Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Εθελοτυφλούσα πεποίθηση

Είχα πάντα αυτή την ψευδαίσθηση, πως αν φωνάξεις κάποιον με όοολη σου την καρδιά, εκείνος θα τ' ακούσει και ως δια μαγείας θα νοιαστεί και θα τρέξει να σε φροντίσει (!) .
Αυτό ,όμως, όπως διαπίστωσα, δεν είναι παρά μια παιδική, εθελοτυφλούσα και εντελώς αβάσιμη πεποίθηση ,που το μόνο που έχει να σου δώσει είναι φρούδες ελπίδες για κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί στον αιώνα τον άπαντα.  Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν είναι τηλεπαθητικές συσκευές που πιάνουν σήματα στον αέρα, μα κοινωνικά όντα που καταλαβαίνουν μόνο με αλληλεπιδράσεις - ή ούτε και τότε!- .
Τέλειο; Έφτασα είκοσι για να το χωνέψω.

(Βέβαια, επειδή είμαι και λίγο του πνευματισμού, αφήνω ένα παραθυράκι στην πεποίθηση ότι τηλεπάθεια θα μπορούσε όντως να υπάρξει μεταξύ δύο ατόμων που έχουν βιώσει την ουσιαστική αγάπη και τον πραγματικό δεσμό. Κι αν, επίσης, δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια πνευματική οντότητα που "συνδέει" τον εγκέφαλο του πομπού με αυτόν του δέκτη , μεταβιβάζοντας το πολυπόθητο νοητικό μήνυμα. Τι λέω, όμως, τώρα ε;)

Επιστρέφοντας στα πιο "λογικά"... όσο και να φωνάξουμε, λοιπόν, τζάμπα το κάνουμε. Υπάρχει λόγος που δημιουργήθηκε η γλώσσα ή το τηλέφωνο λόγου χάρη. Όσο και να κλάψεις, όσο και να χτυπηθείς, για το άλλο άτομο είναι ένα και το αυτό. Συνεπώς, είσαι μόνος . Και ο μοναδικός που ακούει τα τσιριχτά και τα αναφιλητά σου, είσαι εσύ ο ίδιος. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και καλύτερα. Φαντάζεσαι να ένιωθες όλο τον πόνο που προκάλεσες στους τόσους ανθρώπους που πέρασαν απ΄τη ζωή σου;


Και γιατί όλος αυτός ο κακός χαμός;  Γιατί, δηλαδή, να πονάμε τόοοσο πολύ και να ρωτάμε με παράπονο "Γιατί μου έκανες αυτό;" και "Γιατί μου έκανες εκείνο;" περιμένοντας από τον άλλο να συγκινηθεί ;  Για μένα, τουλάχιστον, τα παθαίνουμε γιατί θέλουμε να ζούμε σε παραμύθια. Ενώ, δηλαδή, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αντιδράσει στα ερεθίσματά μας με όποιον τρόπο εκείνος επιλέξει, εμείς επιμένουμε να κάνουμε προβλέψεις και να νομίζουμε πως αυτό έχει κάποια σημασία. Έχοντας, έτσι, συγκεκριμένες προσδοκίες από αυτούς που βρίσκονται στη ζωή μας, απογοητευόμαστε τη μία φορά μετά την άλλη. Είναι σαφώς δύσκολο να καταλάβει κανείς πως οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι. Και δεν έχουμε το δικαίωμα να περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Ο μόνος που μπορούμε να ελέγξουμε -και πάλι, όχι πάντα και όχι πλήρως- είναι ο εαυτός μας.
Τη στιγμή που συνειδητοποιήσουμε πως κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, αποδεσμευόμαστε από μια μεγάλη παρανόηση. Μία παρανόηση που μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγάλο πόνο , καθώς ο εγωισμός βρίσκει πάντα έναν τρόπο να τρώει τα μούτρα του. Ας μην είμαι σκληρή, όμως. Άνθρωποι είμαστε και ανέκαθεν μαθαίναμε έτσι. Με δοκιμή και λάθος. Δοκιμή και λάθος.  Ώσπου κάποια δοκιμή θα φέρει κάτι σωστό.

