν εφιάλτη τα μάτια μου αναγνωρίζουν
και με απειλή
με μεγάλο κίνδυνο
το ταυτίζουν.

Μπλέκομαι στους λαβυρίνθους μου
τους εγκεφαλικούς
και περιπλανιέμαι 
ώρα πολλή,
Όχι πραγματική, μα ψυχική ώρα
Ατέλειωτη και αχρήστως σπαταλημένη

Κάπου αισθάνομαι ένα μεγάλο κακό
σε πράγματα μικρά

κανονικά, αστεία
που το μυαλό μου λανθασμένα μπερδεύει με λοιμούς.

Ξέρω πως κάπου παράλληλα
σε μιαν άλλη ζωή
θα γελούσα 
και θα αγαπούσα περισσότερο τους ανθρώπους για τα πραγματάκια αυτά
μα σε αυτή τη ζωή
κάτι στο είναι μου

ταρακουνιέται

και όλο γκρινιάζει και μιζεριάζει
κι εγώ θέλω να το πιάσω  απ τα μαλλιά
-για να μην πω απ τα μυαλά-
και να του τα βγάλω τρίχα τρίχα
μετά να το βάλω  στη γωνία, να σταθεί σαν πελεκάνος
για να σκεφτεί.

το ακούω εκεί απ τα έγκατα
να μου κλαψουρίζει.
"κατάλαβέ με" , να λέει

"είμαι ακόμα παιδί 
και τα παιδιά έχουν δικαίωμα 
τα κλάματα να βάζουν"

κι έτσι μου 'ρχετε
να του βάλω τις φωνές και να του πω 
πως

ο παιδικός του χρόνος τέλειωσε
και καλώς ήρθες, μικρό μου εγωϊστάκι ,
στον κόσμο των μεγάλων.
όπου τα κλάματά σου

δεν έχουν σημασία 
και για το θάνατο μιας μύγας
-που λέει ο λόγος-
δεν επιτρέπεται να κλαις.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Στιβαγμένα ανθρωπάκια

Θλιβερό πολύ
να μη μπορεί κανείς
να μείνει μόνος.

να μη μπορεί
την παρέα του εαυτού του
να αντέξει.
να πρέπει πάντοτε
την κενότητά του
με ανθρώπους να γεμίζει.

απομυζόν συναίσθημα
που σε ταλαιπωρεί
σχεδόν εξευτελιστικό.



Και σα να μη συμβαίνει πραγματικά
σαν μη δικό σου να ναι
συ το τρέφεις
το κρατάς κοντά σου, φοβούμενος ότι
...
κάτι.

απροσδιόριστο,ριζωμένο, ηλίθιο.

με αυτό το κάτι
ξυπνάς
και κοιμάσαι
ένα βάρος
στο στήθος
κουβαλάς
και γιατί δεν ξέρεις.
και πώς αναρωτιέσαι
και πολύ φοβάσαι.

μα δεν τολμάς
το βάρος σου
στα μάτια να κοιτάξεις
και των ποδιών σου τη δύναμη να εμπιστευτείς.

Καταλήγεις
ένα βράδυ να πρακαλάς
ξεσπάς
σε κλάματα
νιώθεις
αδικημένος
και ανόητος
και κυρίως

κενός


Στέκεσαι λοιπόν
μόνον τις φορές
που άλλοι σε στέκουν
και το κορμί σου είναι όρθιο
μόνον γιατί άλλα
ανθρωπάκια μικρά στιβαγμένα
μέσα σου
όρθιο σε κρατούν

και άπαξ και γκρεμιστούν
σαν τραυματίες πολέμου
τις κοιλότητές σου με αίμα γεμίζουν
και κάτι σάπιο στην ατμόσφαιρα μυρίζει.






μια προσευχή θα κάνω
τα μάτια στον ουρανό θα στρέψω
και Σε παρακαλώ, θα πω
τη μοναξιά μου
με την παρουσία Σου, γέμισε
τίποτε άλλο δεν θα χρειάζομαι
αν το καλό μέσα μου βρω.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ελαττωματικά

Δύσκολο να πολεμάς τη φύση σου
κόντρα στο ποτάμι που δεν παίρνει από λόγια

μια πέτρα που αντιστέκεται, εσύ

Αυτή η φύση τρώει όλη την ψυχή μου
νιώθω σαν 
να προσπαθώ να φυτρώσω ένα χέρι που δεν ήτανε να φυτρώσει
ή να κόψω ένα πόδι 
κόντρα στον οργανισμό μου

Μέχρι τώρα
η φύση μου δεν πείραζε κανένα
αλλά ήρθε η στιγμή που αυτή η φύση
γνώρισε μια άλλη, 
τη δική σου
κι αυτές οι δυο μαζί δεν είναι για να μείνουν.


Τώρα πρέπει όχι για μία 
αλλά για δύο φύσεις να παλέψω
δύο φόβους , δύο συνήθειες 
να τα βολέψω
δύο ψυχές για να κρατήσω μαζί

Αυτό που προσπαθώ
τόσο δύσκολο θαρρείς
αυτό που κάνω 
τόσο ανέφικτο
που ώρες ώρες απελπίζομαι
και λέω

τέρμα, δε μπορώ
για δύο ανθρώπους να παλεύω
γιατί είμαι μόνο ένας
και κάποιες φορές
ούτε και ένας
μισός , λιγότερο από μισός, τίποτα

Οι φόβοι σου δίνουν τροφή στους δικούς μου
με κάνουν κομματάκια
με ζαλίζουν
με φέρνουν σε αδιέξοδο

αντίθετα όλα αυτά που θες απ τα δικά μου
αντίθετα θα νιώσεις και θα πράξεις
κι όλο αυτό
σαν μόνη μου να το σηκώνω
σαν δύο ανθρώπους να κουβαλάω στην πλάτη μου
ή μάλλον
όχι ανθρώπους.
το παρελθόν μας κουβαλάω
τις πιο κρυφές μας απελπισίες
και προσπαθώ να τις ταιριάξω
να βρω ένα τρόπο μαζί να θεραπευτούν
η μια την άλλη από το χέρι να πιάσουν
μα δεν πιστεύω πως το νιώθεις

και μόνη είμαι.
και φοβάμαι.

ξέρω ότι φοβάσαι κι εσύ,
 άλλα πράγματα...

μα
δε με βλέπεις
κάτω στο πάτωμα πεσμένη
πως χωρίς πόδια προσπαθώ να φτάσω την ταχύτητά σου ;

μη μου φωνάζεις άλλο
ότι εσύ πάντα έτσι έτρεχες
γιατί κι εγώ πάντα είχα πόδια!

μα τα κοψα.

ήταν ελαττωματικά

και σε πίστεψα που είπες πως
μαζί θα φτιάξουμε άλλα,
πιο δυνατά.

γι αυτό στάσου λιγάκι

είπες μαζί.