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω  είναι πως είναι ανόητο και άδικο ,για τον εαυτό σου κυρίως, να βασανίζεσαι θεωρώντας πως μπορείς να ελέγξεις με τον τρόπο αυτό, έστω και έμμεσα, τις καταστάσεις. Αν θες,κλάψε μα καν'το για τον εαυτό σου. Το κλάμα σου δεν θα ευαισθητοποιήσει κανένα,αφού ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου, για να έκανε ό,τι έκανε, το σκέφτηκε και το αποφάσισε. Κι όσο κι αν η καρδούλα σου ήθελε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, η επιθυμία της αυτή, δεν μπορεί και να τα φέρει.



Ησύχασε, λοιπόν.μικρή καρδιά, και μη ρωτάς άλλο "γιατί;".  Γιατί έτσι. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Αυτά είναι τα δεδομένα σου και συγχώρεσε τη σκληρότητά μου. Μα σιχάθηκα να σε νιώθω έτσι αδύναμη και μετέωρη. Σταμάτα πια όλα να τα θες του χεριού σου. Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρεις. Δεν αποδυναμώνεσαι όταν οι άνθρωποι δρουν ελεύθερα, μα όταν τους πεισμώνεις που το κάνουν.

Και για να ικανοποιήσω λιγάκι τον πόθο σου για παραμύθι ,θα σου πω, πως ,αν ο άνθρωπος αυτός που με όλη σου τη δύναμη φωνάζεις, δεν απαντά, τότε μάλλον δεν ήτανε για σένα. Θα έρθει, κάποτε, εκείνος ο ξεχωριστός κάποιος που θα σε επιλέγει, κάθε στιγμή, ελεύθερα και με όλη τη δική του καρδιά. Μέχρι τότε, μην βολεύεσαι με τα ψίχουλα γιατί δεν τα αξίζεις.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Το εγωϊστάκι

Καθημερινοί εφιάλτες 

που δε βλέπεις στον ύπνο σου
αλλά ζεις.
και δεν γνωρίζεις γιατί αποτελούν εφιάλτη

Δεν ξέρω πώς και γιατί
αυτό το πραγματάκι
σαν εφιάλτη τα μάτια μου αναγνωρίζουν
και με απειλή
με μεγάλο κίνδυνο
το ταυτίζουν.

Μπλέκομαι στους λαβυρίνθους μου
τους εγκεφαλικούς
και περιπλανιέμαι 
ώρα πολλή,
Όχι πραγματική, μα ψυχική ώρα
Ατέλειωτη και αχρήστως σπαταλημένη

Κάπου αισθάνομαι ένα μεγάλο κακό
σε πράγματα μικρά

κανονικά, αστεία
που το μυαλό μου λανθασμένα μπερδεύει με λοιμούς.

Ξέρω πως κάπου παράλληλα
σε μιαν άλλη ζωή
θα γελούσα 
και θα αγαπούσα περισσότερο τους ανθρώπους για τα πραγματάκια αυτά
μα σε αυτή τη ζωή
κάτι στο είναι μου

ταρακουνιέται

και όλο γκρινιάζει και μιζεριάζει
κι εγώ θέλω να το πιάσω  απ τα μαλλιά
-για να μην πω απ τα μυαλά-
και να του τα βγάλω τρίχα τρίχα
μετά να το βάλω  στη γωνία, να σταθεί σαν πελεκάνος
για να σκεφτεί.

το ακούω εκεί απ τα έγκατα
να μου κλαψουρίζει.
"κατάλαβέ με" , να λέει

"είμαι ακόμα παιδί 
και τα παιδιά έχουν δικαίωμα 
τα κλάματα να βάζουν"

κι έτσι μου 'ρχετε
να του βάλω τις φωνές και να του πω 
πως

ο παιδικός του χρόνος τέλειωσε
και καλώς ήρθες, μικρό μου εγωϊστάκι ,
στον κόσμο των μεγάλων.
όπου τα κλάματά σου

δεν έχουν σημασία 
και για το θάνατο μιας μύγας
-που λέει ο λόγος-
δεν επιτρέπεται να κλαις.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Στιβαγμένα ανθρωπάκια

Θλιβερό πολύ
να μη μπορεί κανείς
να μείνει μόνος.

να μη μπορεί
την παρέα του εαυτού του
να αντέξει.
να πρέπει πάντοτε
την κενότητά του
με ανθρώπους να γεμίζει.

απομυζόν συναίσθημα
που σε ταλαιπωρεί
σχεδόν εξευτελιστικό.



Και σα να μη συμβαίνει πραγματικά
σαν μη δικό σου να ναι
συ το τρέφεις
το κρατάς κοντά σου, φοβούμενος ότι
...
κάτι.

απροσδιόριστο,ριζωμένο, ηλίθιο.

με αυτό το κάτι
ξυπνάς
και κοιμάσαι
ένα βάρος
στο στήθος
κουβαλάς
και γιατί δεν ξέρεις.
και πώς αναρωτιέσαι
και πολύ φοβάσαι.

μα δεν τολμάς
το βάρος σου
στα μάτια να κοιτάξεις
και των ποδιών σου τη δύναμη να εμπιστευτείς.

Καταλήγεις
ένα βράδυ να πρακαλάς
ξεσπάς
σε κλάματα
νιώθεις
αδικημένος
και ανόητος
και κυρίως

κενός


Στέκεσαι λοιπόν
μόνον τις φορές
που άλλοι σε στέκουν
και το κορμί σου είναι όρθιο
μόνον γιατί άλλα
ανθρωπάκια μικρά στιβαγμένα
μέσα σου
όρθιο σε κρατούν

και άπαξ και γκρεμιστούν
σαν τραυματίες πολέμου
τις κοιλότητές σου με αίμα γεμίζουν
και κάτι σάπιο στην ατμόσφαιρα μυρίζει.






μια προσευχή θα κάνω
τα μάτια στον ουρανό θα στρέψω
και Σε παρακαλώ, θα πω
τη μοναξιά μου
με την παρουσία Σου, γέμισε
τίποτε άλλο δεν θα χρειάζομαι
αν το καλό μέσα μου βρω.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ελαττωματικά

Δύσκολο να πολεμάς τη φύση σου
κόντρα στο ποτάμι που δεν παίρνει από λόγια

μια πέτρα που αντιστέκεται, εσύ

Αυτή η φύση τρώει όλη την ψυχή μου
νιώθω σαν 
να προσπαθώ να φυτρώσω ένα χέρι που δεν ήτανε να φυτρώσει
ή να κόψω ένα πόδι 
κόντρα στον οργανισμό μου

Μέχρι τώρα
η φύση μου δεν πείραζε κανένα
αλλά ήρθε η στιγμή που αυτή η φύση
γνώρισε μια άλλη, 
τη δική σου
κι αυτές οι δυο μαζί δεν είναι για να μείνουν.


Τώρα πρέπει όχι για μία 
αλλά για δύο φύσεις να παλέψω
δύο φόβους , δύο συνήθειες 
να τα βολέψω
δύο ψυχές για να κρατήσω μαζί

Αυτό που προσπαθώ
τόσο δύσκολο θαρρείς
αυτό που κάνω 
τόσο ανέφικτο
που ώρες ώρες απελπίζομαι
και λέω

τέρμα, δε μπορώ
για δύο ανθρώπους να παλεύω
γιατί είμαι μόνο ένας
και κάποιες φορές
ούτε και ένας
μισός , λιγότερο από μισός, τίποτα

Οι φόβοι σου δίνουν τροφή στους δικούς μου
με κάνουν κομματάκια
με ζαλίζουν
με φέρνουν σε αδιέξοδο

αντίθετα όλα αυτά που θες απ τα δικά μου
αντίθετα θα νιώσεις και θα πράξεις
κι όλο αυτό
σαν μόνη μου να το σηκώνω
σαν δύο ανθρώπους να κουβαλάω στην πλάτη μου
ή μάλλον
όχι ανθρώπους.
το παρελθόν μας κουβαλάω
τις πιο κρυφές μας απελπισίες
και προσπαθώ να τις ταιριάξω
να βρω ένα τρόπο μαζί να θεραπευτούν
η μια την άλλη από το χέρι να πιάσουν
μα δεν πιστεύω πως το νιώθεις

και μόνη είμαι.
και φοβάμαι.

ξέρω ότι φοβάσαι κι εσύ,
 άλλα πράγματα...

μα
δε με βλέπεις
κάτω στο πάτωμα πεσμένη
πως χωρίς πόδια προσπαθώ να φτάσω την ταχύτητά σου ;

μη μου φωνάζεις άλλο
ότι εσύ πάντα έτσι έτρεχες
γιατί κι εγώ πάντα είχα πόδια!

μα τα κοψα.

ήταν ελαττωματικά

και σε πίστεψα που είπες πως
μαζί θα φτιάξουμε άλλα,
πιο δυνατά.

γι αυτό στάσου λιγάκι

είπες μαζί.